บทที่ 739 การทะลวงระดับอย่างต่อเนื่อง (ตอนที่ 1) บนยอดเขาเมฆา จูเก๋อเยว่เยว่และเฟิงซีหยุนได้มาถึงด้านนอกถ้ำเมฆาแล้ว หลังจากสัมผัสได้ถึงพลังงานนี้ พวกเธอก็ตื่นเต้นเป็นอย่างมาก เนื่องจากพวกเธออยู่หน้าถ้ำพอดี จึงสามารถดูดซับพลังงานเหล่านี้ได้มากขึ้นไปอีก จูเก๋อเยว่เยว่กล่าวโดยไม่ลังเล “อย่ามัวแต่ยืนอยู่เลย รีบหาที่นั่งและดูดซับพลังงานทั้งหมดนี่เดี๋ยวนี้” หลังจากเฟิงซีหยุนได้ยินเช่นนั้น เธอก็รีบนั่งขัดสมาธิลงทันที ในขณะที่เซียงหยุนยังคงรู้สึกสับสนเล็กน้อย เธอเอื้อมมือออกไปพยายามจะคว้าพลังงานนั้น แต่ทว่ามันกลับทะลุผ่านมือของเธอไป “พี่ใหญ่ นี่มันอะไรกันคะ?” จูเก๋อเยว่เยว่รีบกล่าว “น้องสาม พลังงานนี้มาจากท่านอาจารย์ ไม่สิ พลังทั้งหมดนี้คือผลตอบรับจากอาจารย์ของเรา อย่ามัวแต่สงสัยอยู่เลย รีบดูดซับพลังพวกนี้ซะ” “ค่ะ” เซียงหยุนดีใจเป็นอย่างยิ่งที่ได้ยินเช่นนั้น เพราะนี่เป็นการยืนยันว่าท่านอาจารย์ของเธอยังไม่ได้หลับใหลไปชั่วนิรันดร์ จูเก๋อเยว่เยว่และคนอื่นๆ เริ่มบำเพ็ญเพียรอยู่หน้าถ้ำเมฆา และผู้คนจากตระกูลซูก็ได้รับประโยชน์ไปด้วยเช่นกัน พวกเขาตื่นเต้นสุดขีดที่จู่ๆ ก็ได้รับโชคลาภที่ไม่คาดฝัน “ฮ่าๆๆ คุณชายซู ครั้งนี้พวกเราถูกรางวัลใหญ่แล้ว!” ผู้อาวุโสตระกูลซูคนหนึ่งกระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้นหลังจากกลั่นพลังงานสายนี้ได้เพียงเศษเสี้ยว “พลังงานนี้ดูเหมือนจะสามารถชำระล้างธาตุที่ปั่นป่วนได้ ดังนั้นมันจึงช่วยลดอันตรายจากปีศาจร้ายในใจได้อย่างมหาศาล” “โอ้พระเจ้า มันสุดยอดขนาดนี้เลยเหรอ?” หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ซูฉางเหอก็หัวเราะออกมาดังๆ แล้วกล่าวว่า “ท่านเจ้าสำนักเย่เสวียนนี่เป็นคนใหญ่คนโตจริงๆ ฮ่าๆๆ!” “แม้แต่การปลดปล่อยพลังงานออกมาเล่นๆ ก็ยังเป็นพรแก่พวกเราเหล่าสามัญชน” ในขณะเดียวกัน นักพรตอี้เฟิงก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น “เอ๊ะ... พลังงานนี้มันลึกลับเกินไปแล้ว” หัวใจของเขารู้สึกกระจ่างแจ้งขึ้นมาก และนั่นคือสิ่งที่ทำให้นักพรตอี้เฟิงรู้สึกฉงน ด้วยเหตุที่มีปีศาจร้ายเกาะกินอยู่ในใจ ทำให้นักพรตอี้เฟิงติดอยู่ที่ระดับการบำเพ็ญเพียรเดิมมานานกว่าร้อยปี ทว่าหลังจากดูดซับพลังงานที่เย่เสวียนปลดปล่อยออกมา ปีศาจร้ายในใจกลับดูเหมือนจะสั่นคลอนไปชั่วขณะ เขาไม่เข้าใจว่านี่คือผลของลูกท้อสวรรค์แห่งความโกลาหล ซึ่งมีพลังในการชำระล้างความชั่วร้ายทั้งปวง ในตอนนี้ เนื่องจากปีศาจร้ายในใจของเขาอ่อนกำลังลงอย่างมาก นักพรตอี้เฟิงเพียงแค่บำเพ็ญเพียรอีกเล็กน้อยก็บรรลุถึงระดับสูงสุดขั้นกลางได้สำเร็จ ภายในเวลาไม่กี่นาที เขาก็มาถึงจุดสูงสุดของระดับสูงสุด “บัดซบ...” ไม่ว่านักพรตอี้เฟิงจะสุขุมเยือกเย็นเพียงใด แต่นี่คือสิ่งที่คอยรบกวนจิตใจเขามานานนับปี ยิ่งไปกว่านั้น มันยังเกิดขึ้นอย่างกะทันหันอีกด้วย หลังจากทะลวงระดับขึ้นมาถึงจุดสูงสุดของระดับสูงสุด เดิมทีนักพรตอี้เฟิงตั้งใจจะทะลวงไปยังระดับโบราณให้จบในคราวเดียว ทว่าเพียงไม่กี่อึดใจ เปลวเพลิงก็พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าภายในทะเลแห่งจิตสำนึกของเขา พลังที่เขาเพิ่งจะรวบรวมไว้ก็สลายไปอีกครั้ง “เฮ้อ... ช่างมันเถอะ” “ถึงจะบรรลุระดับโบราณไปแล้วจะเป็นอย่างไร? เพื่อนฝูงของข้าก็ไม่เหลืออยู่เท่าไหร่แล้ว และในทวีปบูรพานี้ข้าก็ไม่มีอะไรให้ต้องโหยหาอีก” นักพรตอี้เฟิงไม่ได้พยายามทะลวงไปยังระดับโบราณต่อ เขากลับยืนเหม่อลอยอยู่ในห้องลับแทน เมื่อเวลาผ่านไป พลังงานก็เริ่มเบาบางลง ในขณะนั้น ดวงตาของเย่เสวียนที่อยู่ภายในถ้ำเมฆาก็ดูเหมือนจะมีประกายวาบขึ้นมา “พวกนั้นดูดซับเสร็จสิ้นแล้วสินะ?” แม้เย่เสวียนจะยังคงอยู่ในถ้ำเมฆาและไม่รู้สถานการณ์ภายนอก แต่เขาก็สัมผัสได้ว่าพลังงานที่มีร่องรอยของความเป็นนิรันดร์จากลูกท้อสวรรค์แห่งความโกลาหลกำลังจะหมดลงแล้ว เย่เสวียนพอนึกภาพออกว่าข้างนอกกำลังเกิดความโกลาหลขนาดไหน เพราะนี่ถือเป็นโอกาสทองในการเพิ่มพละกำลังโดยที่พวกเขาไม่ต้องลงแรงอะไรเลย ใครบ้างล่ะจะไม่ดีใจที่ได้รับของฟรี? อย่างไรก็ตาม ในกรณีนี้ ไม่เพียงแต่ผู้รับเท่านั้นที่ได้รับความสุข แม้แต่ผู้ให้อย่างเขาก็มีความสุขเช่นกัน “พวกเจ้าได้รับประโยชน์มหาศาล แต่ข้าเองก็ไม่ได้เสียอะไรไปเลย” ทันทีที่เย่เสวียนกล่าวจบ เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้น “ติ๊ง! เนื่องจากโฮสต์ได้ปลดปล่อยพลังงานจำนวนมหาศาลซึ่งเป็นประโยชน์ต่อสมาชิกทุกคนของสำนักเทพพงไพร โฮสต์จึงได้รับรางวัลคริติคอล 10,000 เท่า!” เมื่อได้ยินดังนั้น มุมปากของเย่เสวียนก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เขาคือผู้ชนะตัวจริง ต้องขอบคุณระบบที่ทำให้เขาสามารถทำตัวเป็นผู้มีจิตเมตตาได้มากเท่าที่ต้องการ “ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี! โฮสต์ได้รับพลังงานที่ใช้ไปคืนกลับมา 10,000 เท่า!” “ใช่แล้ว! นี่แหละคือสิ่งที่ยอดเยี่ยมที่สุด!” ตามการคาดการณ์ของเย่เสวียน ต่อให้เขาดูดซับพลังของสมบัติสวรรค์อมตะและคริสตัลม่วงไปจนหมด อย่างมากเขาก็ทำได้เพียงบรรลุระดับโบราณขั้นกลางเท่านั้น แต่เย่เสวียนไม่พอใจแค่นั้น นั่นคือเหตุผลที่เขาเลือกใช้วิธีที่เพิ่งทำไป เพื่อที่เขาจะได้รับรางวัลที่ดียิ่งกว่าจากระบบ “หึๆ...” “ข้าเนี่ยเป็นอัจฉริยะจริงๆ ที่คิดหาวิธีที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ได้” เย่เสวียนยกย่องตัวเอง จากนั้นเมื่อสิ้นเสียงแจ้งเตือนจากระบบ เย่เสวียนก็สัมผัสได้ถึงพลังงานมหาศาลที่กำลังทะลักเข้าสู่ร่างกายของเขา พร้อมทั้งพุ่งเข้าปะทะกับขีดจำกัดของระดับพลังในทันที