บทที่1430 – เหมือนกับข้าพเจ้า เอลเดียมองดูเส้นฟ้าแสงที่พุ่งออกมาจากท้องของดีเวิดอาจารย์ของเธอ เส้นนั้นเคลือบด้วยแสงสีขาวบริสุทธิ์ ทำให้เธอรู้สึกสบายใจเมื่อสำนึกของเธอตรวจสอบ แต่ความสนใจของเธอไม่ได้อยู่ที่สิ่งที่น่าทึ่งนั้น แต่เป็นฟูลครัมของฟ้าสวรรค์ที่เธอหมายมั่น แม้จะเป็นแค่เส้นเล็ก ๆ เท่านั้น แต่บรรจุพลังฟูลครัมที่บริสุทธิ์หมดจดที่เธอรู้สึกว่าเธอจะอิ่มเอิบเต็มเกินหลังจากกินมันหมด ดีเวิดขยายสำนึกวิญญาณของ mìnhออกไปตรวจสอบว่าในส่วนนี้ของเกาะมืดไฟฟ้าศัตรูไม่มีสิ่งมีชีวิตอาวุธอันตรายอยู่ แต่มีฟลักซ์‑ฟ้าไหลสีดำที่ตกกระจัดกระจายอยู่รอบ ๆ หากมีสัตว์อาวุธมหากระทำเข้ามา นีเดียที่เป็นดูอลิเวเดียของเธอจะสามารถกำจัดได้อย่างง่ายดาย ดังนั้น เมื่อรู้สึกว่าเขาสามารถมุ่งเน้นการย่อยฟูลครัมของเอลเดียได้ เขาหายใจลึกเข้าไปแล้วกล่าวว่า "เอลเดีย ฉันมอบสิ่งที่มีค่ามากเกินไปให้แก่เจ้า เพื่อให้เจ้าเคี้ยวพลังประโยชน์ที่จะได้จากมันให้เต็มที่" "เป็นเช่นนั้น Master..." เอลเดียเริ่มสร้างร่างพลังฟ้าสร้างร่างของเธอเพื่อเสริมการโจมตีและการป้องกัน รูปร่างผู้หญิงของเธอเริ่มปกคลุมไปด้วยฟลักซ์‑ฟ้าไหลสีดำที่เริ่มกะพริบกระชับด้วยความเข้มข้น ดีเวิดปล่อยพลังชีวิตออกจากเส้นฟูลครัมของฟ้าสวรรค์ ฟูลครัมสีแสงสว่างกระเซ็งเล็กน้อย แต่ไม่ได้บ้าคลั่ง มันลอยอยู่ในอากาศเพียงไม่กี่วินาที *Rumble!~* เมฆเหนือเริ่มเปลี่ยนรูปทรง ดีเวิดเงยขึ้นมองเห็นเมฆสีเข้มที่เคยอยู่เป็นปกติกำลังเคลื่อนตัวเข้าหากัน "ฟ้าอาซ้ำอีกหรือ...?" ตารางตาของเขาแคบลงและเขาก็พยักหน้าก่อนที่เสียงฟ้าร้องเริ่มดังขึ้นตามด้วยฝนตกหนัก หัวใจของดีเวิดที่กำลังเต้นแร่ะช่วงสั้น ๆ คลายตัวลง มันเป็นเพียงการเปลี่ยนแปลงของสภาพอากาศเท่านั้น "เอลเดีย ย่อยมัน..." *Bzzz!~~~* ฟ้าเริ่มกระเซ็นอย่างรวดเร็วจนลุกลามไปทั่วบริเวณ! ดีเวิดถอยหลังเล็กน้อยเนื่องจากความเข้มข้น เขามองด้วยตาระคiewจดจ่ออยู่บนเอลเดียในขณะที่เธอเริ่มกระทำการกลั่นพลัง แต่เขาก็ไม่รู้ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร หลังจากผ่านไปไม่กี่วินาที เขาสังเกตว่าเธอรักษามั่นคง อย่างกับที่เขาเคยเห็นมือเนื้อของ mìnhกำลังถูกเผาอย่างรวดเร็ว หากปล่อยให้พลังเข้าไปมากกว่านี้อาจจะกลายเป็นเถาแাঁะ "ดีเวิด ยังสบายดีอยู่หรือกับมัน? ธาตุประเภทนี้จะแข็งแรงขึ้นและอาจจะลุกออกจากการควบคุมของเจ้า..." นีเดียที่อยู่ข้าง ๆ เขาพูดด้วยเสียงไพเรนท์ที่สะท้อนเข้าหูของเขา เขาหันไปมองเธอแล้ว ยิ้มและบีบมือเล็กน้อย "แล้วมันก็แค่ฆ่าตัวตายเท่านั้น ฉันบอกเจ้าหลายครั้งให้เชื่อในตัวฉัน ถ้าไม่ทำ ฉันจะแค่ลบเจ้าเอง" "เข้าใจแล้วครับครับ" นีเดียพยักศีรษา นัยน์ตาสวยสดง dilute เป็นรอยยิ้มที่ตั้งต expectation อย่างลึกซึ้ง "แต่ฉันก็อยากดูว่าเธอจะแข็งแรงแค่ไหนเมื่อกินฟูลครัมสวรรค์นี้ จะแข็งแรงกว่าเคยเป็นกัป王‑เทียร์ Magical Beast หรือไม่?" "คงต้องรอดู結果กันต่อไป..." ดีเวิดยิ้มอย่างล้อเล่นตามเธอ ขณะนั้นเอลเดียอยู่ที่ระดับพีค‑เลเวลที่แปด หากประเมินความสามารถของเธอ เธอเป็นธาตุลบที่ระดับจักรพรรดิระดับกลางที่แฝงความแข็งแกร่งระดับสูงสุดมาตลอดชีวิต ดังนั้นจึงไม่แปลกที่เธออาจจะทำการพุ่งทะยานสู่ระดับเก้า อย่างไรก็ตาม เธอถูกกดขี่โดยสีเงินมานานหลายปี ทำให้พลังที่เธอจะสะสมได้ตลอดหลายปีนั้นไม่เคยได้รับการปลดปล่อย หากเธอไม่ได้กลับมาที่เกาะมืดฟูลครัมธรรมชาติของเธอเพื่อฟื้นฟูพลัง และหากดีเวิดไม่ได้ให้พลังที่จำเป็น เธอคงจะอยู่ในสภาวะ malnutrition อย่างแน่นอน แต่อย่างโชคดี พลังที่เธอสะสมที่นี่เพียงพอที่จะไม่เพียงแต่เธอเท่านั้น แต่ยังทำให้เธอใกล้กับจุดสูงสุดของระดับพีค‑เลเวลแปดมากกว่าเดิม เธออยู่ใกล้กับการแตกแขนง แต่ดีเวิดไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะสำเร็จ นอกจากนี้ แม้ว่าเส้นเล็ก ๆ นี้จะมีปริมาณมากแต่ก็เป็นแค่ของเหลือจากฟ้าอาซื่น ทั้งนี้พลังที่อยู่ในเส้นนั้นมีค่าเนื่องจากความบริสุทธิ์ ไม่ใช่ปริมาณ เพราะมันไม่ถึงสิบส่วนของกำลังจิตวิญญาณของดีเวิด แต่ความพยุประทานของมันสามารถใช้พลังจิตวิญญาณของดีเวิดได้ถึงห้าสิบส่วนถ้าเขาไม่ใช้พลังความตายหรือพลังชีวิต โดยรวมแล้ว ดีเวิดมั่นใจว่าเขาตัดสินใจเชื่อถือเอลเดียได้อย่างถูกต้องแล้ว ทั้งหมดที่เหลือคือเธอไม่ต้องกลายเป็นศัตรูหลังจากกินฟูลครัมสวรรค์ แต่เขาเชื่อว่าความเป็นไปได้ที่เธอจะทรยศนั้นน้อยมาก เขายืนยันว่า คำตัดสินและการเลือกของเขาไม่เคยทำให้ผิดพลาดบ่อย ๆ "... เวลาผ่านไป "Master... ฉันหาปัญหาในการกลั่นพลังนี้อยู่..." เสียงของเอลเดียดังขึ้นหลังจากผ่านไปไม่กี่นาที ดีเวิดพยักศีรษา รู้สึกว่าตามคาดหมายของเขาเอง การกลั่นฟูลครัมของฟ้าสวรรค์ใช้พลังมากเกินกว่าที่เขาคาดไว้ ดูได้จากร่างสีดำของเอลเดียที่เริ่มเลือนหายลงเรื่อย ๆ ขณะที่ฟลักซ์‑ฟ้าที่กระจายรอบ ๆ ลดลงทีละน้อย ดีเวิดยกมือออกและส่งสำนึกพลังของตัวเองเข้าหาเธอ สำนึกพลังของเขามีสีแดงอ่อนจากสวมถ้อยสังหารวิญญาณที่ร้อนแรง กำลังกระเซ็นด้วยฟลักซ์‑ฟ้าไหลสีดำ ความสงบของจิตวิญญาณของเขาผ่านการฝึกกับธาตุฟ้าไหลมาหน่าย ทำให้เขาสามารถใช้พลังฟ้าโดยไม่ทำร้ายจิตใจของตนเอง ฟลักซ์‑ฟ้าไหลสีดำไหลเข้าสู่ร่างเอลเดียในขณะที่เธอเริ่มดูดพลังเข้าไปในตนเอง แต่น่าเสียดายที่พลังแสงฟ้าในสภาพแวดล้อมก็ถูกดูดเข้าสู่เธออย่างรวดเร็ว สร้างความว่างเปล่าของพลัง ถ้าไม่มีดีเวิดคอยเสริมพลังฟ้าของเขาเข้า其中ไป เธออาจจะสูญเสียพลังทั้งหมด ทันทีที่ฟลักซ์‑ฟ้าไหลสีดำเริ่มสว่างขึ้นอย่างชัดเจนและลามไปรอบ ๆ ร่างของเธอ! ที่สุดเธอกลับสู่รูปเดิม ได้ดูดพลังจากสำนึกของดีเวิดอย่างอิ่มเอิบในขณะที่ผสานกับเส้นฟูลครัมสวรรค์ที่ยืนยัน "ขอบคุณ Master! ฉันจะไม่ทำให้เจ้าผิดหวัง...!" เธอกรีดออกด้วยความกระฉับกระเฉงอีกครั้ง ทำให้ดีเวิดหยุดหายใจในความคิดว่า "โอ้... เธอเริ่มห่วงไม่ทำให้ maestro ผิดหวังแล้วหรือ?" ถ้าให้เขามองเห็นร่างมนุษย์ของเธอเหมือนกับนีเดียและสัตว์มหาจที่ส่วนใหญ่แล้ว เขาคงจะเห็นเธอต่างออกไป แต่เพียงแค่ได้ยินเสียงผู้หญิงที่อ่อนโยน เขาก็เริ่มรู้สึกว่าเธอมีอิทธิพลต่อเขาในแบบที่คล้ายมนุษย์ เธอพูดอย่างชัดเจนมากกว่าธาตุลบฟ้าใด ๆ ที่เคยเห็น หรือแม้แต่แหล่งพลังสปิริตที่เขาเคยรู้จัก ในเวลาเดียวกัน ดีเวิดใคร่สักก่อนนึกถึงการส่งเสริมเธอและเติบโตไปกับเขา หากเธอไม่ทรยศ เขาจะให้พลังต่อเนื่องและรอคอยให้เธอซึมซับฟูลครัมสวรรค์ต่อไป ดาติดเห็นฟลักซ์‑ฟ้าสีดำลอยออกจากร่างของเธอและปล่อยความเป็นอิสระอันทรงอานุภาพ เขาถอยหลังอีกไม่กี่ก้าวโดยที่นีเดียยืนอยู่หน้เขา ผายมือเพื่อสร้างม่านความมืดที่ขวางกั้นฟลักซ์‑ฟ้าที่กำลังกระจาย ความมืดนี้ยังมองเห็นได้จากสองฝั่ง แต่แล้วการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เริ่มเกิดขึ้นกับเอลเดีย ร่างสีดำที่กลมกลองของเธอแตกออก เผยให้เห็นรูปร่างที่ไม่มีเครื่องแต่งกาย – แม้จะไม่ใช่การเปลือยเปล่าแบบมนุษย์ แต่ร่างสีดำถูกเปิดเผยและแสงสีฟ้าอื่น ๆ เกิดเป็นเส้นสายเหมือนเส้นเลือดที่วิ่งผ่านร่างเล็ก ๆ ของเธอ เห็นได้ว่าในร่างของเธอ มีการเปลี่ยนแปลงของวิญญาณกำลังดำเนินการ "มันจะเป็นอะไรกัน..." ดาติดตะโกนด้วยความตื่นเต้นมองดูเอลเดียต่อหน้า บรรยากาศกลายเป็นเงียบเกินกว่าปกติ ไม่มีการกระเซ็นของฟลักซ์‑ฟ้าอีกต่อไป และดาติดได้ยุติงานส่งพลังของเขา เขาจดจ่ออยู่เพื่อสังเกตการเปลี่ยนแปลงเหล่านั้นเพื่อหาแรงบันดาลใจ แต่เมื่อเขาคิดว่าเขากำลังมอง Stamm ลักษณะของรูปทรงมนุษยวิญญาณสีดำที่เคลื่อนที่รอบ ๆ ตัวเขา ความรู้สึกของเขากลับรู้สึกอ้อมเขินและไม่สามารถทำให้จดจ่อได้อีกต่อไป ก่อนที่จะสามารถทำให้ตัวเองกลับมามุ่งเน้นใหม่ ทัศไนยและพลังโลกเริ่มรวมตัวรอบ ๆ พวกเขาเหมือนกับเป็นคลื่น *Bzzz!~* ฟลักซ์‑ฟ้าไหลสีดำเริ่มกระเซ็นอีกครั้ง กำลังรอบ ๆ ระยะครึ่งกิโลเมตร ทำให้ดาติดและนีเดียถูกหลอกล้อมในทันทีเมื่อนีเดียยกมือทั้งสองขวางไว้และเสริมหมวกป้องของเธอทันทีเพื่อป้องกันการโจมตีแบบสุ่ม ฟลักซ์‑ฟ้ากลับหายไปเกือบทันทีที่มาถึง พร้อมกับเสียงที่ดังก้องขึ้นใหม่ "I'm sorry, master... I wasn’t able to control the sudden burst of my growth..." เอลเดียอธิบายด้วยความอาย wanda ที่เธอไม่สามารถควบคุมการระเบิดของการเติบโตของเธอเองได้ ดาติดมองเธอเหมือนไม่แคร์อะไรเลย แทนที่จะสนใจ เขาตาแข็งตัวด้วยแสงสีแปลกประหลาดขณะสัมผัสความสามารถของฟลักซ์‑ฟ้าเอลเดียของเขา "A Peak‑Level Eighth Stage Lightning Elemental that could transcend two levels... Or, in this case, just a single level due to a stage separating the gap..." เสียงของเขาดังก้อง ทำให้นีเดียยิ้มเล็กน้อยที่ขมาทำให้ลิ้นเงยขึ้น "Just like me as we expected..." — จบ —