บทที่ 918 ว่านถู “อาจารย์คะ เราจะเข้าไปกันตอนนี้เลยไหมคะ?” เย่ซวนไม่ได้ตอบคำถามของจูเก๋อยวี่เย่ว์ เขาตกอยู่ในภวังค์ความคิด เช่นเดียวกับเหยียนหรัน ในเมื่อวังโบราณเปิดออกแล้ว ย่อมต้องเกิดความขัดแย้งขึ้นอย่างแน่นอน คำถามคือโอกาสที่อยู่ภายในนั้นคุ้มค่าแก่การเสี่ยงชีวิตเพื่อแย่งชิงหรือไม่ เหยียนหรันคิดว่าคุ้มค่าอย่างแน่นอน ด้วยพรสวรรค์ของศิษย์ทั้งสองของเย่ซวน พวกเขาจะต้องสามารถคว้าโอกาสจากภายในนั้นมาได้อย่างแน่นอน หลังจากครุ่นคิด เหยียนหรันก็นำหยกจี้สองชิ้นออกจากพื้นที่เก็บของแล้วส่งให้กับเฟิงซีหยุนและจูเก๋อยวี่เย่ว์ นางกล่าวว่า “พวกเจ้าต้องพกจี้หยกสองชิ้นนี้ติดตัวไว้ตลอดเวลา หากเจออันตรายใดๆ ให้บดมันทิ้งทันที เมื่อถึงเวลานั้น ข้าจะรีบไปอยู่เคียงข้างพวกเจ้าเดี๋ยวนี้” เมื่อได้ยินเช่นนั้น จูเก๋อยวี่เย่ว์และเฟิงซีหยุนก็รู้สึกซาบซึ้งใจอย่างยิ่งขณะรับจี้หยกจากเหยียนหรันมา “ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะท่านอาจารย์หญิง พวกเราจะดูแลตัวเองให้ปลอดภัยแน่นอนค่ะ” จูเก๋อยวี่เย่ว์กล่าวอย่างมั่นใจ เย่ซวนยังคงนิ่งเงียบพลางจ้องมองเหยียนหรันและคนอื่นๆ อย่างว่างเปล่า แววตาของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ดูเหมือนว่านางจะปฏิบัติกับเหล่าศิษย์ของเขาเหมือนเป็นศิษย์ของนางเองไปเสียแล้ว ซึ่งนั่นทำให้เขารู้สึกปลื้มปีติอย่างยิ่ง เขาเลือกคนไม่ผิดจริงๆ ในตอนนั้น “ไปกันเถอะ ข้าเชื่อมั่นในตัวพวกเจ้าทั้งสองเต็มร้อย!” เหยียนหรันกล่าวด้วยสีหน้าให้กำลังใจ หลังจากกำชับให้พวกเขาใส่ใจเรื่องความปลอดภัยแล้ว นางก็ส่งพวกเขาเข้าไปในวังโบราณ เมื่อเห็นนางทำเช่นนั้น เย่ซวนก็ชะงักไปเล็กน้อย นี่ไม่ควรเป็นหน้าที่ของเขาหรอกหรือ? อย่างไรก็ตาม เขายิ้มให้เหยียนหรันแล้วพูดว่า “เหยียนหรัน ข้าไม่นึกเลยว่าเจ้าจะห่วงใยเหล่าศิษย์ของข้าขนาดนี้ ข้านึกว่าเจ้าเป็นอาจารย์ของพวกเขาเสียอีก” เหยียนหรันกลอกตามองเย่ซวนแล้วกล่าวว่า “เจ้าพูดแบบนั้นหมายความว่ายังไง? ศิษย์ของเจ้าก็เป็นศิษย์ของข้าไม่ใช่หรือ?” เย่ซวนอึ้งไป นี่ก็มีเหตุผล! เขาดึงเหยียนหรันเข้ามาในอ้อมแขนแล้วพูดอย่างจริงจัง “เจ้าพูดถูก ไม่เพียงแต่ศิษย์ของข้าจะเป็นของเจ้าเท่านั้น แต่ถ้าเจ้าต้องการตัวข้า เจ้าก็มีข้าได้ทุกเวลาที่ต้องการ” “น่าสนใจ แต่ข้าไม่เอาหรอก” นางตอบอย่างทะเล้น พลางแสร้งทำเป็นรังเกียจเย่ซวน หลังจากเห็นทั้งสองเริ่มสวีตหวานแหววกันอีกครั้ง เสียงกรีดร้องแหลมสูงก็ดังขึ้น “อ๊ากกก!” จินตนาการทั้งหมดของโอวหยุนไห่พังทลายลงในวินาทีนี้ ไม่ว่าเขาจะมองอย่างไร เย่ซวนและเหยียนหรันก็เป็นคู่ที่สวรรค์สร้างมาเพื่อกันและกันอย่างแท้จริง “ฮ่าๆๆ...” ในขณะนั้น เสียงหัวเราะที่ทรงพลังดังก้องมาจากระยะไกล ในที่สุดยอดฝีมือที่ซ่อนตัวอยู่ก็ยอมเผยตัวออกมา ตามเสียงหัวเราะ ทุกคนต่างหันไปมองทันที และเห็นชายวัยกลางคนรูปร่างกำยำกำลังตรงมาที่พวกเขาโดยถือดาบโค้งไว้ในมือ “นี่... นี่มันว่านถูแห่งพันทวีปนี่นา!” หลังจากเห็นบุคคลผู้นี้ปรากฏตัว โอวหยุนไห่ก็หรี่ตาลง เขารู้สึกประหม่าอย่างผิดปกติ แม้แต่เหยียนหรันก็ยังนิ่งงันไปครู่หนึ่งก่อนจะพึมพำกับตัวเองว่า “ว่านถูมาที่นี่ด้วยงั้นหรือ?” เมื่อได้ยินคำพูดของเหยียนหรัน เย่ซวนก็เหลือบมองคนผู้นั้น ทั่วร่างของว่านถูแผ่จิตสังหารที่เข้มข้นอย่างยิ่งออกมา ทำให้เขาดูน่าเกรงขามอย่างน่าสะพรึงกลัว ยิ่งไปกว่านั้น กลิ่นอายโลหิตรอบตัวเขายังบ่งบอกชัดเจนว่ามือของคนผู้นี้เปื้อนเลือดจากชีวิตผู้คนมานับไม่ถ้วน มุมปากของเขาโค้งขึ้นเล็กน้อยพลางถามว่า “เจ้าคนชื่อว่านถูนี่เก่งกาจนักหรือ?” เหยียนหรันหันมามองเย่ซวนแล้วตอบอย่างจริงจัง “ใช่ เขาแข็งแกร่งมาก” หากแม้แต่เหยียนหรันยังพูดเช่นนั้นได้ นั่นหมายความว่าเจ้าหมอนี่ต้องเก่งกาจไม่น้อย ซึ่งกระตุ้นความสนใจของเย่ซวนได้เป็นอย่างดี ท้ายที่สุดแล้ว เขาไม่สามารถหาคู่ต่อสู้ที่คู่ควรในที่แห่งนี้ได้อีกต่อไป และเป็นเรื่องยากที่จะมีใครสามารถแลกกระบวนท่ากับเขาได้เกินสองสามกระบวนท่า การปรากฏตัวของว่านถูทำให้สีหน้าของคนจากขุมพลังแห่งหนึ่งเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง “ว่านถู เจ้ากล้าปรากฏตัวที่นี่งั้นหรือ? คืนชีวิตให้เหล่าศิษย์ของข้ามานะ!” ทันทีที่พูดจบ ดาบคมกริบเล่มหนึ่งก็พุ่งเข้าหาว่านถูในทันที หวังจะเด็ดหัวของเขา ใบหน้าของว่านถูเต็มไปด้วยความเหยียดหยามขณะกล่าวว่า “ท่านหลิวเจ้าแก่ เจ้าคิดจะแก้แค้นข้าด้วยกำลังอันน้อยนิดของเจ้าจริงๆ น่ะหรือ?” เขาเพียงแค่โบกมือเบาๆ ก็สามารถสกัดการโจมตีของหลิวเฟิงได้ทันควัน และยังซัดอีกฝ่ายจนล้มลงไปกองกับพื้น “ท่านผู้อาวุโสหลิว!” เมื่อเห็นผู้อาวุโสของตนถูกว่านถูทำร้าย เหล่าศิษย์เหล่านั้นก็เดือดดาลขึ้นมาทันที “ไอ้สารเลว! รุมมันเข้าไป!” การต่อสู้เพิ่งจะจบลงไปเมื่อไม่นานมานี้ และตอนนี้อีการต่อสู้หนึ่งก็กำลังจะเริ่มขึ้น เมื่อการต่อสู้เริ่มปะทุ ทะเลตะวันออกก็สั่นสะเทือนไปทั่ว “นี่ ขุมพลังนี้ชื่ออะไรกัน? พวกเขามีความแค้นอะไรกับว่านถูกันแน่?” เย่ซวนถามด้วยความสนใจในเรื่องนี้มาก เมื่อเขาเห็นเหล่าศิษย์ของขุมพลังนี้ต่างต่อสู้อย่างถวายหัว เขาก็รู้สึกตกใจไม่น้อย เหยียนหรันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปาก “หากข้าจำไม่ผิด ขุมพลังนี้ควรมาจากนิกายโบราณในทวีปสุดขอบ ชื่อของมันน่าจะเป็นนิกายผนึกเทพ และผู้อาวุโสสูงสุดของพวกเขาก็คือผู้บำเพ็ญหลิวเฟิง” “ข้าได้ยินมาว่าว่านถูก็เคยเป็นศิษย์ของนิกายผนึกเทพเมื่อหลายปีก่อน เนื่องจากเขามีศักยภาพสูง เขาจึงได้รับการปฏิบัติราวกับเป็นนักบุญของนิกายผนึกเทพ และได้รับอนุญาตให้เข้าสู่ดินแดนลับของนิกายเพื่อฝึกฝน” “แต่เดิมทุกอย่างยังคงสงบสุข อย่างไรก็ตาม ไม่แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้นกับว่านถูในดินแดนลับนั้น แต่หลังจากที่เขาออกจากดินแดนลับ นิสัยของเขาก็เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง” “ไม่เพียงแต่เขาจะมีอารมณ์ฉุนเฉียว แต่เขายังสังหารเหล่าศิษย์ของนิกายผนึกเทพไปมากมายแล้วหลบหนีไป” “นับตั้งแต่นั้นมา นิกายผนึกเทพก็สาบานว่าจะต้องสังหารว่านถูให้ได้” “ทว่า แม้จะถูกตามล่ามานับไม่ถ้วนปี ว่านถูก็ยังคงมีชีวิตอยู่และสุขสบายดี ยิ่งไปกว่านั้น เขายังแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมอีก...”