บทที่ 1519 ปีศาจหกดาว ลีโอเนลก้าวข้ามศพอีกร่างหนึ่ง สายตาของเขาจดจ่ออย่างแน่วแน่ ในภูมิภาคนี้มีประชากรปีศาจห้าดาวอยู่หนาแน่นมาก ดูเหมือนเขาจะเดินไปเจอพวกมันตัวใหม่ทุกๆ ไม่กี่สิบเมตร ทุกครั้งที่เขาสังหารพวกมันได้ เขาก็พยายามสังเกตดูว่ามีอะไรพิเศษหรือจุดเชื่อมโยงระหว่างพวกมันหรือไม่ แต่คำตอบที่ได้ดูเหมือนจะไม่มีเลย สิ่งที่เขาไม่รู้คือเหล่าเงามืดที่ติดตามเขาอยู่ต่างมีสีหน้าประหลาดใจ พวกเขาไม่เคยเห็นใครที่เมินเฉยต่อซากศพปีศาจได้หน้าตาเฉยขนาดนี้มาก่อน เขาไม่รู้ถึงมูลค่าของมันงั้นหรือ? หรือว่าเขาไม่ได้สนใจมันจริงๆ กันแน่? ซากศพของปีศาจห้าดาวนั้นมีประโยชน์มากแม้จะก้าวไปถึงระดับหกดาวแล้วก็ตาม มีเพียงพวกระดับเจ็ดดาวเท่านั้นที่จะไม่แม้แต่ชายตามอง หรือไม่ก็ต้องเป็นอัจฉริยะที่แท้จริงของระดับหกดาว แน่นอนว่าพวกเขานึกไม่ถึงว่าลีโอเนลไม่รู้เรื่องนี้จริงๆ ลีโอเนลรู้ตัวว่ากำลังถูกจับตามอง เขาจึงพยายามหาวิธีแอบตรวจสอบข้อมูลที่ต้องการ แต่ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไร หลังจากที่เขาเข้าถึงหอสมุดของตระกูลโอลิไอ ดาร์ก (Oliidark) ได้ เขาก็จะหาคำตอบจนพบอยู่ดี สำหรับเขาแล้วการฆ่าปีศาจพวกนี้ไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย ช่วงเวลาแบบนี้เองที่ขอบเขต 'อาณาจักรจิตดารา' (Starry Spirit Domain) ของเขามีระยะสั้นเกินไปจนกลายเป็นปัญหา หากเขามีระยะสักเมตรหรือสองเมตร เขาคงจะคลุมซากศพปีศาจได้ทั้งหมด จากนั้นเขาก็จะนำมันเข้าสู่ 'การจำลองความฝัน' (Dream Simulation) แล้วใช้ 'ร่างแยกความฝัน' (Dream Clone) เพื่อตรวจสอบวิธีการใช้ประโยชน์จากซากศพเหล่านี้ ตราบใดที่กระบวนการไม่ซับซ้อนเกินไปหรือต้องใช้อะไรยุ่งยาก เขาก็ใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีในการหาคำตอบว่าทำไมปีศาจพวกนี้ถึงมีค่ามากขนาดนั้น น่าเสียดายที่เขาทำไม่ได้ และดูเหมือนไม่มีอะไรที่เชื่อมโยงปีศาจพวกนี้เข้าด้วยกันเลย พวกมันมีขนาดและพลังที่แตกต่างกัน ใช้วิธีโจมตีที่ต่างกัน แถมหน้าตายังไม่เหมือนกันอีกต่างหาก หลังจากจัดการปีศาจมนุษย์หมาป่าตัวแรกไป เขาก็เจอทั้งปีศาจแมงมุม ปีศาจงู และถึงขั้นเจอปีศาจวาฬรูปร่างประหลาดที่ดูเหมือนวาฬมีขาสองข้างอันทรงพลังอย่างเหลือเชื่อ แล้วเขาจะไปหาแพทเทิร์นจากพวกนี้ได้อย่างไร? ฝีเท้าของลีโอเนลหยุดลง หัวใจของเขาเต้นเป็นจังหวะที่หนักแน่นและต่อเนื่องยิ่งขึ้น เบื้องหน้าของเขามีปีศาจอยู่สองตัว ไม่สิ พูดให้ถูกคือมีปีศาจหนึ่งตัว ส่วนอีกร่างนั้นไม่เหลือสภาพอะไรนอกจากซากศพที่ถูกฉีกกระชาก ลีโอเนลไม่เคยเห็นสิ่งที่น่าขนลุกเช่นนี้มาก่อนในชีวิต มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่งดงาม หรือจะพูดให้ถูกคือมันควรจะงดงาม มันเป็นยูนิคอร์นที่มีแผงคอสีขาวสวยงามและกีบเท้าสีเงิน หากมองจากด้านหลังมันดูเหมือนเพิ่งก้าวออกมาจากเทพนิยายไม่มีผิด ทว่าเมื่อลีโอเนลเข้าไปใกล้ เขากลับพบว่ามันเป็นฝันร้ายชัดๆ ลำคอและส่วนลำตัวของมันถูกผ่าออกเป็นสองส่วน เถาวัลย์อัปลักษณ์กระดืบออกมาจากช่องโหว่รูปวงรีที่เต็มไปด้วยเลือด พร้อมหยดของเหลวใสหนืดและเหนียวข้นลงมา ปากของปีศาจยูนิคอร์นเต็มไปด้วยฟันแหลมคมสามแถว ทุกครั้งที่มันก้มลง มันจะฉีกกระชากเนื้อของปีศาจใต้ร่างออกมาเคี้ยวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจจนน่าสะอิดสะเอียน ดูเหมือนว่าลีโอเนลจะได้พบกับปีศาจหกดาวตัวแรกของเขาแล้ว เหล่าเงาจับจ้องฉากนี้ด้วยสายตาที่จดจ่อ เขาจะหนีไหม? นั่นคือความคิดแรกของพวกเขา ลีโอเนลอาจจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับปีศาจเลย แต่พวกเขารู้ดีว่าปีศาจที่ดู "งดงาม" แบบนี้คือพวกที่อันตรายที่สุด ยิ่งพวกมันดูไม่เหมือนปีศาจเท่าไหร่ พลังของพวกมันก็ยิ่งมหาศาลเท่านั้น ส่วนเหตุผลว่าทำไมถึงเป็นเช่นนั้น ไม่มีใครรู้แน่ชัด หรืออย่างน้อยคนที่อยู่ในระดับเดียวกับพวกเขาก็ไม่รู้ ต่อให้มันจะเป็นเพียงปีศาจหกดาวระดับ 1 แต่มันก็อันตรายยิ่งกว่าปีศาจระดับกลางส่วนใหญ่เสียอีก ในมุมมองของพวกเขา โชคของลีโอเนลถือว่าเลวร้ายมาก ต่อให้เขาตัดสินใจหนีตอนนี้ ก็น่าจะสายเกินไปแล้ว แม้ปีศาจตัวนั้นจะยังดูไม่สังเกตเห็นลีโอเนล แต่ก็น่าจะรับรู้ถึงการมีอยู่ของเขาได้นานแล้ว อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้พวกเขาต้องตกตะลึงก็คือ... เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! ลีโอเนลไม่ได้คิดจะซ่อนตัวตนเลยแม้แต่น้อย ออร่าความเย็นยะเยือกที่หนาแน่นแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา ทุกก้าวที่เขาย่างเดิน พื้นดินเบื้องล่างก็ถูกปกคลุมไปด้วยน้ำแข็ง มันดูเหมือนเขากำลังปูถนนสีฟ้าทอประกาย สีที่ทำให้ผมและดวงตาสีม่วงอ่อนของเขายิ่งดูสะดุดตายิ่งขึ้นไปอีก "แกนี่ก็เก่งใช้ได้เลยนะเนี่ย?" ลีโอเนลพูดกับตัวเองเบาๆ รอยยิ้มของเขาเย็นเยียบ ไม่มีการการันตีว่าปีศาจตัวนั้นจะเข้าใจสิ่งที่เขาพูดหรือไม่ แต่มันก็ยอมละสายตาจากการกินเพื่อเงยหน้าขึ้นมองด้วยความฉงนว่าทำไมมนุษย์ตัวจ้อยคนนี้ถึงไม่ยอมวิ่งหนี "งั้นมาเล่นกับฉันสักหน่อยเป็นไง?" ลีโอเนลเหยียดหอกในมือออก ปลายหอกเริ่มเปล่งประกายด้วยแสงสีทองที่ดุดัน ปีศาจยูนิคอร์นแสยะฟัน ทั้งสามแถวเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด น้ำลาย และเศษเนื้อ ลีโอเนลดูจะไม่สนใจคำตอบของมัน เขาก้าวเท้าอีกเพียงก้าวเดียวร่างก็หายวับไป แต่ปฏิกิริยาของปีศาจยูนิคอร์นไม่ได้ช้าเลยแม้แต่น้อย หนวดที่ดิ้นพล่านอยู่ในร่องบาดแผลพุ่งเข้าสกัดกั้นเขาในทันที เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! หอกของลีโอเนลแทงออกไปด้วยความเร็วที่แทบไม่ต้องใช้ความคิด ทิ้งภาพติดตาไว้กลางอากาศ ราวกับว่าตัวเขาเองก็มีหนวดนับสิบที่โจมตีพร้อมกัน สิ่งที่น่าตกใจคือหนวดของยูนิคอร์นตัวนั้นทั้งยืดหยุ่นและแข็งแกร่งดุจใบมีด ทุกการปะทะให้ความรู้สึกหนักหน่วง ไม่เหมือนเนื้อเยื่อเลยแม้แต่นิดเดียว แววตาของลีโอเนลฉายประกาย 'รวดเร็ว' เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! ม่านสีทองราวกับไหลทะลักออกมาจากตัวลีโอเนล ความเร็วของเขาพุ่งสูงจนปีศาจยูนิคอร์นพบว่าหนวดทั้งหมดของมันถูกปัดกระเด็นไปคนละทิศละทาง ก่อนที่มันจะทันตั้งตัว ลีโอเนลก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้ามันแล้ว โดยเล็งปลายหอกไปที่ระหว่างคิ้วของมันพอดี ในจังหวะนั้นเอง ปีศาจยูนิคอร์นก็คำรามต่ำ เขาเดี่ยวและกีบเท้าสีเงินของมันเริ่มเปล่งประกายสีคริสตัลสว่างไสวที่งดงาม มันก้มหัวลงและใช้เขาของมันรับคมหอกของลีโอเนลไว้ ปัง! แรงปะทะมหาศาลซัดร่างของลีโอเนลจนกระเด็นออกไปข้างหลังราวกับกระสุนปืน ในเวลาเดียวกัน กลุ่มหนวดก็ฟื้นตัวกลับมา พุ่งไล่ตามเขาไปพร้อมกับออร่าแห่งความกระหายเลือดที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ รอบตัวพวกมัน