บทที่ 1143 ความกลัวตาย “หมาเหล่านี้!” ลอร์ดแกอิชาต่อว่า “หมาเล็ก ๆ ของข้า!” เขาตะโกนต่อว่า “หมาตั้งแต่อยู่ที่นี่แต่ไม่ฟังคำสั่งของข้า!?” เขากระโจนและฉีกหัวอัมเบอร์แอล-อาร์มะดิโล่ระดับศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูงด้วยกระบวนท่าเดียวของมือที่มีเล็บยาวแหลมคม เขาเปิดเผยความโกรธและสร้างตัวอย่างก่อนตะโกน “ไปนำเรเซ็นมาด้วย!” “แน่ๆ!!!” หลายอัมเบอร์แอล-อาร์มะดิโล่วิ่งกระจัดกระ hồiออกไป มุดดินแล้วหายไปเพื่อไปจัดการกับเรเซ็นที่เรียกว่า รอยยิ้มปรากฏบนริมฝีปากยาวกว้างของลอร์ดแกอิชา ก่อนที่เขาจะมองไปที่คนที่ทำให้เขาต้องการชีวิต “ข้าหมายความถึงอะไรกัน? เจ้าตั้งใจให้ข้าฆ่าอีกหนึ่งอัศวินระดับพีคสเตจแกรนด์แอปเทอร์หมาแอรกัวดีโดของเผ่าพันธุ์ของเจ้า?” ดาวิสดแสดงความสงสัย หากลอร์ดแกอิชาตอบว่าไม่ เขาก็จะฆ่าเขาโดยตรงโดยไม่พูดอะไรอีก ดาวิสดให้สัญญากับนีเดียว่าเขาจะกลับเร็ว ๆ นี้ ถ้าหากผู้ใหญ่กลับมาช้าเขาจะขาดหน้าที่ในฐานะผู้เป็นเจ้านาย ลอร์ดแกอิชาบดฟันแหลมคมจนดังก้องขณะยิ้ม “ถูกต้อง! ข้าร่วมงานของข้าอย่างเรเซ็นจะมาทำแทนเพื่อตอบสนองความต้องการของเจ้า” “อะไรกัน! ดูคำพูดของเจ้า!” นิทานตะคิดของดาวิสดลดลง นี่เป็นครั้งที่สอง! เขาพอเพียงกับประโยคแปลกประหลาดของลอร์ดแกอิชา ลอร์ดแกอิชาตะลึง ไม่เข้าใจ เขาพูดอะไรผิดไปหรือไม่? เขาจ้องมองดาวิสดเหมือนมองคนโง่ ก่อนจะกล่าวว่า “เนื่องจากเจ้าเป็นคนสำคัญในตระกูลแอลสไทม์ ด้วยความสามารถในการต่อสู้ที่เหนือกว่าและอ้างว่าเยาวนายไวส์แอสไทม์ตาย ฉันจึงขอเชื่อคำพูดของเจ้าในตอนนี้” ดาวิสดขมวดคิ้ว มันช่างเปลี่ยนใจได้ง่ายขนาดนี้? พวกเขาจะไม่สำรวจประวัติของเขาลึก hơnหรือ? ควรยืนยันว่าเขาจะเป็นลูกลูกอัลสไทม์จริงหรือไม่ เนื่องจากพวกเขามีสัญลักษณ์สื่อสาร? แค่ผมสีทองก็เพียงพอ? “โอ้ว… สัตว์วิเศษเหล่านี้จริง ๆ แล้วโง่เขลา!!!” ดาวิสดไม่สามารถละเว้นได้ เขารู้สึกว่าสัตว์เหล่านี้เป็นสิ่งมีปัญญาจริง ๆ แต่ดูเหมือนว่าจะมีขีดจำกัดของปัญญา และอาจเป็นเพราะสภาพแวดล้อมทำให้พวกเขาไม่คิดว่าเขาอาจโกหกโดยแฝงตัวเป็นคนอื่น นี่ไม่ใช่เรื่องน่าขันหรือไง? แม้จะไม่เปิดเผยไฟสีแดงอาซูมิของตระกูลแอลสไทม์ แต่นั่นก็ยังทำให้พวกเขาเชื่อว่าเขาเป็นส่วนหนึ่งของตระกูล ดาวิสดไม่มีคำพูดใดที่จะบอกกับความสับสนที่ไม่ใช่สับสน เขาก็เป็นอัลสไทม์อยู่แล้ว ถ้าความปรากฏของเขาในหมู่เกาะหมื่นปีศาจศัศภูมิถูกพบโดยบรรพกะอัลสไทม์ เขาก็ไม่สนใจ เขาแค่ไม่ต้องการการแทรกแซง และเชื่อว่าบรรพกะควรเข้าใจ เพราะเขาออกจากที่นั้นโดยไม่บอกลา นอกจากนี้ สำหรับผู้อาวุโสระดับเก้าขั้น แคปหมู่เกาะนี้เหมือนเป็นแค่ก้าวเดียวจากเมืองอัลสไทม์ใหญ่ เขาคิดว่าบรรพกะไดอัลสไทม์น่าจะไม่มา แม้แต่จะได้ยินว่าเขาอยู่ที่นี่ หลังจากทั้งหมดนั้น “ข้าพระเจ้าพิศัยว่าเขาจะพิชิตบรรพกะติเรา อะไรแล้วหรือ?” ดาวิสดทำมุมปากขำเล็กน้อย กล่าวว่า “หรือว่าพวกเขายังทำแบบกระต่ายต่อไป?” มันห่างไกลไปมากกว่าพันปี ก่อนที่พวกเขาจะได้มาพบกันอีกครั้งและพบความรักอีกครั้ง หลังจากทั้งหมดนั้น จากสิ่งที่เขาทราบ พวกเขายังไม่ได้ออกจากสำนักบรรพกะ นอกจากนี้ สำหรับผู้อาวุโสระดับเก้าขั้น แคปหมู่เกาะนี้เหมือนเป็นแค่ก้าวเดียวจากเมืองคณะกรรมอัลสไทม์ใหญ่ เขาเชื่อว่าบรรพกะไดอัลสไทม์น่าจะไม่มาแม้จะได้ยินว่าเขาอยู่ที่นี่ หลังจากทั้งหมดนี้ “ข้าพระเจ้าพิศัยว่าเขาจะพิชิตบรรพกะติเรา อะไรแล้วหรือ?” ดาวิสดทำมุมปากขำเล็กน้อย กล่าวว่า “หรือว่าพวกเขายังทำแบบกระต่ายต่อไป?” มันเป็นเวลาเกินพันปีก่อนที่พวกเขาจะได้มาพบกันอีกครั้งและพบความรักอีกครั้ง จากสิ่งที่เขาทราบ พวกเขายังไม่ได้ออกจากสำนักบรรพกะ ข้างนอกนั้น สำหรับผู้อาวุโสระดับเก้าขั้น แคปหมู่เกาะนี้เหมือนเป็นแค่ก้าวเดียวจากเมืองคณะกรรมอัลสไทม์ใหญ่ เขาคิดว่าบรรพกะไดอัลสไทม์น่าจะไม่มาที่นี่ หลังจากทั้งหมดนี้ “ข้าพระเจ้าพิศัยว่าเขาจะพิชิตบรรพกะติเรา อะไรแล้วหรือ?” ดาวิสดทำมุมปากขำเล็กน้อย กล่าวว่า “หรือว่าพวกเขาจะยังคงทำแบบกระต่ายต่อไป?” ดาวิสดรู้สึกว่าเป็นเรื่องน่าขันที่พวกเขายังทำแบบกระต่ายต่อไป เขาตั้งคำถามกับตนเองว่า “ข้าว่าเขาอาจจะพิชิตบรรพกะติเรา แล้วหรือยัง?” เขาเห็นว่าพวกเขารอคอยแค่เพียงความสำเร็จเล็ก ๆ น้อย ๆ แล้วหยุดคิดว่าเขาอาจจะเป็นภัย เขาตั้งคำถามในใจว่า “หมอจะมา หรือว่าแกไม่เคยมาก่อน?” เขาตัดสินใจว่าเขาจะไม่ฆ่าเหล่าอัศวินเหล่านั้นโดยไม่จำเป็น เพราะจะทำให้เขาสูญเสียความรู้สึกผิดชอบชั่วคราว เขาตระหนักว่าเขากำลังทำสิ่งที่ผิดโดยทำเป็นชอบเพื่อตนเอง เขาพยายามหาข้ออ้างเพื่อฆ่าพวกเขาโดยยังคงอ้างว่า “ข้าต้องทำตามกฎของตนเอง” เขาตั้งคำถามกับตนเองว่า “ทำไมถึงต้องทำแบบนี้กันล่ะ?” ขณะที่เขากำลังคิดอยู่สองนาทีผ่านไป อัมเบอร์แอล-อาร์มะดิโล่ปรากฏตัวด้วยการมุดเร็วและยกตัวขึ้นสูงถึงยี่สิบเมตร ก่อนจะหยุดนิ่งและมองไปที่ลอร์ดแกอิชา แล้วจึงสบตากับดาวิสด仿佛เข้าใจสถานการณ์ “เจ้าแสดงความกล้าหาญมากที่ได้มาที่นี่โดยไม่หลบหนี ราเซ็น” ลอร์ดแกอิชาหuckles “ฉันยินดีที่เจ้าเต็มใจทำหน้าที่ของข้า” ราเซ็น ผู้เป็นอีกหนึ่งอัศวินระดับพีคสเตจแกรนด์แอปเทอร์หมาแอรกัวดีโด ตะคอกด้วยความเกลียดชัง “ทำไมข้าต้องตายแทนเจ้า?” ลอร์ดแกอิชาหยิบมือขึ้นแล้วทำท่าตัดคอด้วยเล็บยาว “แล้วจะทำอะไร?” เขาพูดว่า “หากข้าฆ่าเจ้าจะทำให้มารดาของเจ้าได้เป็นอิสระหรือไม่?” ราเซ็นหยุดชะงัก แล้วขยับหัวเข่าแล้วพูด “หากข้าตาย จะให้มารดาฉันกลับบ้านหรือไม่?” ลอร์ดแกอิชาหัวเราะอย่างบ้า คาตยิ่ง “แน่ๆ! หลังจากที่เจ้าหายไป ฉันก็ไม่ต้องการอีกแล้ว” ราเซ็นพยักหน้าอย่างยอมรับ “ฉันจะเสด็จสละชีวิตให้เจ้า” ดาวizadas จับต้องบริเวณคิ้เขา ชมพายุความตายที่โหดร้าย “เจ้าแน่ใจหรือว่าแม่ของเจ้าจะได้อิสระหลังจากเจ้าตาย? จะเป็นการโกหกหรือไง?” ราเซ็นหันกลับมองลอร์ดแกอิชาด้วยความตะลึง “หยุด! เจ้าหลอกหรือ?” ลอร์ดแกอิชาตอบโชño уверенность “ถ้าข้าพูดว่าจะปล่อยก็จะทำจริง” แต่แล้วราเซ็นก็พยักหน้าตอบ “ฉันจะทำตาม” แล้วคุกเข่าต่อหน้าดาวีสด ดาวิสดเห็นว่ามันง่ายเกินไปที่ชายคนนี้จะสละชีวิต แต่เขายังเห็นว่าราเซ็นสั่นระริก ทำให้เขาต้องพูดว่า “เจ้ามั่นใจหรือว่าแม่ของเจ้าจะได้อิสระ? เจ้าคิดว่าข้าพูดโกหกหรือ?” ราเซ็นหัวเราะตะโกน “เจ้าหลอก!” ลอร์ดแกอิชาตะคอก “โง่!” ราเซ็นสะอึกหนักแล้วพยักหน้าอีกครั้ง ขณะที่ร่างกายของเขาสั่นเทิ้ม ดาวิสดหยุดนิ่ง แล้วพูดว่า “สัตว์เหล่านี้เรียบง่ายจริงๆ!” ทันทีที่พวกเขาหันมามองทิศตะวันออก เสียงดินสะทกสะท้าวเกิดขึ้นและหลายอัมเบอร์แอล-อาร์มะดิโล่เริ่มเคลื่อนตัวเข้ามาอย่างรวดเร็ว “นี่คือการเสริมกำลังหรือไม่?” ดาวิสดออกปาก อาจเป็นไปได้ว่าลอร์ดแกอิชาและราเซ็นกำลังทำงานร่วมกันเพื่อเก็บเวลา? “ไม่ใช่!” ดาวิสดตะคังตะลึงเมื่อเห็นพวกเขาทั้งสองงงอยู่ จากนั้น เสียงหัวเราะดังก้อง “ฮาฮาฮ่า! ลอร์ดแกอิชา! พวกเรา ผู้ปกป้องชายแดนตะวันออก ตกใจเมื่อพบการสังสรรกรรมแทนที่จะเป็นการฆ่า!” อัมเบอร์แอล-อาร์มะดิโล่บางตัวพูดว่า “ผู้อาวุโสไวส์แอสไทม์จะพอใจกับพวกเรามาก!” อีกตัวกล่าวว่า “เราจะไม่ต้องจ่ายฐานะเป็นปี ๆ อีก!” อีกตัวเสริมว่า “ผู้หญิงคนนี้อยู่ในรายการ! มีความสำคัญ!” แต่แล้วอัมเบอร์แอล-อาร์มะดิโล่ตัวสุดท้ายหยุดพูด เพราะบรรยากาศเปลี่ยนไป พวกเขาสังเกตเห็นรูปสีขาวที่ถูกพกอยู่บนหลังของอัมเบอร์แอล-อาร์มะดิโล่ 一个人拿着翡翠镰刀，立在肩头 ลอร์ดแกอิชาตะลึง บีบคั้นคิ้วเขา แล้วสบตากับรูปสีขาวที่นั่งอยู่บนหลังของอัมเบอร์แอล-อาร์มะดิโล่ หมู่พวกอัมเบอร์แอล-อาร์มะดิโล่หยุดนิ่ง ไม่เข้าใจสถานการณ์ ลอร์ดแกอิชาหันกลับมามองดาวิสดโดยสร้างรอยยิ้มอายแคละ “WRYY!~ ผู้อาวุโสยอดมาลัย ฉันยินดีมอบผู้หญิงคนนี้ให้เจ้า เพื่อ換取ความปลอดภัยและหลายปีที่ไม่ต้องจ่ายค่าให้เผ่าของเรา” เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนน้อมเหมือนเคารพเจ้าใหม่ “วิสด…?” ดวงตาของดาวิสดมีแสงดำเย็น ๆ ลอยขึ้น เขาระลึกว่าวิสดเป็นใครบางคนที่มักทำแบบนี้อยู่เสมอ ดาวิสดยกไม้คทาพราวสีเขียวอมน้ำตา แล้วมองไปที่ลอร์ดแกอิชา “เจ้าเป็นคนขี้卑เหมือนดินเลยนะ!” เขาตัดสินใจกระทำทันที ดึงไม้คทาออกแล้วทำท่าเอียงศีรษะของลอร์ดแกอิชา พร้อมกับสังหารศีรษะของเขาด้วยการสกัดศีรษะที่ส่องแสงดำ “ศีรษะ! ศีรษะ!” เสียงกรีดร้องดังขึ้นในคอของลอร์ดแกอิชา ขณะที่ร่างกายของเขาถูกแยกออกเป็นสองส่วน เลือดสาดกระเซ็นรอบ ๆ อย่างบ้าคลั่ง ดาวึสยืนอยู่ข้าง ๆ ไม้คทาหยุดสั่น แล้วดึงพลังความตายออกจากตัวไม้ “ไม่มีอะไรที่ต้องกลัวเลย ยามะ” เขาสื่อสารกับจิตวิญญาณ “ข้าคืออาจารย์ของเจ้า” ยามะซึ่งกำลัง恢复说不出话มา พยักหน้าอย่างเกรงกลัว อัมเบอร์แอล-อาร์มะดิโล่ทุกตัวในพื้นที่มองลอร์ดแกอิชาเหมือนเห็นผี ทิ้งความงุนงดนั่นไว้ แล้วพวกเขาก็เห็นดาวิสดเดินเข้ามาหาพวกเขาอย่างกดดันอย่างเหี้ยมโหด พวกเขาต้องการวิ่งแต่สัญชาตญาณทำให้พวกเขาหยุดอยู่ที่เดิม ดาวิสดมาถึงอัมเบอร์แอล-อาร์มะดิโล่ที่พกผู้หญิงคนหนึ่งไว้บนหลัง ปรากฏว่าผู้หญิงคนนั้นเสื้อผ้ากระเซ็ดกระเซ็ดเป็นเลือดเล็กน้อย ดาวิสดแตะหัวผมของเธออย่างเบามือ แล้วเมื่อเขเงยหัวขึ้น เห็นใบหน้าของเธอ เขาตะลึงกับความรู้จัก “ศรีฟี!?” บทอ่านจบ