บทที่ 679 - ตอนนี้เธอเป็นของฉันแล้ว! ข่าวที่หวังเถิงกลับมายังตงไห่แพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็ว ทุกฝ่ายต่างจับตามองเขาอย่างใกล้ชิด โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่ส่วนใหญ่ได้รับทราบผลการแข่งขันแลกเปลี่ยนระดับโลกแล้ว การแข่งขันแลกเปลี่ยนระดับโลกเป็นเหตุการณ์สำคัญสำหรับนักรบ ใครก็ตามที่สามารถเอาชนะเหล่าอัจฉริยะจากประเทศอื่นได้ย่อมถือว่ามีศักยภาพอันมหาศาล หลายคนมองว่าหวังเถิงเป็นนักรบผู้แข็งแกร่งที่กำลังก้าวขึ้นมาอย่างโดดเด่น ตระกูลโจว โจวไป๋อวิ๋นได้นำข่าวเรื่องหวังเถิงกลับมาที่บ้าน ตระกูลโจวจึงเรียกประชุมครอบครัวในทันที สมาชิกส่วนใหญ่ของตระกูลต่างมารวมตัวกัน รวมถึงคุณปู่โจว โจวเว่ยเฉียง และคนอื่นๆ อีกมากมาย “ลูกบอกว่าหวังเถิงได้เป็นผู้บัญชาการสูงสุดของกองกำลังวิหคทมิฬงั้นหรือ?” โจวเส้าฮุย น้องชายคนที่สองของโจวไป๋อวิ๋นถามขึ้นด้วยดวงตาเบิกกว้าง คนอื่นๆ ก็กำลังจ้องมองโจวไป๋อวิ๋นเช่นกัน พวกเขาไม่อยากจะเชื่อในข่าวที่เธอนำกลับมา “หวังเถิงพูดด้วยตัวเองตอนที่ท่านผู้ว่าการเจียงเสนอตำแหน่งทางราชการให้เขาค่ะ หนูคิดว่ามันเป็นเรื่องจริง” โจวไป๋อวิ๋นกล่าว ขณะที่ภาพของชายหนุ่มคนนั้นปรากฏขึ้นในความคิดของเธอ “เอ่อ...” คนตระกูลโจวต่างสูดหายใจเฮือกใหญ่ พวกเขาพูดไม่ออกไปชั่วขณะ หวังเถิงยังเด็กมาก เขาอายุยังไม่ถึง 19 ปีด้วยซ้ำ! ผู้บัญชาการสูงสุดในวัย 19 ปี! มันยากที่จะเชื่อจริงๆ แต่ในเมื่อท่านผู้ว่าการเจียงอยู่ด้วย หวังเถิงคงไม่กล้าโกหกเขา นั่นหมายความว่ามันคือเรื่องจริง “ดูเหมือนว่าเราจะประเมินเขาต่ำไป” “หวังเถิงมีศักยภาพมหาศาล และเบื้องหลังของเขาก็ไม่ธรรมดาด้วย!” “นั่นสิ เขาจะได้ตำแหน่งสำคัญขนาดนี้ตั้งแต่อายุยังน้อยโดยไม่มีใครหนุนหลังได้อย่างไรกัน?” เกิดความโกลาหลขึ้น ทุกคนเริ่มวิพากษ์วิจารณ์ด้วยความทึ่ง “เงียบ!” คุณปู่โจวเคาะโต๊ะเสียงดัง ทุกคนหยุดพูดและหันไปมองคุณปู่โจว “พ่อครับ เราควรจัดการกับเรื่องนี้อย่างไรดี?” โจวเว่ยเฉียงขมวดคิ้วถาม “พรุ่งนี้ฉันจะพาเสี่ยวอวิ๋นไปแสดงความยินดีกับพวกเขา” คุณปู่โจวกล่าว โจวเว่ยเฉียงเหลือบมองโจวไป๋อวิ๋น เขาพยักหน้าและกล่าวว่า “ดีครับ ตระกูลหวังกำลังมีอำนาจมากขึ้นเรื่อยๆ เราควรลดทิฐิลงแล้วหันไปผูกมิตรกับพวกเขา” “คุณปู่ครับ ทำไมผมไม่ไปกับคุณปู่ด้วยล่ะครับ?” โจวเส้าฮุยยิ้มและถามขึ้น “อย่าไปสร้างปัญหาเพิ่มเลย” คุณปู่โจวกล่าวอย่างโกรธเคือง “ผมสามารถเป็นเพื่อนกับเขาได้นะ เราอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน เผื่อจะมีอะไรที่สนใจเหมือนกันบ้าง” โจวเส้าฮุยกล่าวต่อ “อ้อ แกรู้งั้นหรือว่าแกเป็นรุ่นเดียวกับเขา? ดูแกสิ วันๆ เอาแต่สนุกไปวันๆ แกรู้อะไรบ้าง? เขาเป็นนักรบ เป็นถึงผู้บัญชาการกองกำลัง แล้วเขาจะมาสนใจเรื่องไร้สาระแบบเดียวกับแกหรือ? ตลกสิ้นดี!” ยิ่งพูดคุณปู่โจวก็ยิ่งโกรธ เขาแค่นเสียงกล่าวว่า “อยู่แต่ในบ้านนั่นแหละ ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น” โจวเส้าฮุยหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธและอับอาย เขาทำตัวไม่ถูกที่คุณปู่ดุเขาต่อหน้าคนมากมายเช่นนี้ แต่ในเมื่อเป็นคำสั่งของคุณปู่ ในฐานะหลานชายเขาจึงไม่กล้าเถียง โจวเส้าอัน พี่ชายคนโตของโจวไป๋อวิ๋นตั้งใจจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเห็นโจวเส้าฮุยโดนดุ เขาก็ตัดสินใจเงียบไว้จะดีกว่า มันก็สมเหตุสมผล หวังเถิงเป็นนักรบที่แข็งแกร่งและเป็นผู้บัญชาการกองกำลัง ในทางกลับกัน ตัวเขาที่ได้ตำแหน่งมาก็เพราะเป็นรุ่นที่สามของตระกูลโจวเท่านั้น เขาไม่มีอะไรให้โอ้อวดต่อหน้าหวังเถิงเลย อีกฝ่ายอาจไม่แม้แต่จะชายตามองหากเขาไปที่นั่น ตระกูลโจวไม่ใช่ตระกูลเดียวในตงไห่ ตระกูลอื่นๆ ก็เริ่มอยู่ไม่สุขเช่นกัน ทุกคนต่างเตรียมของขวัญเพื่อไปแสดงความยินดีกับหวังเถิง ในตอนกลางคืน หวังเถิงทานมื้อค่ำกับครอบครัวและอยู่ต่ออีกสักพัก หลินชูหานลุกขึ้นและบอกว่าจะกลับบ้าน หลี่ซิ่วเหม่ยขอให้หวังเถิงไปส่งเธอที่บ้าน แสงไฟข้างทางส่องลงบนถนนที่เพิ่งปูใหม่ ทอดเงาของทั้งคู่ให้ยาวออกไป ทั้งสองเดินเคียงข้างกัน บรรยากาศโดยรอบเงียบสงัด มีเพียงเสียงฝีเท้าของพวกเขาที่ดังแว่วมาเบาๆ ผ่านไปครู่หนึ่ง หลินชูหานจึงเอ่ยปากถามว่า “พรุ่งนี้คุณจะไปแล้วใช่ไหม?” “ใช่ครับ มีเรื่องสำคัญที่ต้องไปจัดการน่ะ” หวังเถิงตอบ ทันใดนั้นเขาก็หัวเราะหึในลำคอ “ไม่อยากให้ผมไปเหรอ?” “เปล่าสักหน่อย ฉันแค่ถามแทนคุณลุงคุณป้าเฉยๆ พวกเขาบ่นคิดถึงคุณตอนที่คุณไม่อยู่” หัวใจของหลินชูหานเต้นรัว เธอพยายามทำตัวให้ดูปกติที่สุด “อ๋อ... แค่นั้นเองเหรอ?” หวังเถิงเน้นคำพูด จากนั้นเขาก็หยุดเดินและโน้มตัวเข้าไปใกล้หลินชูหาน พร้อมกับส่งยิ้มอย่างมีเลศนัยให้เธอ “คุณจะทำอะไร!” หลินชูหานตกใจ เธอเกือบจะชนเข้ากับอกของเขา “เปล่าครับ ผมไม่ได้เจอคุณตั้งนาน ก็เลยอยากมองหน้าคุณชัดๆ ไง” หวังเถิงยิ้ม หลินชูหานเห็นสีหน้าทะเล้นของเขา แต่แววตานั้นกลับจริงจัง ดูเหมือนเขาจะตั้งใจจดจำใบหน้าของเธอไว้ในใจจริงๆ หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำอย่างรุนแรง เขาคงจะลำบากมากแน่ๆ! ความสามารถและพลังทั้งหมดที่เขามีในวันนี้ล้วนได้มาจากการทำงานหนักของเขาเองทั้งสิ้น หัวใจของหลินชูหานอ่อนยวบ เธอจ้องมองหวังเถิงอย่างเหม่อลอย ทั้งสองยืนอยู่บนทางเดินเล็กๆ และสบตากัน ความรู้สึกบางอย่างที่จางๆ กำลังถักทออยู่รอบตัวพวกเขา หวังเถิงขยับเข้าไปใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ลมหายใจร้อนผ่าวของเขารดลงบนใบหน้าของหลินชูหาน หลินชูหานดูเหมือนจะรู้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น หัวใจของเธอเต้นเหมือนกลองรัวและเธอกำแพนมือแน่นด้วยความประหม่า ขนตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อย เธอไม่ได้หลบเลี่ยง ในที่สุด ริมฝีปากของพวกเขาก็สัมผัสกัน ผ่านไปครู่ใหญ่ หวังเถิงจึงยอมถอน