Chapter 887 - รูปปั้น "ที่นี่คือเมืองไผ่สงบ และยังเป็นที่ที่ฉันได้พบกับภรรยาครั้งแรกอีกด้วย ทุกอย่างเปลี่ยนไปจากเดิมมาก แต่เมื่อก่อนเมืองนี้เคยทำสงครามกับเมืองข้างเคียง และภรรยาของฉันก็เป็นแม่ทัพของที่นี่" ซูหยางกล่าวขณะยืนอยู่หน้ากำแพงเมือง "ใครคือภรรยาคนแรกของคุณหรือคะ นายท่าน?" เซียวหรงเอ่ยถาม "นางชื่อเหมยฉี หลังจากแต่งงานกับฉัน นางก็เปลี่ยนมาใช้แซ่เดียวกับฉัน กลายเป็น ซูเหมยฉี" เขากล่าว "เหมยฉีเป็นแม่ทัพผู้เก่งกาจที่ออกรบอยู่แนวหน้า ความกล้าหาญของนางนั้นไร้ขอบเขต ไม่ต้องพูดถึงความงดงามของนางเลย น่าเสียดายที่นางมีวาสนาเพียงแค่ถึงขอบเขตวิญญาณสวรรค์เท่านั้น จึงจากไปตามอายุขัย นั่นคือตอนที่ฉันตัดสินใจออกจากที่นี่เพื่อไปสำรวจโลกกว้าง" "เมืองไผ่สงบ... หลายพันปีแล้วสินะที่ฉันไม่ได้มาเยือนที่แห่งนี้" ความรู้สึกท่วมท้นถาโถมออกมาจากส่วนลึกในใจของซูหยาง ซึ่งเขาปิดตายเอาไว้มานานนับพันปี หากเขาควบคุมอารมณ์ได้ไม่ดีพอในตอนนี้ เขาคงจะหลั่งน้ำตาออกมาไปแล้ว "ไปกันเถอะ เซียวหรง ฉันจะพาเธอเดินชมรอบๆ เมืองนี้ก่อนที่เราจะออกเดินทางต่อ นี่เป็นโอกาสที่หาได้ยากและฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะได้กลับมาที่นี่อีกเมื่อไหร่" ซูหยางกล่าวกับเธอ เซียวหรงพยักหน้าและเดินตามซูหยางไปติดๆ ขณะที่พวกเขาเข้าใกล้ทางเข้าเมือง "จะมาเยี่ยมชมหรือมาพักอาศัย? เรื่องส่วนตัวหรือติดต่อธุรกิจ?" ทหารยามถามพวกเขาเมื่อเข้าใกล้ประตูเมือง "เยี่ยมชม เรื่องส่วนตัว" ซูหยางตอบ "ค่าธรรมเนียมคนละ 50 ศิลาวิญญาณระดับต่ำ" ทหารยามกล่าวต่อ ซูหยางรีบหยิบศิลาวิญญาณระดับต่ำ 100 ก้อนส่งให้ทหารยามทันที เมื่อนับศิลาวิญญาณครบถ้วนแล้ว ทหารยามก็มอบป้ายทองแดงให้ซูหยางและเซียวหรงคนละชิ้น "พวกท่านอยู่ในเมืองได้เจ็ดวัน ป้ายนั้นจะแตกสลายเมื่อหมดเวลา และหากถูกจับได้ว่าอยู่ในเมืองโดยไม่มีป้าย พวกท่านจะถูกปรับหนัก หากยังดื้อดึงจะพักต่อหลังจากนั้น พวกท่านจะต้องโทษจำคุกหลายปี มีอะไรจะถามอีกไหม?" "ไม่มี" ซูหยางตอบ พวกเขาคงจากไปนานแล้วก่อนที่ป้ายจะหมดอายุเสียด้วยซ้ำ "ที่นี่เปลี่ยนไปมากตั้งแต่ฉันจากไป เมื่อก่อนไม่ต้องเสียศิลาวิญญาณแม้แต่ก้อนเดียวก็เข้าเมืองได้แล้ว แต่ตอนนี้กลับต้องจ่ายถึง 50 ก้อน แถมยังอยู่ได้แค่เจ็ดวัน ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นเพราะเงินเฟ้อหรือมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นกับเมืองนี้เข้า" ซูหยางกล่าวกับเซียวหรงหลังจากที่ทั้งสองเดินเข้ามาในตัวเมืองแล้ว ซูหยางหารู้ไม่ว่าสาเหตุที่ราคาพุ่งสูงขึ้นนั้นเป็นเพราะตัวเขาเอง เนื่องจากเป็นที่รับรู้กันทั่วไปว่าซูหยางเติบโตที่เมืองนี้ และหลังจากที่เขาจากไป ผู้คนมากมายต่างแห่แหนกันมาที่นี่ราวกับเป็นแหล่งท่องเที่ยว ส่งผลให้ราคาค่าเข้าเมืองสูงขึ้น "แม้จะผ่านไปหลายพันปีแล้ว แต่ฉันก็ยังจำทุกถนนหนทางและตึกรามบ้านช่องได้แม่นราวกับฝ่ามือตัวเอง" รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของซูหยางขณะเดินเที่ยวชมเมืองไปพร้อมกับเซียวหรง เขายังเล่าเรื่องราวเบื้องหลังของสถานที่ต่างๆ ให้เธอฟังอีกด้วย "เธอเห็นตึกนั่นไหม? เมื่อก่อนมันเคยเป็นร้านขายซาลาเปาตอนที่ฉันยังอาศัยอยู่ที่นี่ มันเป็นร้านที่ถูกที่สุดในย่านนี้เลยก็ว่าได้ แต่รสชาติอาหารนี่เทียบชั้นได้กับร้านหรูๆ เลยล่ะ ฉันจำได้ว่าแวะมาที่นี่บ่อยๆ ตอนที่ยังฝึกฝนอยู่ น่าเสียดายที่ร้านปิดตัวไปหลังจากเจ้าของร้านถูกฆ่าตายระหว่างเหตุการณ์ปล้น" "อ่า ฉันตามล่าคนร้ายจนคว้าหัวมันมาได้ด้วยตัวเอง ซึ่งนั่นใช้เวลาไปตั้งสองสัปดาห์ ฉันยังคิดถึงซุปซาลาเปาของคุณลุงคนนั้นมาจนถึงทุกวันนี้เลย" "ส่วนตึกนั้นที่ขายอาวุธและวิชาฝึกตนบางอย่าง... นั่นเป็นที่ที่ฉันเรียนวิชาดาบกระบวนท่าแรก และเป็นวิชาเดียวกับที่ฉันใช้เอาชนะเหมยฉีเพื่อพิชิตใจนางมาได้ด้วย" "ส่วนตึกนั้น... ตึกที่มีป้ายสีแดงนั่น เคยเป็นโรงฝึกขนาดเล็ก ฉันใช้เวลาหลายต่อหลายชั่วโมงฝึกฝนวิชาดาบอยู่ที่นั่น สถานที่แห่งนั้นยังคงอยู่แม้หลังจากเหมยฉีจากไปแล้ว แต่น่าเสียดายที่หลังจากฉันออกจากเมืองไปไม่นาน เจ้าสำนักก็ไปล่วงเกินผู้เชี่ยวชาญคนหนึ่งจนถูกเขาทุบทำลายโรงฝึกทิ้งจนราบเป็นหน้ากลองในวันรุ่งขึ้น" "โอ้ แล้วตึกนั่นอีกล่ะ..." ซูหยางพูดคุยเรื่องราวต่างๆ ด้วยท่าทางที่เซียวหรงไม่เคยเห็นมาก่อน มันทำให้เกิดความรู้สึกประหลาดในใจของเธอ ซึ่งเธอก็ไม่เข้าใจมันอย่างถ่องแท้ แต่ก็ไม่ใช่ความรู้สึกที่แย่อะไร ซูหยางยังพูดมากกว่าปกติที่เขาเป็น และเขาก็พูดไม่หยุดตลอดเวลาที่ใช้เดินเที่ยวชมเมืองเกือบทั้งวัน ราวกับว่าเขากำลังอ่านบทละครที่ยาวเหยียด เมื่อพวกเขาเดินมาถึงใจกลางเมือง ซูหยางก็หยุดพูดในที่สุด แต่นั่นไม่ใช่เพราะเขาหมดเรื่องจะพูด ในทางกลับกัน สาเหตุที่เขาหยุดพูดเป็นเพราะเขาตกตะลึงกับสิ่งที่เห็นเบื้องหน้า "นายท่าน... นั่นมัน...?" เซียวหรงมองไปที่สิ่งนั้นด้วยคิ้วที่ขมวดเข้าหากัน มันคือรูปปั้นขนาดมหึมาของชายหนุ่มรูปงามที่มีดาบอยู่ในมือขวา และเขายังอยู่ในท่าทางที่ดูองอาจกล้าหาญ "พวกเขาทำแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? ก่อนที่ฉันจะออกจากเมืองนี้ มันไม่มีรูปปั้นนี่อยู่อย่างแน่นอน..." ซูหยางพึมพำด้วยสีหน้ามึนงงขณะจ้องมองรูปปั้นที่เป็นตัวเขาเองยืนอยู่อย่างสง่างามกลางเมืองที่เขาเติบโตมา "ท่านพ่อ นั่นรูปปั้นใครหรือครับ?" เด็กน้อยคนหนึ่งที่ยืนข้างๆ ซูหยางเอ่ยถามพ่อของตน "นั่นคือซูหยาง เขาเป็นเซียนที่เติบโตมาจากเมืองนี้" พ่อของเด็กกล่าว "ว้าว! เซียนตัวจริงน่ะหรือครับ?! ผมก็อยากเป็นเหมือนเขาบ้าง!" เด็กน้อยพูด "พ่อว่าอย่าเอาเขาเป็นแบบอย่างเลยจะดีกว่า..." พ่อของเด็กกล่าวขึ้นมาทันควัน "เอ๊ะ? ทำไมล่ะครับ?" เด็กน้อยเอียงคอด้วยความสงสัย "แม้จะปฏิเสธไม่ได้ว่าเขามีผลงานนับไม่ถ้วนและเป็นที่รักของผู้คนมากมาย แต่เขาก็เป็นคนที่ถูกเกลียดชังมากที่สุดในสี่ฟ้าดินแดนเช่นกัน ทุกๆ คนที่เทิดทูนเขา จะมีคนอีกสองคนหรือมากกว่านั้นที่เกลียดชังเขา" "เอ๋? แต่เขามีรูปปั้นไม่ใช่หรือครับ? มีแค่คนที่ได้รับความรักเท่านั้นถึงจะมีรูปปั้นได้! แล้วทำไมผู้คนถึงเกลียดเขา?" "เอาเป็นว่า... เขาน่ะชอบขโมยของชาวบ้านเป็นงานอดิเรกน่ะ" พ่อของเด็กกล่าวพร้อมรอยยิ้มขมขื่น