Chapter 3851: ตอไม้ผุ หลังจากรับฟังทั้งสองคน หยางหลิงก็กวาดสายตามองไปรอบๆ เธอไม่พบสิ่งใดพิเศษเกี่ยวกับยอดเขานี้เลย แม้ว่าที่นี่จะถูกยกย่องว่าเป็นหนึ่งในสองยอดเขาที่ยิ่งใหญ่ที่สุด แต่มันกลับดูด้อยกว่ายอดเขาเซียร์ (Seer Peak) อย่างเห็นได้ชัด ที่นี่ขาดแคลนทั้งภูมิประเทศที่งดงามแต่แฝงไปด้วยอันตราย และไร้ซึ่งกลิ่นอายแห่งความโอ่อ่าอลังการ อย่างไรก็ตาม พืชพรรณและต้นไม้บนนี้กลับเขียวชอุ่มและอุดมสมบูรณ์ สิ่งเดียวที่พอจะเทียบเคียงกับยอดเขาเซียร์ได้คือความสูง อันที่จริงมันอาจจะสูงกว่าเล็กน้อยด้วยซ้ำ แต่ดูเหมือนจะไม่มีสิ่งอื่นใดที่อยู่ในระดับเดียวกันอีกแล้ว กระนั้น เธอก็ไม่คิดว่ายอดเขานี้ไม่สมคำร่ำลือ อย่างไรเสียที่นี่ก็ต้องเป็นยอดเขาบรรพกาลของตระกูลเบียนตู้ (Biandu) ด้วยเหตุผลบางอย่าง เพียงแต่ตอนนี้เธอยังมองไม่เห็นความมหัศจรรย์ของมันเท่านั้นเอง แท้จริงแล้ว แทบทุกคนต่างก็คิดเหมือนกันว่าที่นี่ด้อยกว่ายอดเขาเซียร์ หากต้องเลือกเพียงหนึ่งเดียว พวกเขาก็ย่อมเลือกยอดเขาเซียร์อย่างแน่นอน นั่นคือเหตุผลที่ผู้คนต่างสงสัยในการตัดสินใจของท่านผู้นำตระกูลเบียนตู้ที่เลือกสถานที่แห่งนี้ มีเพียงยอดฝีมือระดับสูงไม่กี่คนเท่านั้นที่เข้าใจ แต่พวกเขาก็ไม่ได้แพร่งพรายให้ใครรู้ “ยอดเขานี้มีอะไรพิเศษกันแน่?” ในที่สุดหยางหลิงก็ยอมแพ้และเอ่ยถาม “ท่านผู้นำตระกูลเบียนตู้เป็นยอดคนผู้เปี่ยมด้วยวิสัยทัศน์ เขาเลือกที่นี่เพราะรากฐานของมัน” คนรับใช้ชรากล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ยอดเขามีรากฐานด้วยหรือ?” เธอถาม “ทุกสิ่งล้วนมีรากฐาน” หลี่ชีเย่กล่าว “เพียงแต่ผู้คนไม่รู้และไม่อาจล่วงรู้ ตัวอย่างเช่น ยอดเขานี้ชื่อว่าอะไรก่อนที่ตระกูลเบียนตู้จะมาถึง? มันเคยเป็นของใคร? ใครเคยอาศัยอยู่ที่นี่? อะไรเคยเติบโตที่นี่? นั่นคือส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์และรากฐานของมัน” เธอย่อมไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับสิ่งที่เขาเพิ่งกล่าวมา ทุกคนต่างนึกถึงแต่ตระกูลเบียนตู้เมื่อพูดถึงยอดเขานี้ พวกเขาครอบครองมันมาเป็นเวลานานมากแล้ว ส่วนช่วงเวลาที่ยาวนานก่อนหน้านั้นมันไกลเกินกว่าจะนึกถึง บางทีอาจไม่มีใครในแบล็กวูด (Black Wood) ตอนนี้ที่ตอบคำถามเหล่านี้ได้ แม้แต่คนของตระกูลเบียนตู้เองก็เถอะ “ท่านทราบหรือเจ้าคะ คุณชาย?” เธอถาม “แน่นอน” เขาพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “อื้ม เล่าให้ข้าฟังหน่อยสิเจ้าคะ” เธอเริ่มรู้สึกอยากรู้ขึ้นมาทันที บางทีหลังจากรู้คำตอบ เธออาจจะเข้าใจว่าทำไมท่านผู้นำตระกูลถึงเลือกที่นี่ น่าเสียดายที่หลี่ชีเย่ไม่ตอบ เขาเพียงแค่จ้องมองไปยังยอดเขาเซียร์ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ยอดเขาทั้งสองนี้เป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในแบล็กวูด ยืนตระหง่านอยู่ตรงข้ามกัน ยอดเขาเซียร์ตั้งอยู่ใกล้กับกระแสน้ำดำ (Black Tides) มากกว่า เมื่อยืนอยู่ตรงนี้ จะสามารถมองเห็นยอดเขาเซียร์ทั้งหมดรวมถึงกระแสน้ำดำได้ในคราวเดียว นี่เป็นทิวทัศน์ที่สวยงามและยิ่งใหญ่อย่างแท้จริง ทว่าหลี่ชีเย่ไม่ได้มาที่นี่เพื่อจุดประสงค์นั้น เธอไม่ได้ถามเขาต่อ เพราะหากเขาต้องการบอก เขาคงบอกเธอไปนานแล้ว ในที่สุดเขาก็ละสายตาและย่อตัวลงมองตอไม้ผุๆ ตอหนึ่ง วัชพืชและหญ้ารกชัฏเข้าปกคลุมบริเวณนี้เพราะตระกูลเบียนตู้ไม่ได้ดูแลมัน ตอไม้นี้ดูใหญ่โตมาก จนต้องใช้คนหลายคนโอบถึงจะรอบ มันตายไปนานแล้ว บางทีอาจถูกตัดหรือล้มลงเพราะโรคระบาด ตอนนี้เหลือเพียงตอไม้ทิ้งไว้ หลังจากผ่านแดดผ่านฝนและถูกปลวกกัดกินมาหลายปี มันก็ผุพังไปตามกาลเวลา อย่างไรก็ตาม เปลือกไม้หนาหลายชั้นยังคงปกคลุมพื้นผิวอยู่ แม้จะได้รับความเสียหายอย่างหนักในหลายจุด แต่โดยรวมแล้วมันยังคงแข็งแกร่งราวกับโลหะ แน่นอนว่ามันยากที่จะสังเกตเห็นเพราะถูกพืชพรรณปกคลุม และต่อให้ใครมองเห็นก็คงไม่สนใจเท่าใดนัก หยางหลิงเริ่มรู้สึกสงสัยอีกครั้งเพราะหลี่ชีเย่กำลังจ้องมองมันอย่างละเอียด อะไรทำให้ตอไม้ผุๆ นี้พิเศษกัน? “คุณชาย ตอไม้นี้ก็พิเศษด้วยหรือเจ้าคะ?” เธอถาม “เจ้าลองบอกข้าสิ” เขาตอบกลับ “ข้าไม่คิดว่ามันจะพิเศษนะเจ้าคะ เพราะถ้ามันพิเศษ มันก็คงไม่ผุพังแบบนี้หรอก” เธอแสดงความเห็น “ถ้าข้าจะบอกเจ้าว่ามันเก่าแก่ยิ่งกว่าแปดดินแดน (Eight Desolaces) เล่า?” เขาเปิดเผย “เกะ...เก่าแก่กว่าแปดดินแดนหรือเจ้าคะ?” อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงเมื่อได้ยินเช่นนั้น การจะคำนวณอายุที่แท้จริงของแปดดินแดนนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยเพราะเวลาได้ล่วงเลยผ่านไปหลายชั่วอายุคนแล้ว ดินแดนแห่งนี้ให้กำเนิดเต๋าจวิน (Dao Lords) มากมาย สายเลือดต่างๆ รุ่งโรจน์และล่มสลายไปตามกระแสธารแห่งกาลเวลา เธอนึกถึงคำกล่าวหนึ่งที่เข้ากับสถานการณ์นี้ได้เป็นอย่างดี นั่นคือ มหาสมุทรอาจแห้งเหือดและก้อนหินอาจแตกสลาย แต่ตอไม้ผุนี้จะยังคงอยู่ตลอดไป เพียงแค่อายุของมันก็บ่งบอกถึงคุณค่าที่แท้จริงได้แล้ว ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมท่านผู้นำตระกูลเบียนตู้ถึงเลือกยอดเขานี้ ในฐานะแม่ทัพระดับสูงของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ เขาย่อมมีวิสัยทัศน์ที่ลึกซึ้งกว่าผู้อื่นมาก “เราจะขุดมันขึ้นมาไหมเจ้าคะ?” เธอถามหลังจากพยายามตั้งสติ “มันอยู่ที่นี่ก็ดีอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องขุดขึ้นมาหรอก” หลี่ชีเย่ส่ายหน้าแล้วตบไปที่ตอไม้ จากนั้นเขาก็บอกชายชราว่า “เราจะพักอยู่ที่นี่สักพัก” ชายชราทำตามคำสั่งโดยไม่ลังเล ไม่นานนักอาคารต่างๆ ก็ถูกสร้างขึ้น ส่วนหยางหลิงและฟ่านไป๋ (Fan Bai) ก็จัดการกำจัดวัชพืชในบริเวณใกล้เคียง พวกเธอไม่รู้ว่าหลี่ชีเย่ต้องการจะทำอะไร แต่ก็ตัดสินใจทำตามความต้องการของเขา แม้แต่ชายชรายังไม่รู้แผนการที่แท้จริง เขาสามารถมองเห็นเบาะแสได้บ้าง แต่ไม่เห็นภาพรวมทั้งหมดของแผนการหลี่ชีเย่ เขารู้เพียงว่าเป้าหมายที่แท้จริงของหลี่ชีเย่คือกระแสน้ำดำ แต่ไม่รู้รายละเอียดเจาะจง การปรากฏตัวอย่างกะทันหันบนยอดเขานี้ไม่อาจพ้นสายตาไปได้ ในที่สุดตระกูลเบียนตู้ก็พบว่ามีคนนอกกำลังยึดครองพื้นที่บรรพกาลของพวกเขา นี่ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะเพิกเฉยได้