บทที่ 6136: กฎแห่งกรรม ท้องฟ้าสีครามกับมหาสมุทรสีน้ำเงินไม่ดูเหมือนจะเป็นส่วนหนึ่งของตลาดผีแห่งใหญ่เลยแม้แต่น้อย คลื่นลมที่พัดผ่านให้ความรู้สึกรื่นรมย์ราวกับฉุดรั้งผู้มาเยือนให้ออกห่างจากความเป็นจริง “ตูม!” เสือวารีที่ติดตามหลี่ชีเย่มาตลอดทางกระโจนลงสู่มหาสมุทรอย่างเริงร่า ราวกับมังกรที่ได้กลับคืนสู่แหล่งน้ำ ขณะที่มันหยอกล้อไปมา ผืนน้ำก็ดูจะเปลี่ยนไป ฟองอากาศและระลอกคลื่นภายในนั้นประกอบไปด้วยกฎแห่งเต๋าขนาดจิ๋วที่มองเห็นได้เฉพาะผู้ที่มีเนตรสวรรค์ทรงพลังเท่านั้น กฎแห่งเต๋าอันเป็นเอกลักษณ์นับไม่ถ้วนหลอมรวมกันสร้างขึ้นเป็นมหาสมุทร เมื่อเสือวารีเล่นจนพอใจแล้ว มันก็กลับมาที่แทบเท้าของหลี่ชีเย่พร้อมส่งเสียงครางหงิง “ไปเถอะ มังกรย่อมต้องกลับคืนสู่มหาสมุทรในท้ายที่สุด” หลี่ชีเย่เผยยิ้มพร้อมกับลูบหัวมัน เสือวารีครางตอบอย่างแผ่วเบาด้วยความเพลิดเพลินกับการสัมผัสของเขา หลังจากนั้นครู่หนึ่ง มันก็ลดหัวลงแล้วกระโจนลงสู่มหาสมุทรอีกครั้ง หลี่ชีเย่มองดูมันลับหายลงไปในความลึกที่ไร้ก้นบึ้งด้วยรอยยิ้ม กลุ่มของพวกเขาเข้าใกล้สะพานที่ทอดข้ามโลกแห่งนี้ ซึ่งดูเหมือนจะเป็นสิ่งเดียวที่ดำรงอยู่ท่ามกลางผืนฟ้าและมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ไพศาลนี้ เมื่อเขาและกลุ่มคนทั้งห้านเดินข้ามสะพานไป แสงสว่างก็ส่องประกายอยู่ใต้ฝ่าเท้า เบื้องหน้าของพวกเขาคือวิหารที่รอคอยอยู่ แต่บางทีเรียกมันว่าศาลาอาจจะเหมาะสมกว่า อิฐและกระเบื้องแต่ละแผ่นล้วนมีร่องรอยแห่งกาลเวลา ภายในมีเพียงรูปปั้นตั้งอยู่หนึ่งตัว ซึ่งดูเล็กกว่ากลุ่มของพวกเขา รูปปั้นนี้ดูเหมือนจะทำขึ้นจากลวดเหล็ก ดูเป็นเครื่องจักรมากกว่าจะเป็นมนุษย์หรือภูตผี มันมีแขนและขาพร้อมกับดวงตารูปไข่ที่ดูประหลาด ส่วนหัวที่แบนราบมีสิ่งที่ดูคล้ายหมวกที่ยาวผิดปกติ ใครคนหนึ่งสามารถจินตนาการได้ว่าผู้สร้างคงงอเส้นลวดเหล็กเข้าหากันเพื่อสร้างรูปปั้นประหลาดนี้ขึ้นมา หน้าอกของมันเกือบจะทะลุทะลวง เส้นลวดเหล็กที่แตกหักขดงอเข้าหากันอยู่ตรงกลาง เมื่อนั่งลงพินิจดูอย่างละเอียด ก็พบว่ามีเศษอาวุธที่แตกหักปักค้างอยู่ภายในนั้น มันแทบจะมองไม่ออกและแผ่แสงจางๆ ออกมา “นี่คือราชาผีของเรา” ชายชราหัวล้านแนะนำ ราชาผีควรจะเป็นตัวตนที่ยิ่งใหญ่และเปี่ยมไปด้วยพลังวิญญาณอันเหลือเชื่อ ทว่ารูปปั้นนี้กลับดูเหมือนเศษเหล็กที่ถูกทิ้งขว้าง “นี่ไม่ใช่แค่การถูกลบความทรงจำ แต่มันเกือบจะถูกทำลายทิ้งไปแล้ว” หลี่ชีเย่ส่ายหัว “การโจมตีครั้งนั้นมันรุนแรงเกินไป คนผู้นั้นหลอมกฎแล้วเปลี่ยนเป็นราชาผีเพื่อใช้อาวุธสุดยอดที่กลุ่มของเกาหยางปรับแต่งขึ้น แต่มันก็ยังไม่พอ อาวุธชิ้นนั้นถูกทำลายจนแตกละเอียด” ชายชรากล่าว “มันเป็นกระบวนท่าจากอมตะ การที่ยังรอดชีวิตมาได้ถือเป็นปาฏิหาริย์ ใครกันที่เป็นผู้หนุนหลังเขา? น่าประทับใจจริงๆ” หลี่ชีเย่กล่าว “รู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก” หมอกยื่นมือออกมาแล้วหลับตาลง แต่น่าเสียดายที่ความทรงจำของเขาสลายไปก่อนหน้านี้แล้ว เขาจึงไม่สามารถจดจำสิ่งใดได้ “ก็แน่อยู่แล้ว นี่คือวิธีที่เจ้าเกือบตายยังไงล่ะ เอาเถอะ เจ้าตอบสนองได้เร็วพอและรู้วิธีที่จะกลายเป็นผี” วารีกล่าว “ให้ตายเถอะ ใช่จริงๆ ด้วย ชายชราคนนั้น ไม่มีใครคาดคิดว่าจะเป็นเขา” หมอกสบถเมื่อบางอย่างผุดขึ้นมาในหัว พร้อมกับจ้องเขม็งไปที่ชายชรา “อย่ามามองข้า ข้าไม่ใช่คนลงมือ” ชายชรากล่าว “เขานั่นแหละที่ช่วยเจ้าไว้ แล้วถ้าเจ้าหลอมรวมกับกฎพวกนั้นไปแล้ว เจ้าก็จะกลายเป็นเพียงส่วนหนึ่งของเต๋าที่นี่ ไม่ใช่ผี เขาได้ดึงเจ้าออกมาจากกฎเหล่านั้นแน่นอน” วารีกล่าว ในตอนนั้น หมอกรู้อยู่แล้วว่าต้องทำอย่างไรเพราะเขาเคยทำมาก่อน แต่ทว่าเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสจนเกินกว่าจะรอดชีวิต การดับสูญจะทำให้เขาเหลือเพียงกฎแห่งเต๋าอย่างดีที่สุด “ขอบคุณท่านผู้อาวุโส” หมอกคำนับหลังจากตระหนักถึงความจริง “กฎแห่งกรรม” ไร้นามให้ความเห็น “อย่างนั้นหรือ?” ปีศาจกล่าวอย่างประชดประชัน “ไม่ใช่กรรมของข้าในครั้งนี้” ไร้นามเริ่มหงุดหงิด “ไม่ใช่ของข้าด้วยเช่นกัน ข้าตัดขาดจากอดีตไปนานแล้ว” ชายชราไหวไหล่ ในขณะที่หลี่ชีเย่กลับสังเกตบาดแผลอย่างละเอียดแล้วกล่าวว่า “ก้าวเข้าสู่ขั้นแรกไปแล้ว ดูเหมือนจะมากกว่าการกลืนกินแค่คนเดียว” “บางทีอาจจะเป็นสามอมตะด้วย” วารีพึมพำ “เป็นไปไม่ได้ เพราะทุกคนต้องรู้เรื่องนี้” หมอกกล่าว “แล้วเขาจะกลายเป็นอมตะได้อย่างไร? ไม่มีใครทำได้นอกจากสามอมตะและพวกตาแก่จากดินแดนแห่งการไถ่ถอน” วารีกล่าว “จ้านซานเซิ่ง, บรรพชนรกร้าง” ชายชรากล่าว “และเขานั่นแหละ” “เจ้าคิดอย่างไรกับการที่เขาเป็นอมตะ?” ไร้นามถาม “พูดได้ยาก มันไม่ใช่เต๋าที่ถูกต้อง ดังนั้นก็เป็นได้เพียงอมตะปลอมๆ แต่ว่าหนอนศพอมตะตัวนี้น่ากลัวจริงๆ หากพลาดพลั้งไปคงเป็นปัญหาใหญ่” ชายชรากล่าว “นั่นคือสิ่งที่เขาใช้เพื่อกลืนกินอมตะอย่างนั้นหรือ?” วารีถาม “เปล่า ยังมีกลวิธีอื่นๆ อีก” ชายชรากล่าว “ท้ายที่สุดแล้ว สามอมตะเป็นกำลังหลักในการต่อสู้มาโดยตลอด ทุกคนต่างรู้ว่าบรรพชนอัคคีเป็นศิษย์ของสามอมตะ แต่เขายิ่งใกล้ชิดกับพวกมันมากกว่านั้นอีก” “น่าเสียดายที่ไม่เลือกเต๋าที่ถูกต้อง ไม่อย่างนั้นเขาอาจจะมีโอกาสไปถึงระดับนี้ได้ด้วยความช่วยเหลือจากสามอมตะ” หลี่ชีเย่กล่าว “ฮ่าๆ ความโลภไม่มีที่สิ้นสุด งูเหลือมคิดจะกลืนช้าง แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็กลืนมันลงไปได้จริงๆ ข้าต้องยอมรับว่ามันน่าประทับใจ” วารีกล่าว