Chapter 763 - อย่ากลัวไปเลย มันไม่เจ็บหรอก ดอกไม้สีแดงฉานเบ่งบานอยู่บนหน้าผากของนาง มันงดงามเหลือเกิน ทว่ามันคือดอกไม้แห่งความตาย! มันพรากชีวิตอันสวยงามไปในพริบตา ดวงตากลมโตของจื่อหลิงเบิกกว้าง ประกายในดวงตาค่อยๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยความว่างเปล่าไร้ชีวิต ความหวาดกลัวและไม่อยากจะเชื่อยังคงค้างอยู่บนใบหน้าของนาง นางไม่คิดเลยว่าหวังเถิงจะลงมือสังหารนางโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยหลังจากที่เขาพูดไว้ เขาไม่เปิดโอกาสให้นางได้เอ่ยปากขอชีวิตด้วยซ้ำ ชีวิตของนางถูกพรากไปในเสี้ยววินาที ช่างเปราะบางและอ่อนแอเหลือเกิน น่าสมเพชนัก! น่าสลดใจยิ่งนัก! ชายหนุ่มผมสีน้ำเงินไม่ได้รู้สึกโศกเศร้ากับการตายของนาง แต่หัวใจของเขากลับเต้นระรัวและมีความรู้สึกไม่ดีก่อตัวขึ้น มันทำให้เขารู้สึกเย็นเยือกไปถึงกระดูกสันหลังจนขนลุกซู่ไปทั้งตัว ชาวโลกคนนี้มันน่ากลัวเกินไปแล้ว! เขาฆ่าคนโดยไม่กะพริบตา! สีหน้าของเขาไม่มีการเปลี่ยนแปลงเลยนับตั้งแต่ตอนที่สังหารจื่อหลิง เขายังคงดูเฉยเมยอย่างถึงที่สุด เขาต้องฆ่าคนมามากแค่ไหนกันถึงได้มีนิสัยที่เหี้ยมโหดขนาดนี้? อัจฉริยะหลายคนที่เขารู้จักในจักรวาลยังไม่สามารถมาถึงขั้นนี้ได้เลย ทันใดนั้นเขาก็นึกเสียใจที่ไปยั่วยุชาวโลกผู้นี้! ทักษะร่างแยก? ดินแดนแห่งการตื่นรู้? สิ่งเหล่านั้นเทียบไม่ได้เลยกับชีวิตของเขา ทุกอย่างสามารถทิ้งไปได้ทั้งนั้น เขากลัวว่าหวังเถิงจะปลิดชีพเขาในทันที ซึ่งมันมีความเป็นไปได้สูงหากดูจากความเด็ดขาดและความโหดเหี้ยมที่เขาเพิ่งแสดงออกมา อำนาจของตระกูลหลานอาจไม่สามารถขู่ชายผู้ไร้ความปรานีเช่นเขาได้ หวังเถิงไม่รู้หรอกว่าชายหนุ่มผมสีน้ำเงินกำลังคิดอะไรอยู่ แต่เขาพร้อมจะสังหารทุกคนที่ทำร้ายหลินฉู่หานและครอบครัวของเขา ไม่มีที่ว่างสำหรับการเจรจาใดๆ ทั้งสิ้น เขาไม่สนหรอกว่าเป็นใคร! นี่คือเส้นตายของเขา! สิ่งที่เกิดขึ้นไม่เพียงแค่ทำให้ชายหนุ่มผมสีน้ำเงินหวาดกลัว แม้แต่หลินฉู่หานและหลินฉู่เซี่ยยังตะลึงงัน พวกนางรู้สึกซาบซึ้งใจ สายตาของพวกนางเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนเมื่อมองไปยังเขา ชายหนุ่มคนนี้ยอมทำถึงขนาดนี้เพื่อพวกนาง! มันคุ้มค่าเหลือเกิน! ตานไท่เสวียน เย่จี้ซิน และคนอื่นๆ ไม่ได้ขัดจังหวะเขา พวกเขาผ่านความตายมานับครั้งไม่ถ้วนและรู้ดีว่าห้ามแสดงความเมตตาต่อศัตรู พวกเขาอาจจะเคยตกใจกับภูมิหลังของชายหนุ่มผมสีน้ำเงินเมื่อครู่ แต่หลังจากคิดทบทวนดูแล้ว พวกเขาก็เข้าใจว่าเรื่องนี้ไม่มีอะไรให้ต้องเจรจา ชายหนุ่มผมสีน้ำเงินจะปล่อยพวกเขาไปไหมหากพวกเขาขอความเมตตา? พวกเขายังไม่ไร้เดียงสาขนาดนั้น! ดังนั้นทุกคนจึงจ้องมองไปที่หวังเถิงเพื่อรอดูการตัดสินใจของเขา บรรยากาศรอบข้างตึงเครียดขึ้นมาทันที ชายหนุ่มผมสีน้ำเงินสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่แผ่ออกมา สายตาของเขาไหววูบ แต่ทิฐิไม่ยอมให้เขาเอ่ยปากขอชีวิต เขาทำได้เพียงฝืนทำตัวให้เยือกเย็น “แกฆ่าฉันไม่ได้หรอก คนทั้งโลกจะต้องมารับผิดชอบต่อการกระทำของแก แกรับผลที่ตามมาไม่ไหวหรอก” “คิดถึงพ่อแม่ คิดถึงพวกพ้องของแกสิ พวกเขาจะไม่มีวันจำความดีของแกได้ พวกเขาจะรู้เพียงว่าแกนั่นแหละที่เป็นคนทำให้พวกเขาต้องตาย แกจะถูกทุกคนสาปแช่ง!” “ถ้าแกปล่อยฉันไป ฉันสัญญาว่าจะทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น ความแค้นทั้งหมดของเราจะถูกลบเลือน และต่อจากนี้ไปต่างคนต่างอยู่” “ด้วยพรสวรรค์ของแก จักรวาลจะเป็นเวทีที่ยิ่งใหญ่สำหรับแก แกจะได้รับพลังที่มากขึ้นและมองเห็นอนาคตที่กว้างไกลกว่านี้ แกไม่จำเป็นต้องมาต่อสู้กับฉัน แกเป็นคนฉลาด แกควรจะรู้วิธีการใช้ชีวิตในโลกนี้นะ” ชายหนุ่มผมสีน้ำเงินพยายามชักจูงอย่างเป็นระบบเพื่อกำจัดความคิดที่จะสังหารเขาออกจากหัวของหวังเถิง เขาสมาร์ทกว่าจื่อหลิง เขาไม่ได้บีบบังคับหวังเถิงจนเกินไป แต่ก็ยังคงท่าทีที่ดูแข็งกร้าวอยู่บ้าง แม้ใบหน้าจะถูกเหยียบอยู่ แต่เขาก็ยังสามารถรักษาความใจเย็นไว้ได้และต่อรองเพื่อเอาชีวิตรอด เขาเป็นทายาทสายตรงของตระกูลใหญ่ จึงไม่ยอมแพ้ง่ายๆ แน่ หวังเถิงก้มหน้าลง มุมปากมีรอยยิ้มกำกวมขณะพูดด้วยความสนใจ “แกคิดว่าฉันแคร์งั้นเหรอว่าคนอื่นจะมองฉันยังไง?” “…แกหมายความว่ายังไง?” ชายหนุ่มผมสีน้ำเงินอึ้งไป “ทำไมฉันต้องไปแคร์เรื่องความตายของคนอื่นด้วยล่ะ?” หวังเถิงถามกลับ ชายหนุ่มผมสีน้ำเงินมองใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกของหวังเถิงแล้วรู้สึกเลือดในกายเย็นเฉียบ เขาตระหนักได้ว่าเขาทำพลาดครั้งใหญ่… เขาประเมินค่าเส้นตายของหวังเถิงสูงเกินไป! “โหดเหี้ยมจริงๆ แกไม่สนชีวิตของพวกเขาเลยสินะ” ชายหนุ่มผมสีน้ำเงินรู้สึกถึงรสขมปร่าในลำคอ “คนที่ใจร้ายคือแกต่างหาก ก็แกนั่นแหละที่เป็นคนฆ่าพวกเขา ไม่ใช่ฉัน ต่อให้ตกนรกไป แกก็จะได้รับโทษเอง มันไม่เกี่ยวกับฉันหรอก พอฉันมีกำลังมากพอ ฉันจะล้างแค้นให้พวกเขาเอง” หวังเถิงกล่าวอย่างชอบธรรม ชายหนุ่มผมสีน้ำเงินพูดไม่ออก บัดซบเอ๊ย เขาพบว่าสิ่งที่หวังเถิงพูดมันมีเหตุผลมากจนเขาไม่รู้จะโต้กลับอย่างไร “เอาล่ะ ถ้าฉันพาครอบครัวและเพื่อนๆ ย้ายออกจากโลก ตระกูลหลานของแกจะหาพวกเราเจอไหมนะ?” หวังเถิงยิ้มแล้วถาม “แก!” ชายหนุ่มผมสีน้ำเงินตกตะลึง เขาเดาออกแล้วว่าหวังเถิงต้องการจะทำอะไร จักรวาลนั้นกว้างใหญ่ไพศาล หากหวังเถิงพาครอบครัวและเพื่อนๆ ไปด้วย ตระกูลหลานคงเหมือนงมเข็มในมหาสมุทร คงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะหาตัวพวกเขาเจอ อีกอย่าง หากหวังเถิงฆ่าเขาไป เขาก็ไม่แน่ใจว่าตระกูลหลานจะยอมทำเรื่องใหญ่โตเพื่อทายาทที่ตายไปแล้วคนหนึ่งหรือไม่ ท้ายที่สุดแล้ว ตระกูลหลานก็เป็นเพียงตระกูลชั้นนำทั่วไปในสหพันธ์โอแลนต์ คงไม่ใช่เรื่องยากที่หวังเถิงจะหาตระกูลที่ทรงพลังกว่ามาสนับสนุนเขาด้วยพรสวรรค์ที่น่าทึ่งขนาดนี้ ใบหน้าของชายหนุ่มผมสีน้ำเงินบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ เขาคิดว่าชาวโลกคนนี้อ่อนประสบการณ์ เลยพยายามขู่ให้กลัวเพื่อให้ยอมทำตาม แต่คำพูดของเขากลับไม่มีผลกับหวังเถิงเลยแม้แต่น้อย หวังเถิงย่อตัวลงแล้วยิ้ม “เพราะฉะนั้น เลิกคิดที่จะขู่ฉันเถอะ ฉันไม่กลัวคำขู่หรอกนะ” ทันใดนั้น อิฐทองคำก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา เขาเล็งไปที่หัวของชายหนุ่มผมสีน้ำเงิน “แกจะทำอะไร?” ชายหนุ่มผมสีน้ำเงินสะดุ้งสุดตัวด้วยความกลัว เขาสังหรณ์ใจไม่ดี “ไม่เป็นไร ไม่ต้องกลัว มันไม่เจ็บหรอก อีกเดี๋ยวก็ชิน” หวังเถิงปลอบใจเบาๆ …แกคิดว่าฉันจะเชื่อแกงั้นเหรอ!? ชายหนุ่มผมสีน้ำเงินกรีดร้องอยู่ในใจ หวังเถิงไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ตั้งตัว เขายกอิฐขึ้นแล้วทุบลงไปทันที “ไม่…” ชายหนุ่มผมสีน้ำเงินหลับตาแน่น ประโยคที่เหลือถูกอิฐกระแทกจนจุกกลับลงไปในลำคอ ปัง! ปัง! ปัง! เสียงทุบหนักๆ ดังสะท้อนไปทั่วบริเวณ ทุกคนเห็นหวังเถิงถืออิฐแล้วกระหน่ำทุบลงไปบนใบหน้าของชายหนุ่มผมสีน้ำเงิน แขนของเขารวดเร็วจนมองเห็นเป็นเงาสาย กล้ามเนื้อบนใบหน้าของคนดูเริ่มกระตุก เหี้ยมโหด! ชายหนุ่มคนนี้ไร้ความปรานีสิ้นดี! เขาคือปีศาจอิฐ! เขาให้ตายเร็วๆ ไม่ได้หรือไง? ทุกครั้งที่เขาใช้อิฐ หน้าคนโดนก็จะเละเป็นหัวหมูตลอด นี่มันไร้มนุษยธรรมชัดๆ! หวังเถิงไม่ได้คิดอะไรมาก เขาเก็บฟองอากาศคุณสมบัติที่ชายหนุ่มผมสีน้ำเงินทำตกไว้ แต่เขารู้สึกว่ามันยังไม่พอ คุณสมบัติทางจิตวิญญาณและความรู้แจ้งยังไม่มากพอ เขาจึงกระหน่ำทุบต่อไป ก็แค่นั้นแหละ เขาไม่มีเจตนาอื่น เขาไม่ได้ชอบทรมานคนสักหน่อย!