บทที่1160 ทุก ๆ ห้าร้อยปี ไม่ว่าโซฟี อัลสเตรียมจะมองอย่างไร แม้จะมีสัตว์มงคลระดับกษัตริย์อยู่ แต่แร่จิตแพทย์ดาวิสก็มีโอกาสตายที่ใกล้เป็นศูนย์ เธอจึงไม่สามารถห้ามตัวเองไม่ให้เบี่ยงเบนสายตาได้ ขณะแก้มนั้นแดงซ่อนความอาย เธอหัวเราะตัวเองมากเกินไปในช่วงแห่งความตื่นเต้น จนเกือบทำตัวอายไปแล้วในความพยายามช่วยชีวิตเขาที่ไม่จำเป็นต้องช่วยเลย! “อาจารย์… ฉันไม่โลภ…” ปากของนาเดียบิดเป็นรอยยิ้มอันละเมียด ดาวิสหยุดชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นนาซีเบิ้ลขมวดคิ้วเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว เหมือนกับว่ามันเผยออกรับรองความรู้สึกบางอย่าง แม้เสียงหัวเราะของเขาจะหายไป เขากล่าวต่อว่า “ฉันแค่ล้อเล่น คุณสามารถเก็บซากทั้งหมดที่คุณต้องการได้” นาซีหัวเราะเบา ๆ อย่างสบายใจ ย้ายตัวจากทรายเปียกแล้วกลับมานั่งอยู่ข้างหลังเขาอย่างเงียบ ๆ เพื่อดูแลเขาจากที่แฝงตัวอยู่ ดาวิสหันไปมองโซฟี อัลสเตรียมว่า “ดังนั้นคุณหนูผู้นำทาง จะเดินทางไปถึงภูเขาเปลวแสงสีม่วงอย่างไรที่ดีที่สุด?” “อืม……” โซฟี อัลสเตรียมคิดก่อนถามต่อว่า “อาจารย์ดาวิสต้องการจะเยี่ยมเกาะใหม่หรือเดินเรือผ่านภูมิภาคทะเล? ฉันถามเพราะว่าเอลลีตที่เคยมาที่นี่มาก่อนได้ปักหลักบนเส้นทางทะเลที่ปลอดภัยที่สุดสู่ภูเขาเปลวแสงสีม่วง เพื่อเก็บทรัพยากร เส้นทางนี้เป็นเส้นทางล่าสุด ดังนั้นเราก็สามารถใช้มันเพื่อไม่พบกับสัตว์มงคลระดับแปดเหนือระดับได้” “ภูเขาเปลวแสงสีม่วงมีสัตว์มงคลระดับแปดหรือไม่?” “มีครับ มีบางสกุลระดับกษัตริย์อาศัยอยู่บนเกาะนั้น……” โซฟี อัลสเตรียมตอบอย่างรวดเร็วว่า “โดยปกติแล้วแค่ผู้อาวุโสระดับแปดของเราจะเข้าไปเก็บสารสותแสงไฟและทรัพยากรอื่น ๆ ในส่วนในสุดของเกาะ แต่ไม่เป็นไรเลย เพราะเราจะเก็บแค่ที่ขอบเขต ดังนั้นจึงไม่ค่อยพบกับสัตว์มงคลระดับแปดแบบนั้น” “แล้วภูเขาเปลวแสงสีม่วงมีสัตว์มงคลระดับแปดหรือไม่?” “มีครับ แต่เป็นสกุลระดับกษัตริย์บางชนิดในเกาะนั้น……” โซฟี อัลสเตรียมหัวเราะอย่างอายๆ “โดยส่วนใหญ่แล้วแค่ผู้เชี่ยวชาญระดับแปดของเราเท่านั้นที่จะกล้าก้าวเข้าไปในส่วนลึกของเกาะนี้ พวกเขาจะพบว่าเป็นเรื่องยากมากที่จะอยู่รอด ไม่ใช่แค่บรรพบุรุษของเราเท่านั้นที่สามารถเดินทางผ่านเข้าไปได้ แต่ดูเหมือนว่า……” เธอทำท่าพับปากแล้วส่ายหัว ก่อนจะสighed อย่างอาย “มันเป็นเรื่องน่าอายที่มีอำนาจบางกลุ่มมายึดเอาทรัพยากรของพื้นที่นี้ ทุก ๆ ห้าร้อยปี” “อะไรนะ?” ดาวิสชี้น眉皱 “ประวัติศาสตร์ทั่วไปที่เคยอ่านเกี่ยวกับอาณาจักรศตนกะทะอสูรหมอกศตนหมอหมาแคว้นนั้นไม่น่าจะให้ข้อมูลนี้เลย!” โซฟี อัลสเตรียมสังเกตสีหน้าของดาวิสแล้วอดรู้สึกอายในใจไม่ได้ว่า “ข้อมูลนี้ถูกปกปิดไว้แม้กับคนระดับเอลลีตด้วย เพื่อให้ครอบครัวอัลสเตรียมไม่ต้องเสียหน้า ฉันรู้เรื่องนี้เพราะปู่ของฉันอยากให้ฉันรู้จักความกว้างใหญ่ของโลกที่เรอยู่” ดาวิสกะพริบตา ไม่แปลกใจว่าโซฟี อัลสเตรียมไม่ลำเอียงต่ออีวีลิน่า เธอรู้มากมาย ไม่ถูกจำกัดด้วยอคติ แต่เธอไม่มีประสบการณ์พอที่จะออกไปสำรวจโลก outer มากกว่านี้ ยิ่งดาวิสคุยกับเธอมากเท่าไหร่ ยิ่งรู้สึกชอบ character ของเธอมากขึ้นเท่านั้น “ดังนั้น……” ดาวิสถามต่อว่า “แล้ว ‘อำนาจที่เหนือกว่านี้’ ที่มายึดเอาสิทธิ์ในพื้นที่ของเราคืออะไร?” โซฟี อัลสเตรียมกรีด eyebrows แล้วตอบว่า “ฉันคิดว่ามันไม่ใช่แค่ ‘อำนาจเหนือกว่า’ หนึ่งเดียวที่มายึดเอาสิทธิ์เหล่านั้น ทุก ๆ ห้าร้อยปีจะมีหลายอำนาจบุกเข้ามา ทำให้เราต้องการป้องกัน ไม่เช่นนั้นเราอาจสูญเสียทรัพยากรอย่างมาก หรือแม้แต่ถูกทำลายล้างในเวลาเพียงชั่วพริบ” “อำนาจที่อยู่เหนือสุดคือ Hegemon ของเขตอำนาจระดับกลางที่ชื่อว่า ‘Infernal Lightning Palace’!” ดาวิสตะลึง แล้วโซฟี อัลสเตรียมพูดถึงเรื่องทั้งหมดนี้ ดาวิสก็เริ่มมึนสงสัยว่าเค้าอาจเป็นผู้ที่เกี่ยวข้อง แต่เขาไม่มีข้อมูลอะไรเกี่ยวกับมันนอกจากว่าเป็นเขตอำนาจระดับกลางที่อยู่ใกล้ที่สุดในแผนที่ Fifty‑Two Territories แม้จะอยู่ใกล้กับ Dual Lotus Manor Territory ก็ตาม โซฟี อัลสเตรียมสะนิฉอด “ถ้าหากมันเป็นอำนาจแห่งเส้นทางที่ถูกต้องตามหลักศีลธรรม มันอาจจะเคารพความต้องการของเรา แต่เนื่องจากมันเป็นอำนาจเส้นทางอธรรม จึงไม่สนใจความปรารถนาของแม้แต่ forces ระดับแนวหน้าของความดีอีกต่อไป จึงทำอะไรตามใจชอบ ไม่สนใจแม้แต่จะเข้าใจเงื่อนไขของพวกเราเอง” “แล้วหลังจากนี้พวกเราจะทำอย่างไร?” โซฟี อัลสเตรียมพูดต่อด้วยความอาย “สถานการณ์นี้ทำให้เราต้องยอมรับว่าเป็นจุดอ่อนประวัติศาสตร์ของเรา ทั้งหมดนี้ทำให้อำนาจเหล่านั้นเพียงมายึดเอาทรัพยากรโดยไม่ต้องสนใจเรื่องใด ๆ” “ผลลัพธ์แบบนี้ทำให้ เกิดความสมดุลในระบบ!” โซฟี อัลสเตรียมเครียดจนฟันเคล็ด ดาวิสตั้งใจให้ความจำของเขาเป็นส่วนหนึ่งของข้อมูลประวัติศาสตร์ที่เคยอ่านว่า “ศตนหมอหมาแคว้นหมอกอสูรมหาจักรจะถูกปิดทุกห้าร้อยปี” นี่คือความหมายที่เค้าเคยได้ยินใช่ไหม? “ส่วนใหญ่แล้วใช่……” โซฟี อัลสเตรียมอายจนหน้าแดง ดาวิสขมวดคิ้ว “แล้วมีการเก็บตัวบุคคลที่มาฝึกฝนเองบ้างไหม?” โซฟี อัลสเตรียมส่ายหัว “อัลสเตรียมของเราอนุญาตให้ผู้ฝึกต่าง ๆ เข้าสู่พื้นที่ทุกห้าสิบปี โดยเรียกเก็บค่าธรรมเนียมที่แน่นอน ดังนั้นยังเหลืออีกยี่สิบปีก่อนที่จะมีการเปิดให้เข้าอีกครั้ง อย่างไรก็ตาม เราไม่สามารถตรวจสอบทุกมุมของศตนหมอหมาแคว้นหมอกอสูรมหาจักรที่กว้างใหญ่ได้ ดังนั้นถ้าพวกเขาเข้ามาจากจุดอับสายตา เราก็จะไม่รู้เลย” “แต่ส่วนใหญ่ของผู้ฝึกที่เข้าจากเกาะขอบ ๆ มักจะตายเป็นศพเนื่องจากความผิดปกติของพายุฟoudre จนถึงขั้นไม่มีใครพบเลย เพราะร่างของพวกเขาจะถูกสัตว์มงคลกินแล้วกลายเป็นของเสียที่ไม่เป็นที่รู้จัก” โซฟี อัลสเตรียมพูดอย่างสนุกสนาน จนถึงขั้นจะพูดคำหยาบคายก่อนที่จะสลับเป็นคำอื่น แล้วเธอก็อาย จึงเปลี่ยนเป็นคำที่อ่อนโยนกว่า ดาวิสหัวเราะในใจแต่ไม่แสดงออกบนใบหน้า “ดังนั้นแล้วเราจะเดินเรือทะเลดีกว่า” “ดีนะ…” โซฟี อัลสเตรียมพยักหน้าแล้วสบตาดาวิสเป็นช่วงหนึ่ง ดาวิสหรี่眉 “มีอะไรผิดพลาดหรือ? ทำไมไม่ได้นำเครื่องบินโต้มมาด้วย?” เขาไม่เชื่อว่าเธอจะลืมสิ่งที่จำเป็นเมื่อเตรียมตัวเดินทางไปภูเขาเปลวแสงสีม่วง โซฟี อัลสเตรียมหลบสายตา “ฉันมี แต่……” “โอ้ ลืมมันเลย…” เธอทำท่า “ฟ***มัน” แล้วตบมือ ภาพเครื่องบินโต้มระดับ Peak‑Level King Grade ปรากฏต่อหน้าพวกเขา ทำให้ดาวิสหัวเราะเสียงดัง “อาแฮห์! ยังไงกัน… ที่จริงแล้วคุณก็เอาไปใช่ไหม?” โซฟี อัลสเตรียมแดงหน้าเลื่อยจนแดงหนัก ดาวิสหยุดล้อเลื่อยไล่เธอ จึงขึ้นเครื่องบินบินขึ้นนั่งบนที่นั่งของตนเอง โซฟี อัลสเตรียมบินมาหาเขาและรับตำแหน่งผู้ขับเครื่องบิน เธอเริ่มเดินทางด้วยการอ้างว่ารู้เส้นทาง เธอเปิดแผนที่ออกมาแล้วดูว่าต้องทำอย่างไร เธอสำรวจรอบ ๆ แล้วพบเครื่องหมายอ้างอิงที่ทำให้เธอรู้ว่าตำแหน่งของพวกเขาอยู่ที่ไหน จากนั้นก็เปิดเครื่องโดยใช้ High‑Level Spirit Stones เครื่องบินโต้มของเธอสั่นตามแรงลมทะเลที่แรง ทำให้กรอบเครื่องทำเสียงกรีดร้องเหมือนจะแทบจะแตก แต่ดาวิสรู้ว่ามันปลอดภัยอยู่ดี ใต้น้ำพวกเขาเห็นหัวและครีบของสัตว์มงคลทะเลหลายตัวที่กำลังกะพเช้าเข้ามาใกล้ พวกมันไม่กล้าลองโจมตีเพราะดาวิสปล่อยพลัง Martial Master Stage ระดับสูงเป็นการเตือน แทบจะไม่มีสัตว์มงคลไหนกล้ามาใส่กับพวกเขา ทำให้พวกเขาได้ผ่านไปอย่างปลอดภัย โซฟี อัลสเตรียมขับเครื่องบินผ่านเส้นทางทะเลอย่างระมัดระวัง พวกเขาผ่านเกาะแรกที่พบเจอ และได้พบกับสัตว์มงคลระดับ Lord Beast Stage ที่ยิ่งใหญ่บนเกาะนั้น แต่ดาวิสก็แค่ใช้ Grieving Emerald Scythe ด้วยความแข็งแรง 60% ของเขา แล้วปล่อยวิญญาณของมันให้หายไปอย่างสิ้นซากในทันที จนทำให้แกนผลึกของมันแตกเป็นชิ้นเดียว โซฟี อัลสเตรียมอ้าปากค้างในอาการ wonder ไม่เชื่อสายตา ที่เห็นการอัปยศระดับสูงของอัศวินระดับ Martial Master ที่สามารถฆ่าสัตว์มงคลระดับ Lord Beast Stage ได้ทันที! หัวใจของเธอเต้นแรงไม่หยุดเมื่อรู้ว่าตัวแม่มดดัดแปลงของ Alchemist นั้นมีพลังอะไรบางอย่างที่ทำให้เห็นว่าการทำลายล้างเหล่านั้นทำได้ง่ายดายเกินกว่าที่คิด ……!? ดังนั้น เจ้าพ่อหมึกหนามารัลเล มีเดียร์ที่เคยเฆี่ยนตายโดยนาเดียไม่ใช่ แต่แล้วเป็นดาวิสที่ฆ่ามัน? จนถึงตอนนี้ เธอคิดว่ามันเป็นนาเดียที่ฆ่า แต่ดาวิสบอกว่าเป็นเขาที่ทำ ในตอนนี้เองที่เธอไม่ทราบว่าเขาจำเป็นต้องการการปกป้องของผู้ปกป้องที่ซ่อนอยู่ เช่น Dark‑Winged Twilight Wolf ระดับ King Tier!? *(จบ)*