บทที่ 779: ฉันคือหวังเถิงจากโลก! (1) สีหน้าของเอริคถมึงทึง เจ้าสองคนนี้ไม่มีเครื่องเจาะติดตัวมาสักอัน แต่กลับมาบ่นเรื่องเครื่องเจาะของเขาเสียได้ เขาเตรียมเครื่องเจาะเกรดต่ำมา ซึ่งก็เพียงพอต่อการใช้งานแล้ว แต่เจ้าวูล์ฟคนนี้เอาแต่บ่นไม่หยุด ถ้าไม่ใช่เพราะผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายรู้จักกัน เขาคงไม่ตกลงมาร่วมงานกับมันแน่ เครื่องเจาะทำงานได้อย่างรวดเร็ว เพียงไม่กี่นาทีพวกเขาก็เจาะลงไปในดินได้ถึงสามร้อยเมตร จนเกิดเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่ที่เบื้องล่าง เครื่องเจาะเกือบจะตกลงไป โชคดีที่เอริคคว้าไว้ได้ทัน “ถึงแล้ว!” ดวงตาของวูล์ฟและบาซาเป็นประกายเมื่อมองลงไปในรู แสงสีเขียวพวยพุ่งออกมาจากปากทางเข้า ทำให้ใบหน้าของพวกเขาอาบไปด้วยแสงสีเขียว ทั้งสามต่างดีใจจนออกนอกหน้า พวกเขาหันไปมองหน้ากันก่อนจะกระโดดลงไปในรูนั้น ไม่มีใครในกลุ่มสังเกตเห็นร่างหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดห่างออกไปไม่กี่เมตร ซึ่งกำลังเฝ้ามองทุกความเคลื่อนไหวของพวกเขาอย่างเงียบเชียบ หวังเถิงไม่ได้ตามลงไปทันที เขาใช้สัมผัสจิตสำรวจพื้นที่เบื้องล่างก่อน เขาพบกับแสงสีเขียวกลุ่มใหญ่ที่เต็มไปด้วยความผันผวนของพลังงานพิเศษ ในเวลาเดียวกัน เขาก็เห็นว่าผู้เข้าสอบทั้งสามได้ละทิ้งปากรูไปแล้ว หวังเถิงจึงเดินเข้าไปอย่างไม่รีบร้อนและกระโดดลงตามไป ภาพเบื้องล่างนั้นน่าทึ่งมาก มันดูเหมือนถ้ำหินงอกหินย้อย หยกรูปทรงหยดน้ำแข็งห้อยระย้าลงมาจากเพดานถ้ำ ปัง! หยดน้ำหยดหนึ่งกระทบลงบนหยกรูปน้ำแข็ง ก่อให้เกิดเสียงใสชัดเจนในถ้ำที่กว้างขวางและเงียบสงัดแห่งนี้ เป็นเรื่องยากที่จะได้เห็นฉากเช่นนี้ในเหมือง แต่มันกลับปรากฏอยู่ตรงหน้า หวังเถิงเต็มไปด้วยความประหลาดใจ เขากวาดสายตามองไปรอบถ้ำและพบผู้เข้าสอบทั้งสาม ถ้ำแห่งนี้ไม่ได้ใหญ่โตนัก พวกเขาจึงอยู่ห่างจากเขาไปเพียงสิบเมตรเท่านั้น พวกเขากำลังล้อมวงอยู่รอบหยกชิ้นใหญ่ หยกชิ้นนี้มีสีเขียวมรกตทั้งชิ้นและใสสะอาดราวกับคริสตัล มันฝังตัวอยู่ในพื้นดิน โดยมีเพียงครึ่งเดียวเท่านั้นที่โผล่พ้นขึ้นมา ผู้เข้าสอบทั้งสามจ้องมองหยกชิ้นนี้ตาไม่กะพริบตั้งแต่ก้าวเข้ามาในถ้ำ “นี่แหละ ใช่เลย มันต้องเป็นหัวใจหยกพันปีแน่ๆ” ใบหน้าของเอริคเต็มไปด้วยความสุข “มัวรออะไรกันอยู่ล่ะ? รีบพังมันแล้วเอาหัวใจหยกออกมาสิ!” บาซาอดใจรอไม่ไหว หากเขามีความรู้เรื่องหยกสักหน่อย เขาคงใช้หมัดทุบให้แตกไปแล้ว แต่ที่เขาไม่ทำเพราะกลัวว่าหัวใจหยกข้างในจะเสียหาย “เอริค ลงมือเลย” ดวงตาของวูล์ฟวาวโรจน์เช่นกัน เขาเร่งเร้าเพื่อนที่อยู่ข้างๆ “ได้!” เอริคไม่ลังเล เขาหยิบเครื่องมือออกมาแล้วเริ่มเจาะหยก เครื่องมือที่เขาถือดูคล้ายกับเครื่องตัด แต่มันมีความประณีตมากกว่า มันไม่ได้อาศัยใบมีดกลไกในการตัดหยก แต่กลับปล่อยลำแสงสีขาวบางๆ ออกมาตามการควบคุมของเอริค ซึ่งมีความคมกริบราวกับใบมีด “หลบไป” เอริคแทงเครื่องมือลงบนหยก เนื้อหยกชิ้นใหญ่ถูกเฉือนออกเหมือนกับก้อนเนย “เอริค ระวังหน่อย อย่าให้หัวใจหยกเสียหายนะ” วูล์ฟตะโกนออกมาโดยไม่ตั้งใจ “หุบปากซะ” สีหน้าของเอริคดำทะมึน “ถ้าไม่รู้เรื่องก็อย่าพูด ฉันเป็นวิศวกรขุดเจาะมืออาชีพ เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อยมากสำหรับฉัน” “เอาล่ะๆ นายทำงานของนายไป ฉันจะเงียบเอง” วูล์ฟรีบกล่าว เขาเองก็ไม่มีอารมณ์จะโต้เถียง “วูล์ฟ นายเห็นจุดที่มืดที่สุดตรงกลางนั่นไหม? ถ้าฉันเดาไม่ผิด นั่นคือตำแหน่งของหัวใจหยกพอดี เอริคยังไม่ได้ตัดใกล้บริเวณนั้นเลย” บาซากล่าว ดูเหมือนเขาจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง “หัดเรียนรู้จากบาซาไว้บ้าง ถึงเขาจะดูหยาบกระด้างแต่เขาก็ละเอียดอ่อนกว่านายเยอะ นายมันไม่รู้อะไรเลย” เอริคตักเตือนเขาอีกครั้ง วูล์ฟมองตามแล้วพบว่าอีกฝ่ายพูดถูก เขารู้สึกอับอายและกระอักกระอ่วนใจขึ้นมาเล็กน้อย ทั้งที่เป็นสิ่งที่เห็นได้ชัดขนาดนี้แต่เขากลับไม่ทันสังเกต เจ้าบาซาที่ดูกล้ามโตนั่นกลับฉลาดกว่าเขาเสียอีก “วิศวกรขุดเจาะงั้นรึ!” หวังเถิงพึมพำกับตัวเองในความมืด เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ามีอาชีพที่ไม่ค่อยเป็นที่นิยมแบบนี้อยู่ด้วย ดูเหมือนว่าจักรวาลนี้จะน่าสนใจกว่าที่เขาคิดไว้เยอะ ในระหว่างที่หวังเถิงกำลังใช้ความคิด เอริคก็เฉือนส่วนนอกของหยกออกจนหมด เหลือเพียงหยกรูปทรงสี่เหลี่ยมชิ้นหนึ่ง สีของหยกนั้นยอดเยี่ยมมาก มันมีความหนาแน่นและสว่างสดใส นี่คือหยกเกรดจักรพรรดิอย่างไม่ต้องสงสัย ยิ่งไปกว่านั้นมันยังมีขนาดใหญ่มาก นี่ถือเป็นสมบัติล้ำค่าราคาแพง อย่างไรก็ตาม เอริคกลับปฏิบัติต่อมันราวกับก้อนหินข้างทางที่พบเห็นได้ทั่วไป เขาเฉือนมันออกโดยไม่กระพริบตาแม้แต่น้อย สายตาของยอดฝีมือทั้งสามจ้องเขม็งไปที่เศษหยกที่ถูกตัดออกมา “เราจะทำยังไงกันต่อดี?” บาซาถามอย่างตื่นเต้น “เราต้องเอาชั้นหินด้านนอกออก แต่ชั้นนี้อยู่ใกล้กับหัวใจหยกมาก เราต้องระวังเป็นพิเศษ” เอริคก้มตัวลงและหยิบเครื่องมือมากมายออกมาจากแหวนมิติ หวังเถิงถึงกับตะลึง นี่คือสิ่งที่วิศวกรขุดเจาะเขาทำกันอย่างนั้นหรือ? หรือว่าเขาจะเป็นวิศวกรขุดเจาะของปลอมกันแน่? หวังเถิงบ่นพึมพำกับตัวเองในใจ แต่เขาก็ยังคงจ้องมองมือของเอริคเพื่อดูว่าอีกฝ่ายปฏิบัติการอย่างไร เอริคถือเครื่องมือและเริ่มตัดรวมถึงขัดผิวหยก เขาค่อยๆ เอาชั้นหินด้านนอกออกอย่างช้าๆ มีเทคนิคมากมายที่ถูกนำมาใช้ในกระบวนการนี้ เขาดูหวาดกลัวที่จะสัมผัสโดนหัวใจหยกที่อยู่ตรงกลางอย่างยิ่ง จึงต้องใช้ความระมัดระวังเป็นพิเศษ เหงื่อเม็ดโตเริ่มผุดขึ้นบนหน้าผากของเขาในขณะที่กำลังทำงาน