Chapter 2936 การทำให้บอดสนิท ลีโอเนลก้าวไปข้างหน้าและพื้นดินก็แตกกระจัดกระจาย ภูเขาลูกมหึมาปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าเหนือหัวในขณะที่เขาฟาดฟันออกไป กฎแห่งความเป็นจริงบิดเบี้ยวและผันผวน ราวกับว่าในช่วงขณะนั้น สิ่งที่พุ่งลงมาไม่ใช่หอกของเขา แต่เป็นขุนเขาที่อยู่เบื้องหลังเขานั่นเอง ปีศาจสาวควบคุมให้ข้อมือของฟลอร่าสะบัดออกครั้งแล้วครั้งเล่า นางมั่นคงและไม่ไหวติงราวกับเรือไททานิกท่ามกลางคลื่นลมบ้าคลั่ง ทุกท่วงท่าของนางลื่นไหลประดุจสายน้ำ ทว่าลีโอเนลกลับดูเหมือนกำลังพัฒนาขึ้นด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ หัวใจของเขาเปล่งประกายดั่งแสงนำทาง และในชีวิตนี้เขาไม่เคยต้องการสิ่งใดมากไปกว่านี้อีกแล้ว หอกของเขาผ่านการเปลี่ยนแปลงนับไม่ถ้วน แม้กระทั่งบิดเบือนเวลาและพื้นที่รอบตัว แต่น่าแปลกที่การบิดเบือนของเวลากลับไม่ส่งผลกระทบต่อปีศาจสาวแม้แต่น้อย นางก้าวผ่านคมดาบที่ปรากฏขึ้นด้านหลัง หลบหลีกใบมีดที่พุ่งเข้าโจมตีจากด้านข้าง และก้าวผ่านการโจมตีจากด้านหน้าด้วยการสะบัดข้อมือเพียงเบาๆ ทุกอย่างดูไร้รอยต่อ ทุกอย่างดูไม่เร่งรีบ และทุกอย่างเกือบจะ... ไร้ซึ่งความใส่ใจ และสิ่งนี้เองที่ทำให้ลีโอเนลเดือดดาลยิ่งกว่าเดิม แม้ในยามที่นางกำลังล้อเล่นกับชีวิตของผู้คน นางกลับดูไม่แยแสแม้แต่น้อย ราวกับว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงเกมอีกเกมหนึ่งสำหรับนาง ยิ่งเขารู้สึกเช่นนั้น ความเย็นเยียบในใจก็ยิ่งเกาะกุมลึกขึ้น และโหนดโดยกำเนิดของเขาก็ยิ่งเผาไหม้ร้อนแรงขึ้นเท่านั้น พลังดาราโลหิตของเขาดูเหมือนจะลุกเป็นไฟและเสียงคำรามของอสูรร้ายก็ดังกึกก้องออกมาจากร่างกายของเขา เขาปลดปล่อยการโจมตีซ้ำแล้วซ้ำเล่า การโจมตีที่แม้แต่บรรพชนของกึ่งเทพยังต้องรู้สึกหวั่นเกรงและตึงเครียด ทุกการจู่โจมตกลงมาดั่งเสียงสายฟ้าฟาด เหนือทุกการปะทะ โดมแห่งท้องฟ้าจะแตกสลายราวกับแก้วที่เปราะบาง และเบื้องล่างจะปรากฏหลุมอุกกาบาตขนาดมหึมา และทุกครั้ง พลังของลีโอเนลกลับดูเหมือนจะเฉียบคมขึ้น รวดเร็วขึ้น และรุนแรงขึ้น ทุกการจู่โจมแฝงไว้ด้วยเสียงคำรามของอสูรนับพันที่นำโดยหัวใจของชายผู้โกรธแค้นจนอยากจะเห็นโลกมอดไหม้เป็นจุณ แม้ร่างกายของเขาจะถูกใช้งานจนถึงหยาดเหงื่อสุดท้าย แต่เขากลับไม่สนแม้แต่น้อย เขาดึงพลังออกมาเรื่อยๆ จนกระทั่งมองเห็นเพียงทะเลสีเลือดแดงฉาน เสียงหัวใจของเขาเต้นรัวดั่งกำแพงเสียงที่พังทลาย ทุกระลอกคลื่นทำให้มิติพังทลายลง จิตวิญญาณโลกเร่งรีบซ่อมแซมทุกอย่างตามหลังเขา แต่ไม่นานมันก็ถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นๆ อีกครั้ง เขาขุดลึกลงไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมีบางสิ่งขาดสะบั้นลง รอยแตกสีแดงชาดบนร่างกายของเขาขยายขนาดขึ้น และเสียงคำรามที่ออกมาจากหอกของเขากลายเป็นเสียงที่บิดเบี้ยวและคลุ้มคลั่ง ในขณะนั้น มงกุฎสีดำเหนือหัวของเขาสั่นไหวด้วยกลิ่นอายแห่งความตายที่เข้มข้น และลึกลงไปในโลกแห่งการทำลายล้างของเขา ดวงตาคู่หนึ่งดูเหมือนจะปรากฏขึ้นจากที่ไหนสักแห่ง ดวงตาคู่นั้นลึกและเย็นเยียบดั่งห้วงอเวจี เป็นความว่างเปล่าที่หยั่งไม่ถึงพอๆ กับวาระสุดท้ายของชีวิต ไม่มีสิ่งใดสะท้อนกลับมานอกจากความสิ้นหวังและไร้หนทาง และลีโอเนลก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงสิ่งเดียวเมื่อมองเข้าไปในความลึกเหล่านั้น... อสูรแห่งความว่างเปล่า หัวใจของเขาฉีกขาดกะทันหันและฝนเลือดก็โปรยปรายลงมาจากร่างกาย เขาไอออกมาเป็นเลือดคำโตและปลายหอกของเขาสั่นไหวไปชั่วครู่ ดวงตาของปีศาจสาววูบไหวเพียงเล็กน้อย แต่ราวกับเข้าใจบางอย่าง รอยยิ้มของนางไม่เคยจางหายไปและความสงบนิ่งของนางกลับคืนสู่สภาวะเดิม... เกือบจะเหมือนกับคนที่ประหลาดใจกับผลลัพธ์ แต่ก็รู้สึกว่าผลลัพธ์นั้นใกล้เคียงกับเป้าหมายเริ่มต้นของนางมากพอแล้ว ปัง! ปัง! ปัง! ด้วยเจตจำนงอันแรงกล้า ลีโอเนลสลัดทุกอย่างทิ้ง แม้แต่ความเจ็บปวดก็เป็นเพียงความทรงจำอันห่างไกลในอดีตที่เขาขจัดมันออกไปผ่านสัมผัสแห่งความฝัน เขาควบคุมร่างกายของตนเองอย่างรุนแรง พยุงมันไว้ไม่ให้แตกสลายและทำให้หัวใจยังคงเต้นต่อไปแม้จะมีบาดแผลฉกรรจ์พาดผ่าน ด้วยเลือดที่ซึมผ่านไรฟัน ไหลลงมาตามมุมปากและคาง เขาดูราวกับกำลังแผ่กลิ่นอายดุร้ายจากยุคบรรพกาล และลึกลงไปในแววตาที่สะท้อนออกมา ดวงตาคู่หนึ่งที่ดูไม่ใช่ของเขาเองได้ฉายแสงออกมาสู่โลกภายนอก เขาปลดปล่อยการโจมตีด้วยหอกสามครั้ง กลิ่นอายสีแดงเข้มจนเกือบดำคลื่นตัวออกมาจากร่างกายของเขา การโจมตีครั้งแรกฟาดฟันแส้จนแตกละเอียด การโจมตีครั้งที่สองทำลายร่างของมันจนแหลกเหลว การโจมตีครั้งที่สามแทงทะลุด้ามจับและทำลายมันจากภายในสู่ภายนอก ส่งผลให้พลังงานระเบิดออกมาจากฝ่ามือของฟลอร่า ตามหลักแล้วควรจะมีฝนเลือดและเศษกระดูก แต่ดูเหมือนนางจะไม่เป็นอะไรเลย ทว่าลีโอเนลแทบไม่ได้สังเกตเห็นในขณะที่เขายังคงระดมโจมตีอย่างไม่ลดละ ปีศาจสาวเริ่มควบคุมร่างของฟลอร่าให้ถอยร่นไปทีละก้าว ลีโอเนลดูเหมือนจะสามารถตัดผ่านทุกสิ่งทุกอย่าง ยิ่งกว่าพวกอสูรแห่งการทำลายล้าง ราวกับว่าเขาถูกสร้างขึ้นมาเพื่อการทำลายล้างเท่านั้น ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวเดินเปลี่ยนพื้นดินใต้ฝ่าเท้าให้กลายเป็นเถ้าถ่าน ทุกก้าวย่างบนท้องฟ้าทำให้เมฆเบื้องบนกลายเป็นสีเทาและร่วงโรย โลกรอบตัวเขาดูเหี่ยวเฉาลง และในการระดมโจมตีอย่างบ้าคลั่งนี้ เขาลืมทุกสิ่งทุกอย่างไปสิ้น เหลือเพียงหญิงสาวที่อยู่เบื้องหน้าเท่านั้น ด้วยการตวัดหอกเพียงครั้งเดียว เศษขวดไวน์ก็แตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ด้วยการตวัดอีกครั้ง แขนข้างหนึ่งก็กระเด็นลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า อีกครั้งที่เส้นเอ็นหัวเข่าของนางถูกตัดขาดและนางก็ร่วงลงสู่พื้น และอีกครั้งที่คมหอกกรีดผ่านลำคอของนาง ลีโอเนลลืมสิ้นทุกสิ่ง การโจมตีแต่ละครั้งยังคงรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เลือดของเขาเดือดพล่านจนกลายเป็นไอสีแดงฉานพุ่งออกมาจากรูขุมขน แม้แต่หัวใจของเขาก็ดูเหมือนจะสูบฉีดเพียงก๊าซครึ่งหนึ่งและของเหลวอีกครึ่งหนึ่งเท่านั้น หอกของเขาแทงทะลุเข้าปากของนาง บดขยี้ลิ้นจนแหลกละเอียดและเจาะทะลุออกไปด้านหลังกะโหลกศีรษะ จากนั้นเขาก็ดึงหอกกลับแล้วกรีดลากผ่านดวงตาที่น่ารำคาญเหล่านั้น ทำให้พวกมันบอดสนิทไปตลอดกาล