บทที่ 845 - ท่านอาวุโสครับ ท่านต้องการผู้ช่วยไหม? สีหน้าของผู้เข้าแข่งขันต่างดาวทุกคนเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง พวกเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน “จักรวรรดิต้าเฉียน!” “นั่นคือจักรวรรดิต้าเฉียนจริงๆ หรือ?” “ใช่แล้ว ในจักรวาลอันกว้างใหญ่มีจักรวรรดิต้าเฉียนเพียงแห่งเดียวเท่านั้น” ร่างนั้นยิ้มอย่างอ่อนโยนเมื่อเห็นสีหน้าของทุกคน “จะเป็นไปได้อย่างไร? ท่านบารอนจากจักรวรรดิต้าเฉียนมีสถานะสูงส่งและเลอค่ามาก เหตุใดท่านถึงมายังดาวเคราะห์ที่ห่างไกลและด้อยพัฒนาแห่งนี้ได้?” อาร์กัสสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วถามขึ้น เขายังคงไม่อยากจะเชื่อ “ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ ห้าแสนปีก่อน ข้าได้รับคำสั่งให้ไล่ล่าอาชญากรที่หลบหนี ข้าตามล่าเขาผ่านกาแล็กซีมากมายมานานกว่าสามร้อยปี จนกระทั่งสังหารเขาได้บนดาวเคราะห์ดวงนี้ แต่ข้าก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสจนไม่สามารถจากไปได้ ท้ายที่สุด ข้าก็ต้องมาตายที่นี่” ร่างนั้นกล่าวช้าๆ น้ำเสียงของเขาไร้ซึ่งอารมณ์ ราวกับว่าไม่ได้กำลังพูดถึงความตายของตัวเอง “ตามล่าผ่านหลายกาแล็กซี!” “สามร้อยปี!” ทุกคนตกตะลึงกับคำพูดของร่างนั้น พวกเขาจินตนาการได้เลยว่าการต่อสู้ข้ามกาแล็กซีนั้นน่าสะพรึงกลัวและดุเดือดเพียงใด เหล่าอัจฉริยะต่างตื่นตะลึงจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ พวกจอมมารที่อยู่ข้างๆ หันมาสบตากันเอง พวกเขาไม่อาจซ่อนความสับสนที่ฉายชัดบนใบหน้าได้ แม้แต่จอมมารผู้ทรงพลังยังรู้สึกหวั่นไหวเมื่ออยู่ต่อหน้าตัวตนที่แข็งแกร่งเช่นนี้ พวกเขารู้สึกถึงความกลัวที่คืบคลานเข้ามาในจิตใจ ร่างนี้คือยอดนักรบมนุษย์ผู้เก่งกาจ เขาจะสังหารพวกเขาทันทีที่เห็นหรือไม่? เขาอาจจะเป็นเพียงดวงจิตที่ล่องลอยอยู่ในอากาศ แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่าเขายังคงมีทักษะหรือวิธีการที่น่าเหลือเชื่อซ่อนอยู่หรือไม่ “เอ่อ... ขอโทษนะครับ...” ขณะที่ทุกคนกำลังตกอยู่ในภวังค์ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นทำลายห้วงความคิดของพวกเขา ทุกคนรวมถึงร่างนั้นต่างหันไปมองตามทิศทางของเสียง หวังเถิงกำลังยกมือขึ้นเหมือนเด็กนักเรียนประถมที่ต้องการจะแสดงความคิดเห็น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความไร้เดียงสาที่กระหายใคร่รู้ อาร์กัส: … คาทู: … ปี่ลั่ว: … เหล่าจอมมาร: … ร่างนั้น: … “ขอโทษครับ ผมแค่อยากถามว่าจักรวรรดิต้าเฉียนคืออะไรเหรอครับ? ดูเหมือนพวกคุณทุกคนจะตกใจกันมากเลย” หวังเถิงถามอย่างระมัดระวัง เงียบกริบ ร่องรอยของความหงุดหงิดปรากฏขึ้นบนใบหน้าของร่างนั้นโดยไม่รู้ตัว แล้วที่เขาโชว์พาวไปเมื่อครู่นี้เพื่ออะไรกัน? โชคดีที่คนอื่นๆ รู้ว่าจักรวรรดิต้าเฉียนทรงพลังเพียงใด หากพวกเขาไม่รู้ เขาก็คงรู้สึกกระอักกระอ่วนใจแย่ กระอักกระอ่วนสุดๆ! ล็อกกินส์ขมวดคิ้วแล้วกล่าวด้วยท่าทีดูแคลน “ชาวโลกก็คือชาวโลกวันยังค่ำ จักรวรรดิต้าเฉียนเป็นตัวตนที่มีอำนาจครอบงำในจักรวาล นายไม่รู้เรื่องนี้ได้ยังไง?” หวังเถิงเหลือบมองเขาจากหางตา “อยากโดนสั่งสอนหรือไง?” “อะไรนะ!” ล็อกกินส์ถลึงตาใส่เขา อาร์กัสอ้าปากขัดจังหวะแล้วอธิบายอย่างใจเย็น “จักรวรรดิต้าเฉียนเป็นหนึ่งในอารยธรรมระดับสูงที่เก่าแก่ที่สุดในจักรวาล “นายเข้าใจไหมว่าอารยธรรมระดับสูงหมายความว่าอย่างไร? “มันปกครองกาแล็กซีนับไม่ถ้วน รวมถึงอารยธรรมระดับกลางอีกนับพันแห่งในจักรวาล โดยอารยธรรมระดับกลางจะปกครองกาแล็กซีไม่กี่พันแห่งและอารยธรรมระดับต่ำอีกหลายร้อยแห่ง “สหพันธ์โอแลนท์เป็นเพียงอารยธรรมระดับต่ำเท่านั้น แต่ก็ยังควบคุมกาแล็กซีหลักได้ถึงเก้าแห่ง กาแล็กซีแต่ละแห่งมีดาวเคราะห์ที่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่หลายแสนดวง พร้อมด้วยวัฒนธรรมและสิ่งมีชีวิตที่แตกต่างกัน “ทางช้างเผือกที่ดาวเคราะห์ของนายตั้งอยู่ เป็นเพียงหนึ่งในเก้ากาแล็กซีหลักที่อยู่ภายใต้การควบคุมของสหพันธ์โอแลนท์ และโลกก็เป็นเพียงดาวเคราะห์ที่ธรรมดาที่สุดในบรรดาดาวเคราะห์ที่มีสิ่งมีชีวิตหลายแสนดวงในทางช้างเผือกเท่านั้น “ทีนี้รู้หรือยังว่าจักรวรรดิต้าเฉียนคืออะไร? “โลกใบนี้ยังเทียบไม่ได้แม้แต่ฝุ่นผงเมื่อเปรียบเทียบกับจักรวรรดิดังกล่าว!” น้ำเสียงของอาร์กัสราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความรังเกียจและดูแคลนอย่างชัดเจน ราบเรียบแต่เหยียดหยาม! สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ใบหน้าของหวังเถิง พวกเขามองเขาด้วยความเยาะเย้ยและรอชมเรื่องสนุก คำถามของหวังเถิงแสดงให้เห็นว่าเขาโง่เขลาและไร้เดียงสาเพียงใด หมอนี่มาจากดาวเคราะห์ด้อยพัฒนาแถมยังเป็นไอ้งั่งอีก! ปี่ลั่วเหลือบมองหวังเถิงด้วยความเป็นห่วง ข่าวนี้อาจเป็นหมัดเด็ดที่ทำร้ายจิตใจคนทั่วไปอย่างรุนแรง มุมมองต่อโลกของเขาอาจพังทลาย และมันอาจทิ้งบาดแผลที่ลบไม่ออกไว้ในใจ ท้ายที่สุด ดาวบ้านเกิดของเขาก็เป็นเพียงสิ่งที่ไร้ความหมายเมื่ออยู่ต่อหน้าจักรวรรดิต้าเฉียน ไม่เพียงแต่คนทั่วไป แม้แต่ผู้เข้าแข่งขันต่างดาวคนอื่นๆ ก็อาจยอมรับความจริงนี้ไม่ได้โดยง่ายหากไม่ได้เตรียมใจไว้ก่อน พวกเขาโชคดีที่เกิดในสหพันธ์โอแลนท์ จึงเคยได้ยินแนวคิดนี้มาก่อน หากจู่ๆ ได้รับข้อมูลนี้โดยไม่ทันตั้งตัว พวกเขาก็อาจจะรับไม่ได้เช่นกัน เจตนาของอาร์กัสไม่บริสุทธิ์ เขากำลังใช้โอกาสนี้สร้างความกังวลใจให้กับหวังเถิงเพื่อขัดขวางเส้นทางศิลปะการต่อสู้ของเขา การรักษาทัศนคติที่ไร้ความกลัวเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับนักรบ โดยเฉพาะผู้ที่กำลังมุ่งมั่นก้าวไปสู่ระดับที่สูงขึ้น หากพวกเขาได้รับบาดแผลทางจิตใจ แม้เพียงเล็กน้อย มันก็จะขยายตัวในอนาคตเมื่อก้าวหน้าไปไกลขึ้นและกลายเป็นจุดอ่อนของพวกเขา อาร์กัสกำลังโจมตีจิตใจของเขา! ทว่า หลังจากตกตะลึงไปครู่หนึ่ง ปี่ลั่วก็เห็นหวังเถิงยิ้มออกมาเล็กน้อย สีหน้าของเขากลับคืนสู่ปกติ นั่นคือสีหน้าที่สงบนิ่ง! ในเวลานี้ ความสงบนิ่งหมายถึงความมั่นใจ! 'หมอนี่กลับมาตั้งสติได้เร็วขนาดนี้เลยหรือ ดูเหมือนเขาจะไม่ได้รับผลกระทบเลยสักนิด ดูเหมือนว่าฉันจะประเมินเขาต่ำไปหน่อย' ปี่ลั่วครุ่นคิดด้วยความประหลาดใจ คนอื่นๆ ก็สังเกตเห็นสีหน้าของหวังเถิงเช่นกัน พวกเขาตกใจและรู้สึกเสียดาย ผู้เข้าแข่งขันต่างดาวหลายคนหวาดกลัวพรสวรรค์ของหวังเถิง พวกเขาจึงยินดีที่จะใช้โอกาสนี้ทำลายความมั่นใจของเขา แต่น่าเสียดายที่เขาไม่เป็นไปตามความต้องการของพวกเขา “ว้าว จักรวรรดิต้าเฉียนนี่ทรงพลังขนาดนี้เลยเหรอครับ!” หวังเถิงอุทานด้วยความประหลาดใจ เงียบกริบ ทุกคนพูดไม่ออก พวกเขารู้สึกว่าการแสดงของเขาดูโอเวอร์เกินไปหน่อย จอมปลอม! เขาคิดว่าพวกเราโง่หรือไง? ใครจะไปเชื่อการแสดงที่ดูเฟคขนาดนั้น? หวังเถิงไม่สนใจสายตาของใครทั้งสิ้น เขามองร่างนั้นอย่างตื่นเต้น “ท่านอาวุโสครับ ท่านต้องการผู้ช่วยไหม?” “นั่นหมายความว่าอย่างไร?” ร่างนั้นถามด้วยความงุนงง “รับผมไปเป็นลูกศิษย์หรือให้ผมติดตามท่านเถอะครับ” หวังเถิงถูมือไปมาพลางหัวเราะคิกคัก ทุกคนตกตะลึงในความหน้าด้านของหวังเถิง จะมีคนที่หน้าด้านขนาดนี้ได้ยังไงกัน? ร่างนั้นมองหวังเถิงอย่างจนใจ เขาไม่เคยเจอใครที่หน้าหนาขนาดนี้มาก่อน เขาแสร้งไอแก้เก้อแล้วตอบว่า “ข้าตายไปแล้ว ข้าไม่สามารถรับเจ้าไปดูแลได้หรอก” “ท่านตายแล้วเหรอครับ?” หวังเถิงทำหน้าตกใจ “แต่ท่านก็ยังอยู่ที่นี่นะ” “นี่เป็นเพียงภาพที่ข้าทิ้งไว้เท่านั้น ข้าทิ้งมรดกเอาไว้ด้วยหวังว่าผู้สืบทอดของข้าจะปรากฏตัวในสักวันหนึ่ง” ร่างนั้นอธิบาย