บทที่ 814 ศิลาเจ็ดสี หลังจากส่งลูกศิษย์ทั้งสองกลับไปพักผ่อน เย่ซวนก็อุ้มเซียงหยุนบินตรงไปยังถ้ำเมฆาเวหา เขารู้สึกเบาใจขึ้นมากหากทิ้งเซียงหยุนไว้ที่นี่ “หืม?” ขณะที่เขากำลังจะหันหลังกลับหลังจากจัดแจงนางให้เรียบร้อย เย่ซวนก็สังเกตเห็นว่าศิลาเจ็ดสีข้างสระน้ำกำลังเปล่งแสงจางๆ ออกมา เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบเดินเข้าไปตรวจสอบอย่างละเอียด แล้วเขาก็พบว่าบนศิลาเจ็ดสีนี้ปรากฏอักขระศักดิ์สิทธิ์ลึกลับขึ้นมาจริงๆ หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เย่ซวนก็ตระหนักได้ว่าอักขระศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้กำลังถ่ายทอดวิชาบ่มเพาะพลังระดับสูงที่ทรงพลังอย่างยิ่ง “พระเจ้าช่วย… หรือว่าศิลาเจ็ดสีนี่กำลังกลายเป็นสิ่งมีชีวิตกัน?” เย่ซวนประหลาดใจเป็นอย่างมาก นี่เป็นสิ่งที่เขาคาดไม่ถึงเลยแม้แต่น้อย ต้องเข้าใจก่อนว่าในโลกนี้ มีเพียงสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะเกิดปรากฏการณ์เช่นนี้ได้ เพราะพวกมันมีวิชาบ่มเพาะติดตัวมาแต่กำเนิด ทว่าศิลาเจ็ดสีนี้กลับต่างออกไป มันไม่ใช่แค่หินธรรมดาหรอกหรือ? เหตุใดถึงให้กำเนิดวิชาบ่มเพาะได้? หรือว่ามันกำลังจะกลายเป็นวิญญาณหิน? จากนั้น มุมปากของเขาก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย “วิชากายทองคำไร้พ่ายที่สลักอยู่บนหินก้อนนี้ไม่เลวเลยทีเดียว ฮ่าๆ ตอนนี้มันกลายเป็นของข้าแล้ว” ทันทีที่พูดจบ เย่ซวนก็ใช้มือคลุมศิลาเจ็ดสีไว้และกวาดอักขระศักดิ์สิทธิ์เหล่านั้นมาเป็นของตนในทันที ในขณะนั้น ศิลาเจ็ดสีดูเหมือนจะตื่นตระหนก มันยังไม่มีจิตสำนึกเป็นของตัวเอง จึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น มันรู้เพียงแต่ว่าสิ่งที่ควรจะเป็นของมันดูเหมือนจะถูกใครบางคนชิงไปเสียแล้ว ในจังหวะที่ความอดทนสิ้นสุดลง ก็มีเสียงน้ำไหลทะลักออกมา “เกิดอะไรขึ้น?” เมื่อได้ยินเสียงกะทันหันนั้น เย่ซวนก็งุนงงไปเล็กน้อย ศิลาเจ็ดสีนี้คืออะไรกันแน่? มันมีที่มาอย่างไร? ทำไมถึงส่งเสียงได้? ในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงดังสนั่นหวั่นไหวตามมา หินก้อนนั้นแตกกระจายออก แล้วสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยขนก็กลิ้งออกมา ในพริบตาเดียว ยอดเขาเมฆาเวหาก็ปล่อยแสงศักดิ์สิทธิ์เจิดจ้าออกมา และเจ้าก้อนขนตัวน้อยก็พุ่งตัวหายลับไปในระยะไกลทันที เย่ซวนมองดูเหตุการณ์นั้นอย่างว่างเปล่า แต่เมื่อเขาได้สติก็รีบไล่ตามไปโดยไม่ลังเล ไม่นานนัก เขาก็มาถึงสวนท้อแห่งหนึ่งใกล้ทะเลตะวันออก “หืม? เจ้าไปซ่อนตัวอยู่ที่ไหนกัน?” เมื่อเห็นฝูงลิงป่า เย่ซวนก็รู้สึกอึ้งไปเล็กน้อย ในฐานะผู้เชี่ยวชาญระดับเซียนที่ถูกผนึกไว้ เขากลับคลาดสายตาจากเจ้าก้อนขนตัวน้อยเนี่ยนะ? ใครจะไปเชื่อ! จากนั้น ลิงขนฟูที่มีแสงสว่างจ้าแผ่ออกมาจากทั่วทั้งร่างก็ปรากฏตัวขึ้น “ฮ่าๆ เจ้ามาซ่อนตัวอยู่ที่นี่เองหรอกหรือ…” เมื่อเห็นมันกระโดดโลดเต้นไปมาบนหาดทราย เย่ซวนก็ไม่ได้เข้าไปขัดขวาง ตรงกันข้ามเขากลับจับตามองฉากนั้นด้วยความสนใจ ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัวของเขา “มันเป็นลิงจริงๆ ด้วย น่าสนใจเกินไปแล้ว…” ถ้าเขาเดาไม่ผิด เจ้าลิงน้อยตัวนี้ไม่น่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตที่เรียบร้อยอย่างแน่นอน เขากเพิ่งจะขโมยอักขระศักดิ์สิทธิ์ของมันมา หากเขาถ่ายทอดวิชานั้นให้มันในอนาคต เขาจะได้รับรางวัลจากระบบหรือไม่นะ? แม้จะดูหน้าไม่อายไปสักหน่อย แต่เขารู้สึกว่ามันมีความเป็นไปได้ ด้านล่างนั้น ลิงขนทองกำลังเดินเข้าไปหาฝูงลิง เนื่องจากมันปรากฏตัวขึ้นที่นี่จากที่ไหนก็ไม่รู้ พญาวานรจึงเกิดความระแวง “เจ้าลิงน้อย เจ้ามาจากไหน? เจ้ามาที่นี่ด้วยจุดประสงค์อะไร?” พญาวานรเริ่มซักไซ้ไล่เลียงทันที หางของมันชูชัน ราวกับพร้อมที่จะต่อสู้ได้ทุกเมื่อ เจ้าลิงน้อยเองก็ดูสับสนในตอนนี้ หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง มันก็ไม่รู้ว่าจะตอบคำถามนี้อย่างไร มันจำได้เพียงเลือนลางว่ามันเคยอาศัยอยู่ในถ้ำแห่งหนึ่งมานานมาก นอกจากนี้ ยังมีคนบางคนบ่มเพาะพลังอยู่ในถ้ำตอนนั้น และมันก็อาศัยพลังวิญญาณที่รั่วไหลออกมาจากคนผู้นั้นในการพัฒนาตัวเอง ทว่ามันกลับจำไม่ได้ว่าคนที่บ่มเพาะในถ้ำหน้าตาเป็นอย่างไร หลังจากนิ่งคิดอยู่นาน เจ้าลิงน้อยก็ตอบตามตรง “ข้ามาจากถ้ำที่ใหญ่มากๆ แห่งหนึ่ง” “หืม?” เมื่อลิงตัวอื่นๆ ได้ยินคำตอบนี้ พวกมันต่างก็งุนงงเป็นอย่างมาก ในเวลานี้ พญาวานรยังคงระแวดระวังขณะจ้องมองเจ้าลิงขนฟูตัวน้อยตรงหน้า มันไม่เคยเห็นลิงที่มีขนสีทองมาก่อนเลย มันเหลือบมองลิงหน้ากว้างตัวหนึ่งข้างๆ แล้วสั่งให้ไปตรวจสอบเจ้าลิงขนฟูตัวน้อย ในขณะนั้น ลิงหน้ากว้างก็ก้าวออกมาด้วยท่าทีระมัดระวัง มันยื่นมือไปสัมผัสขนของเจ้าลิงน้อยก่อนจะถามว่า “เจ้าเป็นลิงสายพันธุ์ไหน? ทำไมข้าถึงไม่เคยเห็นใครหน้าตาเหมือนเจ้ามาก่อนเลย?” เจ้าลิงน้อยก็งุนงงไปเหมือนกันในตอนนี้ มันทำได้เพียงตอบเบาๆ ว่า “ข้าเพิ่งแตกออกมาจากศิลาเจ็ดสี ข้าเลยไม่รู้ว่าตัวเองเป็นสายพันธุ์ไหน” เมื่อได้ยินคำตอบนี้ ลิงทุกตัวที่อยู่ตรงนั้นต่างพากันพูดไม่ออก เรื่องแบบนี้มีด้วยหรือ? หรือว่าจะมีลิงจากต่างแดนไปทำเรื่องเหลือเชื่อกับศิลาเจ็ดสีเข้า? ช่างน่าตกใจเสียจริง! “ในเมื่อเจ้ามาจากหิน เช่นนั้นเจ้าก็คือลิงหินงั้นรึ?” “ใช่แล้ว ประมาณนั้นแหละ” เมื่อได้ยินคำตอบนี้ ลิงตัวนั้นก็พอใจมากและหัวเราะออกมา เจ้าลิงขนฟูตัวน้อยดูเหมือนจะไม่กลัวคนแปลกหน้าเลยแม้แต่น้อย มันเพิ่งเกิดมาได้วันนี้แท้ๆ แต่กลับเข้ากับฝูงลิงกลุ่มนี้ได้ดี ในช่วงเวลานี้ พญาวานรได้ทดสอบความแข็งแกร่งของเจ้าลิงขนฟูตัวน้อยเพื่อดูว่ามันมีคุณสมบัติพอที่จะเป็นสมาชิกของฝูงลิงหรือไม่ ทว่าใครจะไปคิดล่ะว่า ทั้งสองเพิ่งจะเริ่มปะทะกัน พญาวานรผู้แข็งแกร่งก็ถูกซัดจนล้มลง ไม่นานหลังจากนั้น เจ้าลิงขนฟูตัวน้อยก็กลายเป็นพญาวานรคนใหม่ ในโลกของลิง ผู้ที่แข็งแกร่งจะเป็นผู้นำ มีเพียงผู้ที่มีพละกำลังเท่านั้นที่จะปกป้องฝูงลิงและทำให้ฝูงลิงพัฒนาไปได้ดียิ่งขึ้น เจ้าลิงขนฟูตัวน้อยชกพญาวานรไปเพียงหมัดเดียวก็ทำให้มันลงไปกองกับพื้นได้แล้ว เย่ซวนเฝ้ามองเหตุการณ์นั้นอยู่ แต่เขาไม่ได้เข้าไปแทรกแซง…