บทที่ 4195: คัมภีร์สวรรค์ เขามองไปยังสิ่งหนึ่งที่คล้ายกับโต๊ะหินซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากตรงนั้น มันมีร่องรอยความเสียหายตามมุมทั้งสี่และดูหยาบกร้าน อีกครึ่งหนึ่งยื่นสูงขึ้นมาทำให้มันดูเหมือนหนังสือที่เปิดทิ้งไว้ พื้นผิวด้านข้างยังมีชั้นหินทับซ้อนกันอยู่มากมายไม่ต่างจากกองกระดาษ มันดูเหมือนสิ่งที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติเพราะงานฝีมือที่ปรากฏนั้นแย่เกินไป หากมีใครแกะสลักมันขึ้นมา ผู้นั้นก็ควรเลิกอาชีพไปเสียเดี๋ยวนี้ คนส่วนใหญ่อาจไม่ชายตามองมันเป็นครั้งที่สอง และหากใครที่เสียเวลาพินิจพิเคราะห์ด้วยเหตุผลบางประการ พวกเขาก็คงสรุปว่ามันเป็นเพียงโต๊ะธรรมดาที่สร้างขึ้นอย่างลวกๆ เท่านั้น อย่างไรก็ตาม สำหรับตัวตนที่ทรงพลังหรือผู้ที่มีพรสวรรค์ พวกเขาจะสังเกตเห็นรายละเอียดที่แปลกประหลาดของโต๊ะตัวนี้และตระหนักว่ามันไม่ใช่ของธรรมดา หลังจากใช้เวลาพิจารณา พวกเขาจะสัมผัสได้ถึงความหนาแน่นของมัน ซึ่งดูเหมือนจะประกอบขึ้นจากชั้นหินนับไม่ถ้วน แต่ละชั้นเปรียบเสมือนบันทึกของยุคสมัยหนึ่ง น้ำหนักและความสำคัญของมันนั้นไม่อาจประเมินค่าได้ สำหรับตัวตนระดับสูงสุด พวกเขาจะสังเกตเห็นว่านี่ไม่ใช่สิ่งของที่ตายแล้ว “หน้ากระดาษ” เหล่านั้นกำลังดึงเอาวิถีแห่งเต๋าอันสูงสุดออกมาและแผ่รังสีแสงที่มองไม่เห็น การสามารถมองทะลุถึงแก่นแท้ของโต๊ะตัวนี้ถือเป็นสิทธิพิเศษของตัวตนระดับสูงสุดเท่านั้น ส่วนผู้ที่อ่อนแอกว่าจะสัมผัสได้เพียงความแปลกประหลาดแต่ไม่อาจศึกษาเรียนรู้มันได้ หลี่ชีเย่เดินเข้าไปโดยมีท่านอาวุโสเมฆทะยานติดตามมาข้างหลัง “โต๊ะตัวนี้อยู่ที่นี่ก่อนที่ข้าจะมาถึง ข้ารู้ทันทีว่ามันลึกล้ำเพียงใด” เขากล่าว “น่าเสียดายที่ข้าสัมผัสได้เพียงพื้นผิวภายนอก หลังจากกลืนกินกระบี่เข้าไป พลังบำเพ็ญของข้าก็พุ่งทะยาน รวมถึงความเข้าใจในวิถีเต๋าด้วย เมื่อข้าลองพยายามอีกครั้ง ข้าจึงรู้ว่าสิ่งนี้บรรจุวิถีกระบี่อันสูงสุดเอาไว้ ข้าใช้เวลาหลายวันในการค้นคว้ามันแต่ก็ล้มเหลวอีกจนได้” “สำหรับคนส่วนใหญ่ มันไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้นหรอก” หลี่ชีเย่ยิ้ม “นั่นสินะ ปีศาจธรรมดาอย่างข้าไม่ได้อะไรจากมันเลย ย้อนกลับไปตอนนั้น มีไอ้หนุ่มคนหนึ่งมาที่นี่และเฝ้าสังเกตมัน เขาไม่สามารถเข้าใจอะไรภายในได้เลย แต่กลับสามารถสร้างวิถีเต๋าของตัวเองขึ้นมาได้ นับว่าเป็นพรสวรรค์ที่หาตัวจับยากจริงๆ” ชายผู้นั้นกล่าว เขาหมายถึงเจ้าแห่งเต๋าจ้าวเวหา ผู้เป็นเพียงคนเดียวที่สามารถเดินออกจากหลุมลึกนี้ได้ทั้งเป็น “เคยมีบางคนมาที่นี่ และพลิกหน้ากระดาษเหล่านั้น” หลี่ชีเย่ตบพื้นผิวของโต๊ะเบาๆ “ไม่ใช่พวกเราคนไหนแน่นอน” ท่านอาวุโสเมฆทะยานกล่าว ไม่ว่าจะเป็นตัวเขา เจ้าแห่งเต๋าจ้าวเวหา หรือคนอื่นๆ ไม่มีใครแข็งแกร่งพอที่จะทำเช่นนั้นได้ “มันคงเกิดขึ้นก่อนที่ข้าจะมาถึงเสียอีก” “เขตฝังกระบี่” หลี่ชีเย่ไม่จำเป็นต้องย้อนเวลากลับไปดูอดีต เขารู้ได้ทันทีหลังจากสัมผัสมันเพียงครั้งเดียว “มิน่าล่ะ” ท่านอาวุโสตอบรับ “ตัวตนในเขตแดนเหล่านี้แข็งแกร่งเกินไป พวกเขาสามารถกดขี่พวกเราทุกคนได้” ในตอนนี้เขาถือเป็นผู้บำเพ็ญที่น่าสะพรึงกลัว ซึ่งแทบจะไร้พ่ายในสายตาของผู้บำเพ็ญคนอื่นๆ แต่น่าเสียดายที่เขายังคงหวาดกลัวตัวตนเหล่านั้น เพราะรู้ดีว่าหากตกเป็นเป้าหมาย เขาจะต้องถูกสังหารแน่ “มหาจักรพรรดิ สิ่งนี้คืออะไรหรือ?” เขาจ้องมองโต๊ะแล้วถามขึ้น เขาอยู่ในเขตนี้มานานนับล้านปีแต่ไม่เคยหาคำตอบได้ เขาเพียงรู้ว่ามันช่างยิ่งใหญ่เหลือเกิน “ข้าเคยทำของหายไปสองสามอย่างเมื่อนานมาแล้ว” หลี่ชีเย่ตอบอย่างคลุมเครือ ท่านอาวุโสไม่ได้ซักไซ้ต่อ ตัวตนที่ไร้พ่ายอย่างหลี่ชีเย่ย่อมมีสมบัติล้ำค่ามากมาย หากของบางชิ้นหายไป หลี่ชีเย่ก็คงไม่ใส่ใจหรือพยายามออกตามหา ทว่าดูเหมือนครั้งนี้จะต่างออกไป เพราะเขายอมลงแรงเดินทางมาที่นี่ด้วยตัวเอง “ในที่สุดก็กลับมา” หลี่ชีเย่รำพึงรำพันขณะสัมผัสโต๊ะ “ได้เวลาหาบทสรุปเสียที” ท่านอาวุโสเฝ้ามองด้วยความระทึกใจ เขาปรารถนาจะรู้มากขึ้นเกี่ยวกับสมบัติชิ้นสำคัญนี้ “หึ่ง!” โต๊ะเริ่มเปล่งประกายและมีอักขระจำนวนมากปรากฏขึ้น มันมีมากมายและยากจะหยั่งถึง แม้แต่คนที่มีความสามารถอย่างท่านอาวุโสก็ไม่สามารถถอดรหัสพวกมันได้หากไม่มีเวลามากกว่านี้ ชั้นหินดูเหมือนจะกลับมามีชีวิตและเริ่มพลิกไหวราวกับหน้ากระดาษในหนังสือ ทุกครั้งที่พลิก อักขระที่สอดคล้องกันจะสว่างวาบ ไม่นานนักอักขระเหล่านั้นก็เริ่มเต้นระบำ ดูเหมือนจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับจังหวะของฟ้าดิน “ตู้ม!” ลำแสงแห่งเต๋าสายหนึ่งพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า จากนั้นอักขระที่เหลือก็ลอยตัวขึ้น สร้างมหาสมุทรที่เต็มไปด้วยความลึกลับ “ครืน!” ทันใดนั้น เสียงระเบิดดังสนั่นมาจากเบื้องบน ภัยพิบัติสวรรค์ระดับสูงสุดก่อตัวขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมที่จะสังหารทุกสิ่งที่อยู่เบื้องล่าง ในขณะเดียวกัน อักขระเหล่านั้นก็ไม่หยุดกระบวนการ อักขระตัวหนึ่งแผ่พลังอำนาจอันยิ่งใหญ่ที่สามารถทำลายล้างสรวงสวรรค์นิรันดร์ ส่วนอีกตัวหนึ่งบ่งบอกถึงความโกลาหลแห่งปฐมกาลที่กำลังหมุนวน... อักขระเต๋าเหล่านี้มีพลังแห่งการสรรค์สร้าง ซึ่งกำลังก่อกำเนิดโลกใบใหม่และวิถีเต๋าบทใหม่... “นี่คือภัยพิบัติสวรรค์งั้นหรือ...?” ส่วนท่านอาวุโสนั้นหายใจหอบถี่เนื่องจากการปรากฏขึ้นของภัยพิบัติสวรรค์ แม้แต่ผู้บำเพ็ญที่ยิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์ยังหวาดกลัวต่อภัยพิบัติสวรรค์ ความกลัวนี้ยิ่งชัดเจนยิ่งขึ้นสำหรับปีศาจตะขาบอย่างเขา “จงมารวมกัน!” หลี่ชีเย่คำรามและผสานอักขระทั้งหมดเข้าด้วยกัน “ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!” สายฟ้าจากภัยพิบัติฟาดฟันลงมาพร้อมกัน ทว่าเขากลับโบกมือและคว้าทั้งสายฟ้าและอักขระเต๋าเหล่านั้นไว้ พลังแห่งการทำลายล้างเหล่านี้ไร้ทางสู้ภายใต้เงื้อมมือของเขา ไม่สามารถหลบหนีไปไหนได้เลย ท่านอาวุโสสูดลมหายใจเข้าลึกหลังจากเห็นภาพนั้น เขาต้องคอยวิ่งหนีสายฟ้าที่น่าสะพรึงกลัว แต่หลี่ชีเย่กลับคว้ามันไว้ด้วยมือเปล่า แถมยังรวบรวมพวกมันไว้แนบอกอีก ‘ปรมาจารย์ ผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในบรรดาจักรพรรดิทั้งปวง เขามีพลังถึงเพียงนี้เชียวหรือ? ใครในโลกหล้าจะสามารถเทียบชั้นกับเขาได้?’ ท่านอาวุโสคิดในใจ ในที่สุด ทุกอย่างก็เริ่มสงบลงจากการกดขี่ของหลี่ชีเย่ เมื่อแสงจางหายไป คัมภีร์เล่มหนึ่งที่ดูสูงส่งก็ปรากฏอยู่ในมือของหลี่ชีเย่ “หรือว่าจะเป็น...” ท่านอาวุโสพอจะเดาได้ว่ามันคืออะไร “หนึ่งในเก้าคัมภีร์สวรรค์ คัมภีร์แห่งความสิ้นสุด” หลี่ชีเย่ตอบ “มันเป็นที่รู้จักในนามคัมภีร์แห่งกายาในยุคสมัยก่อน” “ข้าเข้าใจแล้ว...” ท่านอาวุโสรู้สึกตื้นตันใจอย่างยิ่ง