CHAPTER 4360 การส่งของ “อออ…ผมทำตาม!” อาจารย์รากูนยืนก้มศีรษะพลางคลำท้องเองราวกับจะระลึกถึงอาการเป็นพิษ “พวกเขาบังคับให้ผม…พวกเขาให้ฉันกินยาเป็นพิษ แล้วบอกว่ามีแต่แม่มดเฮกซ์เท่านั้นที่รักษาได้ แต่พวกเขาต้องการให้ผมหาพวกคุณก่อน พวกเขาบอก…บอกว่ามีเซอร์ไพรส์ไว้ให้คุณและคุณต้องส่งของให้พวกเขาภายในสามวัน…และ…และ…อาจจะสนใจทำงานกับธุรกิจทรูพีกผ่านผม…ใช่…ผม…ขอร้อง…ขอผมไว้เถอะ…” คำพูดของเขาแหลกแหลมและสั่นคลอนไปซ้ายขวา เหมือนคนเมา พอพูดจบก็หยิบม้วนกระดาษแสก๊กเล็ก ๆ ที่ปิดผนึกไว้ขึ้นด้วยสองมือ “นี่คือจดหมาย พวกเขาบอกว่าคุณคงเข้าใจว่ามันมาจากพวกเขา” ดาเวสรับม้วนกระดาษและเปิดอ่าน แน่ ๆ มันเป็นลายมือของอิซาเบลล่าและเชอร์รี่ตามที่เขาจำได้ พวกเขาอธิบายถึงความสำเร็จในอาณาจักรลับและการค้นพบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพวกเขา คือ ‘แนฟาริอัส ดาร์ควิล แรคษาซ่า’ ทำให้ดาเวสตากตาสีเขียว พวกเขาต่อสู้กับสิ่งนั้นหรือ? ดาเวสอึ้งอึ้ง เขาได้ยินว่าเป็นหายนะอาณาจักรที่น่ากลัว อย่างไรก็ตามเขาก็ไม่รู้อีกเลยว่ามันอาจมีพลังมหาศาลในโลกเงาที่ถูกทำลาย อิซาเบลล่าและเชอร์รี่ไม่ได้อธิบายอะไรมากเลยนอกจากให้ส่งคนไปเก็บของเหล่านั้น เพื่อส่งแกนและสมบัติอื่น ๆ ไปยังที่อื่น ก่อนจะสำรวจอาณาจักรลับต่อไป พวกเขาดูเหมือนจะหลงใหลกับการผจญภัย ขณะที่ดาเวสอ่านม้วน กระซบมิงจิได้หัวเราะเบา ๆ “อาจารย์รากูนเคยพยายามจับพวกเราไว้บ้างแล้ว นี่แค่เรื่องเล็กน้อย” ดาเวสกระพริบตาเล็กน้อย ใครคืออัจฉริยะสูงสุดที่ไม่ได้ทำแบบนั้นบ้าง? พวกเขาทั้งหมดหายใจออกหลังจากที่ดาเวสเอาชนะอัศวินอาวุโส แม้กระนั้น ดาเวสก็ตามเส้นทางการสอบถามของมิงจิต่อ “แล้วตอนนี้ล่ะ?” น้ำเสียงของเขาลึกลงเล็กน้อย และอาจารย์รากูนก้มตัวลงเป็นสักการะ “ขอให้พ้นโทษ…! ฉันประมาทตัวเองคิดว่าตัวเองเก่งเกินไป ไม่รู้ถึงกำแพงอันยิ่งใหญ่ที่คุณเป็น! ถ้ารู้ก็ไม่กล้าทำอะไรเลย!” เขาเข่นไหว พยายามจะโค้งคำนับแต่พิษทำให้ร่างกายอ่อนแรง เขาเจ็บปวดอย่างรุนแรง ความเงียบปกคลุม ฟิโอร่าไขว้แขนและโน้มตัวเข้ามาใกล้ดาเวส “เขาดูแปลก ๆ แต่ซื่อสัตย์” เธอยกศีรษะเล็กน้อยด้วยความอึดอัดแล้วพูดด้วยเสียงอ่อน “ที่รัก เราอาจจะ…ตามจดหมายไป แต่กำจัดเขาได้เลย เพราะเขาไม่มีประโยชน์อะไร” “ข้าคิดว่าให้เชอร์รี่และอิซาเบลล่าเพลิดเพลินกับการทรมานเขาต่อไปดีกว่า” มิงจิตอบด้วยรอยยิ้มที่ไม่ถึงตาเมื่อเธออ่านม้วนกระดาษจากดาเวส แต่ดาเวสเพียงยกมือบอกให้เงียบ “บอกเหตุผลหนึ่งให้ฉัน—” ดาเวสพูดกับอาจารย์รากูน “—ทำไมฉันถึงไม่ฆ่าคุณตอนนี้” ปากของอาจารย์รากูนสั่น “เพราะ… ฉันรู้ว่าฉันอาจเป็นประโยชน์ต่อคุณ… และฉันรู้ความลับของธุรกิจทรูพีกกับอาณาจักรบนอื่น ๆ เรื่องการค้า奴และธุรกรรมลบล่างที่อาจทำให้พวกเขาเผชิญหน้ากับนักรบสวรรค์ ฉันพร้อมให้ทั้งหมดกับคุณ… ฉันอยากมีชีวิตและอยากเปลี่ยนฝ่าย… ได้โปรดค่ะ” ข้อมูลนี้ทำให้ดาเวสหยุดคิด เขาคิดว่ามันอาจมีประโยชน์บ้างแต่ก็ไม่ถึงขั้นที่ต้องยอมรับ “อืม…” ดาเวสครุ่นคิด “ลุกขึ้นเลย เราจะดูว่าคำพูดของนายมีสาระหรือเปล่า” เขาหันไปหามิงจิ “เก็บพิษไว้ในตัวเขาให้ดี ฉันอยากให้เขาเดินตามเส้นทางที่เรากำหนด ไม่ใช่ของตัวเอง” มิงจิพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มเลว รอยหน้าอาจารย์รากูนซีดลงกว่าเดิม “ไม่มีที่สิ้นสุดของการทรมานหรือเปล่า?” เขากระดิกและล้มเป็นสังข์ในทันที … ดาเวสไม่มีคำพูดใดต่อไป อิซาเบลล่าและคนอื่น ๆ ใช้พิษที่ไม่ทำให้ตายเพื่อหลอกล่อเขา ทำให้เขามีอาการเหมือนคนเมาและอาการเมาแอลกอฮอล์พร้อมอาการอ่อนแรงจากพลังงาน ถ้าเขาสะสมพลังงานมากขึ้นอาการก็จะแย่ลง แต่ความกลัวที่ฝังลึกทำให้เขาไม่เห็นจุดสำคัญ เขาต้องการอยู่รอดจนเกินกว่าจะเห็นว่าพิษนี้สามารถกำจัดได้ง่าย ๆ ตราบใดที่เขาไม่มีพลังงานในดานเทียน ไม่ต้องอีเวลินหรือใครช่วย แม้แต่เขาเองก็สามารถกำจัดได้ ‘ดูเหมือนสองคนนั้นทำร้ายเขาจริง ๆ ใส่เขาไว้มากเลย…’ ดาเวสพบแผลเป็นหลายดวงบนร่างกายของเขา พวกเขาทรมานเขาอย่างรุนแรง ทำให้เขาถามใจว่าเขาทำอะไรให้พวกเขาโกรธขนาดนั้น โดยทั่วไปอิซาเบลล่าและเชอร์รี่เป็นคนเมตตาและใจดี พวกเขาไม่ได้อธิบายเหตุผล เพราะต้องการให้พ่อค้าที่นี่เป็นประโยชน์ต่อตระกูลดาเวส หลังจากเก็บเขาแล้ว พวกเขากลับไปที่ที่พัก แล้วให้สเตลล่าและมิงจิเร่งไปยังทางเข้าของอาณาจักรลับ แน่นอนว่าเขาไม่สามารถเข้าไปได้ จึงต้องรออิซาเบลล่าและเชอร์รี่กลับมา เขารู้สึกหงุดหงิดว่าแม้เขาจะมั่นใจว่าตัวเองสามารถล่วงละเมิดสัญญาได้ แต่ไม่อยากทำให้เซเลสเชี่ยนทรานส์เซนเด้นท์โกรธและสร้างสถานการณ์แย่ลง ฝ่ายตรงข้ามยังไม่ลงมาหลังจากที่ดาเวสทำลายอัศวินอาวุโส ทำให้เขารู้สึกว่าเป็นเรื่องดี สเตลล่าและมิงจิมาถึงที่ทุ่งกว้างแห้งแล้งของดินแดนอีเทอร์เนัล ทไวไลท์ ล่าง และทางเข้าของอาณาจักรลับ พวกเขารออยู่ข้างกำแพงป้อมคนอื่น ๆ เห็นพวกเขา ผู้คนปิดร้านและวิ่งหนีออกจากเมือง เมืองกลายเป็นราวกับน้ำขึ้นลงเช้า ทำให้พวกเขาหัวเราะ ยอดมาสเตอร์ของอาณาจักรอีเทอร์เนัล ทไวไลท์ ยังคงอยู่ไกล ไม่สนใจสานสายตา “มิงจิ!” “สเตลล่า!” สุดท้ายอิซาเบลล่าและเชอร์รี่ก็มาถึง พวกเขาวิ่งเข้าหากันและกอดกัน หลังจากหายใจหายลึกหลายสัปดาห์ พวกเขากลับมาคิดถึงกันมาก แต่อิซาเบลล่าและเชอร์รี่ไม่ได้อยู่ที่นาน หลังจากคุยเรื่องบางอย่างและมอบสมบัติให้เสร็จ พวกเขากลับไปที่อาณาจักรลับ ทิ้งมิงจิไว้ในความงุนงง “มันสนุกขนาดนั้นหรือ?” เธอถอนหายใจด้วยสีหน้าขบขัน หลังจากที่ก้าวเข้าสู่อีเมอร์เรียนสเตจ เธอไม่มีทางไปที่นั่นได้เลย ความคิดที่จะใช้เอเวอร์ไลท์ย้อนกลับก็ยังไม่ได้คิดว่าใช้ได้หรือไม่ สำหรับเธอ ความเป็นไปได้ของมิติหลายอย่างอาจมีคาร์มาที่ยับยั้งชีวิตที่พยายามเข้าสู่ที่นั่น.