บทที่ 928 การยอมจำนน เส้นทางแห่งอมตะนั้นยาวไกลและโหดเหี้ยมอย่างยิ่ง หากผู้ใดไม่ระมัดระวังและก้าวพลาดไปบนเส้นทางที่ผิด ผลลัพธ์ย่อมมีเพียงความมืดมิดและความสิ้นหวังที่ไร้จุดสิ้นสุด เมื่อภยันตรายมาเยือน ผู้คนมักจะเข้าใจในทันทีว่าการไม่ต่อสู้นั้นไม่ใช่ทางเลือก และจะมีเพียงความทุกข์ทรมานเท่านั้นที่รออยู่ สิ่งมีชีวิตมากมายต้องจบชีวิตลงด้วยเหตุผลนี้ อสูรกลืนอัสนีเป็นสัตว์มงคลที่มีสายเลือดบริสุทธิ์ ร่างกายของมันคือสมบัติล้ำค่าที่ไม่อาจประเมินราคาได้ ยิ่งไปกว่านั้น มันยังคอยปกป้องสมบัติสวรรค์อมตะเอาไว้ด้วยเหตุนี้ มันจึงถูกหมายตาจากทั้งสองเหตุผล หนทางเดียวที่มันจะรอดชีวิตได้คือการต้องแข็งแกร่งขึ้น แข็งแกร่งยิ่งกว่าผู้ใดก็ตามที่ปรารถนาจะครอบครองมัน แต่น่าเสียดายที่ความจริงกลับไม่เป็นเช่นนั้น ในวินาทีนี้ เย่ซวนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเวทนาเจ้าอสูรกลืนอัสนีตัวนี้ เพราะท้ายที่สุดแล้ว มันช่างน่าสงสารเหลือเกิน มันอาศัยอยู่ในพระราชวังโบราณแห่งนี้มาตั้งแต่กำเนิดบนโลกใบนี้ หลังจากเฝ้ารอมาอย่างเนิ่นนาน ในที่สุดมันก็มีโอกาสได้หลบหนี ทว่ามันกลับพบว่ารอบตัวเต็มไปด้วยผู้บำเพ็ญเพียรที่แข็งแกร่ง ซึ่งทุกคนต่างวางแผนจะสังหารมันเพื่อกินเนื้อและดื่มเลือดของมัน หลังจากผ่านความยากลำบากนานัปการ มันก็ได้พบกับสมบัติสวรรค์อมตะ และตั้งใจจะซ่อนตัวเพื่อรอให้ผลไม้สุกงอมก่อนจะกินมันเพื่อเพิ่มพลัง แต่ใครจะคาดคิดว่าผนึกของพระราชวังโบราณจะถูกทำลายลงอย่างกะทันหัน ส่งผลให้กลิ่นอายอมตะของผลจิตวิญญาณโลหิตสีชาดรั่วไหลออกมา และดึงดูดศัตรูที่แข็งแกร่งมากมายเข้ามา เมื่อคิดได้ดังนั้น อสูรกลืนอัสนีก็ยิ่งรู้สึกคับแค้นใจจนน้ำตาหยดโตไหลริน ทำไมถึงมีแต่เรื่องโชคร้ายเกิดขึ้นกับมันเพียงตัวเดียว? ในอดีต เมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่ง มันยังสามารถขู่ให้พวกนั้นหวาดกลัวและหนีไปได้ แต่ทว่าวิธีนี้กลับใช้ไม่ได้ผลกับผู้บำเพ็ญเพียรที่เป็นมนุษย์ผู้นี้ แล้วมันจะทำอย่างไรได้? ‘สวรรค์ หากท่านต้องการให้ข้าตายจริง ๆ ทำไมต้องทรมานข้าเช่นนี้ด้วย?’ เมื่อเห็นอสูรกลืนอัสนีวิ่งหนีอยู่ตรงหน้า พลางสะอึกสะอื้นและรำพึงถึงชีวิตอันแสนรันทดของมัน เย่ซวนก็หลุดหัวเราะออกมาโดยไม่ตั้งใจ “พุฟ ฮ่าฮ่าฮ่า! ข้าขอโทษ ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจจะหัวเราะนะ แต่พอได้ยินเรื่องราวชีวิตของเจ้า ข้าก็กลั้นไว้ไม่อยู่จริง ๆ” เจ้าตัวเล็ก อสูรกลืนอัสนีตัวนี้ มีชีวิตที่ยากลำบากจริง ๆ หากเป็นผู้อื่นที่ได้ฟังเรื่องราวนี้ พวกเขาอาจจะรู้สึกสงสารอสูรกลืนอัสนีอยู่ครู่หนึ่ง แต่หลังจากนั้น ภาพของอสูรตัวมหึมาที่กำลังสะอึกสะอื้นอย่างน่าเวทนาก็คงจะทำให้พวกเขาขำออกมาเช่นกัน เมื่อคิดถึงจุดนี้ เย่ซวนก็ไม่อาจกลั้นหัวเราะได้อีกต่อไป ใบหน้าของอสูรกลืนอัสนีมืดมนลง ความโกรธแค้นในใจปะทุขึ้นอีกครั้ง แต่ถึงแม้จะโกรธเพียงใด มันก็ไม่ได้หยุดวิ่ง มันยังคงเผ่นหนีออกไปไกลราวกับสายฟ้าแลบ ทว่าถึงกระนั้น มันก็ไม่อาจสลัดเย่ซวนที่ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ได้เลย การไล่ล่าแบบแมวไล่จับหนูนี้ดำเนินไปนานหลายชั่วโมง แต่เจ้าอสูรก็ยังไม่อาจหนีพ้นจากเย่ซวน “เฮ้อ…” หลังจากวิ่งหนีเอาชีวิตรอดมาเป็นเวลานาน อสูรกลืนอัสนีก็เริ่มทำใจยอมรับชะตากรรม มันล้มตัวลงนอนกับพื้นและสูดหายใจเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดอย่างหมดแรง “ถ้าอยากจะฆ่าข้า ก็ฆ่าเสียทีเถอะ” มันยอมเลิกดิ้นรนเพราะได้พยายามจนสุดความสามารถแล้วแต่ก็ไร้ผล ดังนั้นมันจึงตัดสินใจเลือกตายให้สบายกว่านี้ดีกว่า มนุษย์ผู้นี้ช่างน่าสะพรึงกลัวเกินไป ไม่เพียงแต่มันจะเอาชนะไม่ได้ แม้แต่จะหนีก็ยังทำไม่ได้เลย “ทำไมไม่วิ่งต่อล่ะ?” เมื่อเห็นว่าอสูรกลืนอัสนีนอนราบอยู่กับพื้น เย่ซวนไม่ได้เดินเข้าไปใกล้ แต่เขาลอยอยู่บนอากาศแล้วถามด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด เขาถึงรู้สึกว่าอสูรกลืนอัสนีตัวนี้ถูกชะตากับเขาไม่น้อย การมีลูกน้องที่น่าขบขันเช่นนี้ไว้ข้างกายคงจะสนุกไม่เบา แถมเขายังคงดูเท่เวลาขี่มันอีกด้วย หลังจากได้ยินคำถามของเย่ซวน อสูรกลืนอัสนีแทบจะหลั่งน้ำตาออกมาอีกรอบ “เจ้าจะเอาอย่างไรกันแน่? ถ้าอยากจะฆ่าข้าก็รีบลงมือ อย่ามาทรมานข้าแบบนี้เลย” “ข้าไปทำอะไรให้เจ้าขุ่นเคืองนักหนา? อย่างน้อยข้าก็มีสายเลือดของสัตว์เทพนะ เจ้าพอจะให้เกียรติและจัดการให้มันจบสิ้นไปเร็ว ๆ ไม่ได้หรือ?” มันกำลังร้องไห้อย่างแท้จริง บรรพบุรุษของมันเคยยิ่งใหญ่เพียงใด? บรรพบุรุษของมันเป็นถึงหนึ่งในผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าและมีพลังที่แข็งแกร่งมหาศาล แต่ทว่าพอมาถึงรุ่นของมันกลับต้องกลายเป็นเช่นนี้ มันไม่รู้ว่าจะสู้หน้าบรรพบุรุษหลังจากตายไปได้อย่างไร พวกเขาคงจะเอาไม้มาตีมันจนตายเพราะทำสายเลือดอันสูงส่งต้องเสื่อมเสีย ต่อให้ต้องปีนขึ้นมาจากหลุมศพก็ตาม เย่ซวนยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย สีหน้าของเขาสงบนิ่งขณะครุ่นคิดถึงวิธีจัดการกับเรื่องนี้ ‘เจ้าอสูรกลืนอัสนีตัวนี้เป็นสัตว์แปลกประหลาด แม้จะมีระดับการบำเพ็ญเพียรที่สูงส่ง แต่มันกลับทุ่มเทแรงกายแรงใจเกือบทั้งหมดไปกับการสร้างรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูน่าเกรงขามเท่านั้น’ ‘ด้วยพลังของมัน ต่อให้เป็นผู้เชี่ยวชาญระดับอมตะที่ถูกผนึกทั่วไปก็ยังสามารถจัดการมันได้อย่างง่ายดาย’ หลังจากได้ปะทะฝีมือกับอสูรกลืนอัสนีมาสักพัก เขาก็พอจะมองออกว่าอีกฝ่ายเป็นอย่างไร ไม่ใช่ว่าอสูรกลืนอัสนีอ่อนแอ เพียงแต่มันไม่มีประสบการณ์ในการต่อสู้กับใครเลย มันจึงไม่รู้วิธีใช้พลังมหาศาลที่มีอยู่ในร่างกาย ด้วยเหตุนี้ มันจึงทำได้เพียงใช้พลังเหล่านั้นในระดับผิวเผินเพื่อขู่ผู้อื่นให้หวาดกลัว มันมีกลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัว แต่นั่นก็เป็นทั้งหมดที่มันทำได้ ทว่ารูปลักษณ์ที่ดูข่มขวัญของมันไม่ได้มีไว้เพื่อขู่ศัตรูเท่านั้น หากใช้ให้ถูกวิธี มันก็สามารถเป็นประโยชน์อย่างมหาศาลต่อเย่ซวนได้เช่นกัน