บทที่ 743 หยุดเดี๋ยวนี้! ในเวลานี้ หัวหน้ายอดเขา ผู้อาวุโส และศิษย์ระดับแนวหน้าบางส่วนจากยอดเขาต่างๆ ได้มารวมตัวกันที่โถงหลักแล้ว พวกเขาทั้งหมดต่างเฝ้ารอคอยให้ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าวเปิดงานอย่างเงียบๆ หลังจากที่เยว่หลุนก้าวเข้ามาในโถงหลัก นางก็พยักหน้าให้แก่เอ้าเล่ยก่อนจะเดินไปนั่งในที่นั่งที่จัดเตรียมไว้ให้ ในฐานะศิษย์ผู้น้อย จูเก๋อเยว่เยว่ไม่อาจทำเช่นเดียวกันได้ นางจึงดึงเฟิงซีหยุนและเซียงหยุนเข้ามาแล้วทำความเคารพอย่างนอบน้อม “ศิษย์ จูเก๋อเยว่เยว่ ขอคารวะอาวุโสเอ้าเจ้าค่ะ” “ศิษย์ เฟิงซีหยุน ขอคารวะอาวุโสเอ้าเจ้าค่ะ” เซียงหยุนชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เมื่อได้ยินสิ่งที่พี่หญิงทั้งสองพูด นางจึงทำตามทันที “ศิษย์ เซียงหยุน…” ยังไม่ทันที่เซียงหยุนจะกล่าวจบ เอ้าเล่ยผู้กำลังเป็นประธานในงานก็ตัวสั่นเทา เขารีบลุกขึ้นยืนพลางร้องว่า “หยุด! หยุด หยุดก่อน! ถ้าเจ้าขืนทำต่อไป ข้าได้ตายแน่ๆ” จูเก๋อเยว่เยว่และเฟิงซีหยุนน่ะไม่เป็นไร แต่แม่หนูน้อยคนนี้ไม่เหมือนกัน เขาไม่สามารถรับการคารวะจากเด็กคนนี้ได้จริงๆ ในชั่วพริบตา เอ้าเล่ยก็มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเซียงหยุนและรีบขัดขวางไม่ให้นางก้มกราบ อาจมีคนอื่นที่ไม่รู้เรื่องนี้ แต่เขาไม่อาจแสร้งทำเป็นไม่รู้ได้ แม่หนูน้อยคนนี้คือการกลับชาติมาเกิดของผู้เชี่ยวชาญระดับสูง และครอบครองพลังแห่งโชคชะตาและกรรมที่มหาศาลอย่างไม่น่าเชื่อ เกรงว่าจะมีเพียงคนอย่างเย่เสวียนเท่านั้นที่กล้ารับการกราบไหว้จากเด็กคนนี้ด้วยความบริสุทธิ์ใจ หากเขาปล่อยให้เด็กคนนี้ก้มกราบเขา เขาอาจจะซวยหนักในภายหลัง เมื่อเห็นว่าผู้อาวุโสสูงสุดไม่อนุญาตให้ตนทำความเคารพ เซียงหยุนก็ไม่พอใจ ทำไมพี่หญิงทั้งสองถึงทำได้ แต่พอนางทำบ้างกลับไม่ได้? ยิ่งเป็นเช่นนั้น นางก็ยิ่งอยากทำ นางสะบัดมือของเอ้าเล่ยออกแล้วคุกเข่าลงบนพื้น ‘จะฆ่ากันหรือไงเนี่ย!’ โชคดีที่เอ้าเล่ยตอบสนองได้เร็ว เขาคว้าไหล่นางไว้และดึงตัวขึ้นมาก่อนที่หัวเข่าของนางจะสัมผัสพื้น “ฮ่าๆ แม่หนูน้อย เจ้าไม่จำเป็นต้องคารวะข้าหรอก เจตนาดีของเจ้าก็เพียงพอแล้ว” เอ้าเล่ยรีบกล่าว ทว่าเซียงหยุนยังไม่เข้าใจสถานการณ์ ทำไมจู่ๆ เขาถึงไม่อยากให้กราบ? หรือว่าวิธีที่อาจารย์สอนเรื่องการเคารพผู้อาวุโสจะผิดกันนะ? นางเกาหัวอย่างจนใจ จากนั้นก็หันสายตาไปทางเกาซุ่นที่อยู่ไม่ไกล มุมปากของนางยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ในเมื่อกราบผู้อาวุโสสูงสุดไม่ได้ งั้นกราบอาวุโสท่านนี้แทนก็น่าจะได้ใช่ไหม? “อาวุโสเกา ศิษย์เซียงหยุน…” สวรรค์! เกาซุ่นผู้ที่แต่เดิมนั่งอยู่อย่างสงบนิ่ง พลันรู้สึกใจสั่นสะท้าน ไม่ ไม่ ไม่! เขาตกใจจนใบหน้าซีดเผือด ในชั่วพริบตา เขาก็มาโผล่อยู่ตรงหน้าเซียงหยุนและรั้งตัวนางไม่ให้คุกเข่าลงได้ทันเวลา “อ่าฮ่าๆ เซียงหยุนตัวน้อย เจ้าไม่ต้องกราบข้าหรอก” เกาซุ่นเริ่มเหงื่อตก หัวใจเต้นรัวด้วยความหวาดหวั่น เมื่อเห็นฉากที่ชวนหัวเช่นนี้ บรรดาศิษย์ในโถงหลักต่างเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ “เกิดอะไรขึ้น?” “ทำไมผู้อาวุโสสูงสุดและอาวุโสเกาถึงไม่อยากให้เด็กคนนี้กราบกันล่ะ? แถมพวกเขายังดูหวาดกลัวมากอีกด้วย” “ถึงเด็กคนนี้จะเป็นแชมป์จากการประลอง ก็ไม่น่าจะทำให้เหล่าผู้ยิ่งใหญ่เหล่านี้ตัวสั่นเพราะแค่การกราบไหว้หรอกมั้ง?” ในบรรดาศิษย์เหล่านั้น หลายคนไม่รู้ว่าเด็กคนนี้มาจากไหน จึงรู้สึกสับสนอย่างมาก “ข้าจะบอกให้เอาบุญนะ เด็กคนนี้จากยอดเขาเมฆานภาคือการกลับชาติมาเกิดของผู้เชี่ยวชาญระดับสูง นางครอบครองพลังแห่งโชคชะตาและกรรมมหาศาล” เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนก็ตื่นจากภวังค์ในทันที ในที่สุดพวกเขาก็เข้าใจเหตุผล “โอ้สวรรค์ งั้นต่อไปนี้เราคงต้องระวังตัวเวลาอยู่ใกล้ศิษย์ผู้น้องคนนี้ให้มาก ก้าวพลาดไปนิดเดียว ชีวิตได้จบเห่แน่นอน!” ทว่าในเวลานี้ เซียงหยุนกำลังรู้สึกหงุดหงิดใจเป็นอย่างยิ่ง ทำไมการกราบถึงได้ยากเย็นนัก? อาจารย์บอกนางว่าทุกครั้งที่เจอผู้อาวุโส ต้องทำความเคารพอย่างสุภาพและกราบไปพร้อมกันไม่ใช่หรือ? แต่ถึงอย่างนั้น ไม่มีผู้อาวุโสคนไหนยอมให้กราบเลยสักคน! นางควรทำอย่างไรดี? หลังจากเห็นว่าถูกปฏิเสธมาสองครั้ง นางก็เหลือบมองหัวหน้ายอดเขาคนอื่นๆ ในโถงหลัก เมื่อเห็นดังนั้น เหล่าหัวหน้ายอดเขาต่างก็ตื่นตระหนกและเตรียมตัวตั้งรับสถานการณ์ ในขณะนี้ มุมปากของเซียงหยุนยกยิ้มอย่างซุกซน แต่หลังจากสังเกตเห็นสถานการณ์ที่ผิดปกติ จูเก๋อเยว่เยว่ก็รีบดึงตัวเซียงหยุนกลับมาพลางกล่าวว่า “น้องสาม เจ้าห้ามทำอะไรวู่วามนะ” “ก็ได้…” หลังจากได้ยินคำพูดของจูเก๋อเยว่เยว่ นางจึงจำใจต้องล้มเลิกความคิดนั้น โชคดีที่จูเก๋อเยว่เยว่ลงมือได้ทันเวลา ไม่อย่างนั้นหลายคนที่อยู่ ณ ที่แห่งนี้คงได้เดือดร้อนแน่ ในแง่หนึ่ง นางถือว่าได้ช่วยชีวิตผู้อื่นไว้โดยทางอ้อม “เอาล่ะ…” เมื่อเห็นว่าทุกคนมาครบแล้ว เอ้าเล่ยจึงยื่นมือไปทางฝูงชน จากนั้นเขาก็เหลือบมองจูเก๋อเยว่เยว่และขอให้นางไปนั่งในที่นั่งของเย่เสวียนพร้อมกับคอยจับตาดูเซียงหยุนไว้ นี่เป็นวิธีเดียวที่จะควบคุมแม่หนูน้อยคนนี้ได้