**บทที่ 4336 ออกจากป่าอันกว้างใหญ่** หลังจากทำลายล้างอัจฉริยะ ชาวพ่อค้า และผู้ฝึกฝนคนอื่น ๆ ที่ต้องการทำกำไรจากอาณาจักรลับนี้ เมืองก็เงียบสงบลงมาก พวกเขาเกาะตัวอยู่ศูนย์กลางจัตุรัสเมืองราวกับมนุษย์ไร้เดียงสาที่ล้อมรอบด้วยโจร โจรดูเหมือนจะกำลังหารือกัน ในที่สุด พวกเขาก็หันมามองพวกเรา หญิงสาวผู้ทรงพลังก้าวออกมาข้างหน้า ผู้ที่ทำลายล้างเมืองได้มากที่สุด รูปร่างของเธอเรียวแต่อวบอ้วน มีเส้นโค้งที่ทำให้ชุดคลุมเกาะติดอย่างพอดี—โดยเฉพาะที่หน้าอกที่งดงามทำให้เธอดูมีอานีกีรีแบบราชวงศ์ ผมยาวของเธอเป็นกระแสไฟสีแดงเข้มอร่าม แสงระยิบระยับ มีแถบสีฟ้าทะเลสาบสีน้ำเงินอ่อนผสานอยู่ในกุญแจผมเหมือนสายฟ้าเย็น ปลายตาเธอสีแดงเข้มที่เจาะลึกส่องแสงทำให้หัวใจของพวกเขาตกใจและสงสัยว่าเธอจะทำอะไรกับพวกเขา แม้จะเป็นเช่นนั้น พวกเขาก็ไม่อาจไม่หลงใหลในผิวสีขาวใสของเธอที่เหมือนส่องแสงจันทร์ใต้แสงสีออโรร่าเรียบเนียนไร้ริ้วรอย ชุดคลุมของเธอเป็นสีแดง-ฟ้าอมชมพูอันสง่างาม ผ้าไหมราวกับของเหลวผสานไฟและน้ำ ทำให้พวกเขานึกถึงไฟหนาวที่เธอทิ้งไว้ ทำให้รู้สึกเย็นยะเยือกลึกสุดหัวใจ เธอมองไปรอบ ๆ ด้วยดวงตาเจาะลึก “อืม… พวกเราไม่จำเป็นต้องอธิบายเหตุผลที่ตัดสินใจทำลายและปล้นเมืองนี้ แต่ก็จะอธิบายให้ฟัง พวกเราแค่รวบรวมสินค้าที่ควรได้จากการที่เราทุกคนต้องทนทุกข์ภายใต้นักล่าที่แตกต่างกัน และจะต้องทนต่อไป เพราะเป็นที่แน่นอนว่าพวกเจ้าจะล่ามาเพื่อเอาเลือดของเราไม่ว่าพวกเจ้าอยากหรือไม่อยากก็เป็นเช่นนั้น อย่างไรก็ตาม อย่าเพิ่งกังวล เพราะจะไม่มีการโจมตีเมืองเพื่อการปล้นใด ๆ อีกต่อไป เนื่องจากพวกเราได้เก็บของที่ควรได้แล้ว แต่อย่าคิดว่านี่คือจบเรื่อง… เรากลับเชิญชวนให้พวกเจ้าโจมตีเราอย่างถี่ถ้วน แต่ขอให้พานอาวุธมามากกว่านี้ มิฉะนั้นชีวิตของพวกเจ้าอาจจะเสียหาย เรายินดีต้อนรับพวกเจ้าเสมอเท่านี้แหละ… สวัสดีและขอให้มีวันที่ดีนะ~” เชอร์ลีย์ยิ้มอย่างหวานใจ พยักหน้าไปซ้ายขวาก่อนจะถอยกลับ แล้วค่อย ๆ ควบคุมพลังอันล้อมรอบให้ความเย็นที่เธอแช่แข็งละลายออกมาจากไฟหนาว “อาาา!!!” พอพวกเขาอุ่นขึ้นพอ เพียงแค่วุ่นกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดอันรุนแรง เชอร์ลีย์เพียงแค่ส่งความเสียใจในใจของเธอเท่านั้น เธอรู้อยู่แล้วว่าไฟหนาวเป็นความเจ็บปวดแบบไหน เพราะเธอเคยถูกพลังของตนเองทำร้ายเมื่อตัวเองไม่สามารถควบคุมนั้นได้ในระดับนี้ ไฟหนาวทำให้เธอรูปร่างเสียหายจนเธอไม่อยากให้เดวิสเห็น แต่โชคดีที่มิโยเรียได้รักษาเธอ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เธอยังคงจำความเจ็บปวดนั้นได้ มันเหมือนการถูกแช่แข็งแล้วไฟลามจากด้านใน รู้สึกเหมือนเนื้อเยื่อกำลังจะระเบิด แต่ไม่ระเบิดเลย อยู่บนขอบของความเจ็บปวดที่บวมขึ้นจนทำให้คนอาจบ้าหมอง “…” อัจฉริยะที่อยู่กึ่งกลางจัตุรัสเมืองสั่นตัวตามเสียงกรีดร้องนั้น ขณะสั่นกระสะพัด พวกเขาได้เห็นหญิงสาวอีกคนก้าวออกมาข้างหน้า เธอคือเทวดาแห่งสวรรค์ที่เดินผ่านถนนเหมือนการต่อสู้ไม่ได้สนใจเธอเลย แต่ก็ได้เอาใคร ๆ ที่กล้าขวางทางเธอไว้ได้โดยไม่ต้องเสียแรงมาก การเดินของเธอเหมือนกับว่าต่ำต้อยแต่มีปัญญาสงบของคนที่อายุหลายพันปี เหมือนความงดงามอมตะปลอบประโลมผิวของหญิงสาววัยเยาว์ รูปร่างของเธอเรียวและอ่อนโยน สร้างสรรค์เหมือนงานศิลป์ของเทพเจ้า มีเส้นโค้งที่ให้ความอุดมสมบูรณ์ ทำให้คอของพวกเขาแห้งไปเพียงมองเท่านั้น เส้นผมสีม่วงอำพลัมไหลลงหลังเป็นลำธารชาดสีชมพูอันหรูหรา ปลิดหนีบผิวขาวใสดั่งดั่งแก้ว และดวงตาโคมดำคู่หนึ่งที่มีเสน่ห์ฝันหลง ร่างกายที่ประณีตของเธอห่อหุ้มด้วยชุดทองสีอำราชาธิปไตย เหมาะกับจักรพรรดินี ชุดผ้าติดที่เอวด้วยเข็มขัดหยกวิจิตรและสีดำทองอำไพให้รูปร่างเหมือนนาฬิกาทราย แม้เธอจะต่อสู้ด้วยหมัด เธอยังประดับด้วยเครื่องประดับผมและต่างหูที่สั่นคลอนคล้ายกระดิ่งวัดในสายลม “ตามที่น้องสาวคนที่สี่ของฉันบอก เราจะไม่โจมตีพวกเจ้าอีก เว้นแต่พวกเจ้าโจมตีเราหรืออยากได้การแก้แค้น ดังนั้นพวกเจ้าก็ทำการค้าและกิจกรรมอื่น ๆ ไปได้ตามสบาย ครั้งต่อไปที่เรามาที่นี่ จะเป็นเพื่อการแลกเปลี่ยนสินค้ากับข้อมูล เราจะจ่ายค่าแรงดีถ้าพวกเจ้ามอบข้อมูลเกี่ยวกับพื้นที่อุดมสมบัติและสมบัติล้ำค่าให้เรา เราจะจ่ายเงินให้บอกข้อมูลเกี่ยวกับสมาชิกเผ่าเฮกซาดร่าในอาณาเขตเฮดร้า สี่หัวสูงเหนือบรรพบุรุษ หากพวกเจ้าอยากติดต่อเรา สามารถใช้ตะกร้อมหาศาลเหล่านี้ได้” อิซาเบลล่าโยนตะกร้อข้อความเป็นร้อยใบให้พวกเขา ปรากฏกระจายรอบๆ พวกเขาทั้งหมด อัจฉริยะไม่เคลื่อนไหว แต่พวกเขาเห็นได้จากสายตาที่มองผู้หญิงเหล่านั้น พวกเขามาอย่างพร้อมเต็มเปี่ยม “เฮ้‑คุณ ใช่คุณ คุณกำลังซ่อนอะไรอยู่ที่นั่น?” ทันใดนั้น เชอร์ลีย์สังเกตเห็นชายคนหนึ่งพยายามซ่อนของบางอย่างในเสื้อคลุมของเขา หน้าผากของเชอร์ลีย์คดเคี้ยว สร้างสีหน้าการต่อสู้อันอันตรายเมื่อมองเห็นชายในชุดดำคนนั้น “ให้มาที่ฉันนะ จนกว่าเราจะออกจากที่นี่ การปล้นยังจะยังไม่จบ เข้าใจไหม?” “อันนี้…” ชายคนนั้นมองเพื่อนฝูงผู้ฝึกฝนคนนั้นด้านข้างแล้วส่ายหัวต่อเชอร์ลีย์อย่างรุนแรง ดวงตาเชอร์ลีย์คบเคือง “ถ้าเธอให้ไม่ได้ ก็บอกลาชีวิตของเธอเถอะ” “…” ชายคนนั้นยกของที่ซ่อนอยู่ในร้อยเสื้อคลุมขึ้นแล้วยกมือยอมแพ้ “ขอร้อง ทิ้งข้าด้วยเถอะ” เชอร์ลีย์ยื่นมือออกมาและม้วนแผ่นกระดาษโบราณขึ้นมาบนมือของเธอ “อ้อ นี่แผนที่…?” ใบหน้าของเชอร์ลีย์แสดงความสนใจ เธอรีบค้นหาตำแหน่งหนึ่งในแหวนอวกาศที่เธอได้รวบรวมมาและได้แผนที่อีกใบเพื่อเปรียบเทียบ เธอเห็นว่าแผนที่ของชายคนนี้มีสถานที่ที่ไม่ปรากฏบนแผนที่อื่น เธอตรวจสอบแผนที่อื่น ๆ อีกหลายใบและพบว่าพวกมันเหมือนแผนที่ที่มีอยู่แล้ว แต่ไม่มีจุดที่ปรากฏบนแผนที่ของชายคนนั้นเลย เธอเหมือนได้ถูกรางวัลลอตเตอรี “ที่นี่มีสมบัติอันทรงพลังใช่ไหม?” เชอร์ลีย์ถามชายคนนั้น “…” ชายคนนั้นดูเหมือนไม่มีคำพูด ใบหน้ากระตุก “เฮเฮ~ ดีแล้ว” เชอร์ลีย์หัวเราะเบาแล้วหันหลังไป “พี่สาวอิซาเบลล่า ฉันตัดสินใจแล้ว เราต้องไปยังที่นั้นก่อน” เธอเดินไปหาอิซาเบลล่าและแสดงแผนที่ให้พี่สาวดู อิซาเบลล่าก้าวคิ้ว พวกเขายังไม่ได้ออกจากเมืองและยังไม่ได้สำรวจบริเวณโดยรอบเลย แต่ “น้องสาว” ของเธอก็อยากล่าขุมทรัพย์เร็วเกินไป เธอถอนหายใจรับฟังอย่างยอมรับ “แต่ไม่ต้องรีบไปนะ อยู่กับกลุ่มไว้ มิฉะนั้นฉันจะบ่นแก่พี่สาวเอเวลลินว่าเจ้ากลับทำลายคำสั่งของฉัน” “อ่า… จะตามเธอ~” เชอร์ลีย์จับแขนอิซาเบลล่าปากกา เนียร์และคนอื่น ๆ หัวเราะเบาเมื่อเห็นเชอร์ลีย์กำลังกระทำซึ่งอาจทำให้เธอติดปัญหา แต่พวกเขาก็ไม่รู้เลยว่าทั้งสองกำลังแสดงละครกัน อิซาเบลล่าเป็นหัวหน้ากลุ่ม จึงต้องควบคุมกลุ่มให้เรียบร้อย มิเช่นนั้นเธอคงไม่สามารถรับประกันความปลอดภัยของสมาชิกได้ อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเธอจะทำเป็นแสดงละคร แต่อิซาเบลล่าไม่คิดว่าเชอร์ลีย์จะฟังคำสั่งของเธอเลย เธอกลัวเชอร์ลีย์สุด ๆ ในการผจญภัยครั้งนี้ พวกเขารีบออกไป ดอมที่ปิดกั้นพวกเขาไว้ก็พังลง พวกเขาพยายามขโมยดิสก์รูปแบบการต่อสู้แต่ก็ไม่พบ “หายไป… พวกเขาออกไปแล้ว…” “อะไร…? คนนั่นเป็นอันเดอร้อกติกัน? ทำไมเขาถึงได้ฟีร์รี่สวรรค์เต็มที่? ไอ้สัตว์‑!!! อยากให้เขาตกอยู่ใต้หิน!” “บ้าไปแล้ว… แต่ละคนยิ่งทำให้ผมรู้สึกว่าเขาเหนือเทวีอิมพีเรียลจนสุดขีด… ถ้างั้นอัจฉริยะศักดิ์สิทธิ์ที่เป็นหัวหน้าการสำรวจก็คงทำไม่ได้… นี่บ้าไปแล้ว…” อัจฉริยะทัศนศึกษาไม่อยากเชื่อ บางคนอิจฉาอิมพีเรียลเอ็มเพรสซึ่งมีหญิงสวยในระดับนี้อย่างไร? ทำไมพวกเขาทั้งหลายถึงน่ากลัวแต่ยังยอมอยู่กับผู้ชายคนเดียว? ความคิดของพวกเขาไม่อาจรับมือได้ บางคนก็หยิ่งหยก พวกเขารู้สึกว่าอัตตาถูกทำลายเมือถูกหญิงเหล่านี้เอาชนะอย่างรวดเร็ว เพราะไม่มีผู้หญิงศักดิ์สิทธิ์ระดับอิมพีเรียลโซเวียนจำนวนมาก พวกเขาจะถูกหญิงแปดคนเหล่านี้ทำให้ยากจะเทียบได้อย่างไร? แม้ว่าจะอิซาเบลล่าและคนอื่น ๆ จะออกไปแล้ว บางคนก็นั่งคิดเรื่องชีวิตของตน แต่ชายคนหนึ่งกับเพื่อนของเขาซึ่งเสียแผนที่สมบัติไป ต่างครุ่นคิดกันเอง “บ้าไปแล้ว… ไม่อยากเชื่อเลยว่าหญิงผมสีแดงที่โง่เขลานั้นเอาแผนที่ของเราที่เตรียมไว้เพื่อทำลายหลานรากูนไป แถมพวกเขาเดินตรงเข้าสู่โซนอันตรายโดยคิดว่าเป็นโซนสมบัติ… ” “ทำเงียบให้ดี เราได้ประโยชน์จากการที่พวกเขาตายที่นั่น เราจะเก็บศพของพวกเขาผ่านช่องแคบนั้น ความมั่งคั่งที่พวกเขาปล้นจะเป็นของเรา!” พวกเขาเป็นพ่อค้าต่อสู้ที่แข่งขันกับพ่อค้าที่อยู่ระดับอาณาจักรบน แต่เมื่อเชอร์ลีย์ขโมย 'แผนที่สมบัติ' ของพวกเขา พวกเขาก็ตั้งเป้าหมายไว้บนความมั่งคั่งที่พวกเขาถืออยู่ พวกเขายังมั่นใจว่าตัวเองจะตายที่นั่นโดยไม่มีข้อผิดพลาดเลย แม้จะเห็นศักยภาพของตน.