Chapter 1491 - มุ่งหน้าสู่เมืองผิงหยาง ตูม! ร่างของกึ่งบรรพชนคงเซียวระเบิดออกในทันที เนื้อหนังกระจายไปทั่วทุกสารทิศ เลือดของกึ่งบรรพชนย้อมท้องฟ้าจนกลายเป็นสีแดงฉานไปครึ่งหนึ่ง! ฟึ่บ! ในขณะที่ละอองเลือดฟุ้งกระจาย ดวงจิตวิญญาณดวงหนึ่งก็หลบหนีออกไปไกลด้วยท่าทางตื่นตระหนก! “หึ!” ในชั่วพริบตา รากษสอวี่ก็เอื้อมมือไปคว้าจับดวงจิตวิญญาณของกึ่งบรรพชนคงเซียวไว้ได้ นางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “เจ้าสุนัขแก่ เจ้าต้องการให้ข้าสยบงั้นรึ? เจ้ามีค่าพอจะเอ่ยคำนั้นหรือยัง?!” นางไม่เปิดโอกาสให้กึ่งบรรพชนคงเซียวได้ร้องขอความเมตตาแม้แต่น้อย นางยัดดวงจิตวิญญาณของเขาเข้าไปในปากแล้วกลืนลงไป! ต่อหน้าทุกคนจากยอดเขาสวรรค์ล่องหน กึ่งบรรพชนคนหนึ่งถูกรากษสอวี่สังหารทิ้ง! ดวงตาของผู้บำเพ็ญเพียรแห่งยอดเขาสวรรค์ล่องหนแทบถลนออกมาจากเบ้า! หญิงสาวที่งดงามถึงเพียงนี้กลับแข็งแกร่งและดุร้ายจนถึงขั้นกลืนกินดวงจิตวิญญาณของกึ่งบรรพชน! กึ่งบรรพชนอีกสี่คนที่เหลือต่างก็ถูกหญิงสาวผู้ทรงพลังผู้นี้ซัดจนกระเจิงไปหมด! สัมผัสจิตของรากษสอวี่ขยายออกไปครอบคลุมพื้นที่หลายแสนกิโลเมตรในทันที! ทว่า ตี้ฟานและกึ่งบรรพชนอีกสามคนได้หลบหนีออกไปนอกขอบเขตสัมผัสจิตของนางและหายลับไปแล้ว รากษสอวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย หากนางจะไล่ตามไปตอนนี้ ก็คงเป็นการยากที่จะตามตี้ฟานและคนอื่นๆ ทัน ยิ่งไปกว่านั้น หากนางทิ้งยอดเขาสวรรค์ล่องหนไป แล้วเกิดมีศัตรูที่แข็งแกร่งคนอื่นบุกเข้ามา ยอดเขาสวรรค์ล่องหนคงต้องประสบกับหายนะครั้งใหญ่ หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง รากษสอวี่จึงตัดสินใจเฝ้ายอดเขาสวรรค์ล่องหนเอาไว้และไม่จากไปไหน แม้การต่อสู้จะกินเวลาเพียงสั้นๆ แต่รากษสอวี่ก็สามารถระบายความหงุดหงิดในใจหลังจากสังหารกึ่งบรรพชนคนหนึ่งลงได้ “ข้าได้ยินมาว่าชาวเผ่ารากษสทุกคนล้วนอัปลักษณ์อย่างถึงที่สุด ทำไมรากษสอวี่ถึงได้งดงามเช่นนี้? นางยังดูงดงามกว่าศิษย์พี่หญิงสุ่ยหยุนเสียอีก” “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ข้ายังได้ยินมาว่าเผ่ารากษสนั้นดุร้ายและกระหายเลือดอย่างยิ่ง ทำไมนางถึงมาช่วยพวกเรากัน?” “หรือว่าในเผ่ารากษสก็มีคนดีอยู่ด้วย?” ผู้บำเพ็ญเพียรหลายคนของยอดเขาสวรรค์ล่องหนต่างพูดคุยกันเบาๆ นกกระเรียนอมตะชราเดินเข้ามาข้างหน้าและโค้งคำนับให้รากษสอวี่ “ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือของท่าน นายน้อยแห่งเผ่ารากษส ยอดเขาสวรรค์ล่องหนรู้สึกขอบคุณเป็นอย่างยิ่ง” นกกระเรียนอมตะชรามีความประทับใจที่เลวร้ายต่อเผ่ารากษสอย่างมาก ทว่า รากษสอวี่ก็ได้ช่วยให้ยอดเขาสวรรค์ล่องหนผ่านพ้นหายนะครั้งนี้ไปได้! ไม่ว่าจะอย่างไร เขาก็ต้องแสดงความขอบคุณด้วยตนเอง “ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร” รากษสอวี่โบกมือปัด หากเป็นเวลาอื่น นางคงไม่สนใจที่จะพูดคุยกับมดปลวกอย่างนกกระเรียนอมตะชราตัวนี้ ทว่านางเพิ่งสังหารกึ่งบรรพชนไป ทำให้รู้สึกดีขึ้นมากหลังจากได้ระบายความโกรธที่อัดอั้นอยู่ในอก “ขออภัยที่ข้าเสียมารยาท ท่านอาวุโส ข้าขอทราบได้หรือไม่ว่าเหตุใดท่านถึงมาอยู่ที่ยอดเขาสวรรค์ล่องหน และเหตุใดท่านถึงช่วยพวกเรา?” นกกระเรียนอมตะชราอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามด้วยความฉงน เมื่อกล่าวถึงเรื่องนั้น ใบหน้าคมคายใบหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในใจของรากษสอวี่ ทำให้นางกัดฟันด้วยความโกรธ! “เป็นเพราะคนน่ารังเกียจคนหนึ่ง!” รากษสอวี่กล่าวด้วยความแค้นเคือง “อา?” นกกระเรียนอมตะชราถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย รากษสอวี่เบนสายตาไปที่นกกระเรียนอมตะชราแล้วถามขึ้นทันทีว่า “ข้าได้ยินมาว่ามหาจอมยุทธ์ไร้ลักษณ์มาจากยอดเขาสวรรค์ล่องหน ถ้าเช่นนั้น เจ้าพอจะรู้เรื่องราวในอดีตของมหาจอมยุทธ์ไร้ลักษณ์ดีหรือไม่?” “เอ่อ...” นกกระเรียนอมตะชราไม่เข้าใจว่าความคิดของรากษสอวี่กระโดดไปหามหาจอมยุทธ์ไร้ลักษณ์ได้อย่างไร จึงเพียงแค่พยักหน้า “ข้ารู้เพียงเล็กน้อย” “ดี งั้นเข้ามาแล้วอธิบายทุกอย่างให้ข้าฟังอย่างละเอียด” รากษสอวี่กล่าวแล้วหันไปทางถ้ำที่พัก นกกระเรียนอมตะชราแม้จะฉงน แต่ก็ยังคงเดินตามไป ตามสถานการณ์ปกติ เผ่ารากษสกับมหาจอมยุทธ์ไร้ลักษณ์นั้นเป็นศัตรูที่ไม่อาจอยู่ร่วมโลกกันได้ รากษสอวี่ควรจะเกลียดชังมหาจอมยุทธ์ไร้ลักษณ์เข้ากระดูกดำ ทว่าด้วยเหตุผลบางประการ นกกระเรียนอมตะชรากลับไม่รู้สึกถึงสิ่งนั้น ในทางกลับกัน รากษสอวี่กลับดูอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับมหาจอมยุทธ์ไร้ลักษณ์เสียมากกว่า ... ห่างจากยอดเขาสวรรค์ล่องหนออกไป 50,000 กิโลเมตร กลางอากาศ ตี้ฟาน, ตี้เจวี๋ย, เฉินอวี่ และกวงหมิง มารวมตัวกันอีกครั้งด้วยสีหน้าที่อัปลักษณ์และมีความรู้สึกขายหน้าปนอยู่เล็กน้อย กึ่งบรรพชนกวงหมิงกล่าวว่า “ดูเหมือนคงเซียวจะตายแล้ว” “บัดซบ!” กึ่งบรรพชนเฉินอวี่อดไม่ได้ที่จะสบถ “ทำไมถึงมีหญิงบ้าอยู่ในยอดเขาสวรรค์ล่องหนได้กัน?!” “สิ่งที่ข้าไม่เข้าใจคือทำไมนายน้อยเผ่ารากษสถึงยื่นมือเข้ามาแทรกแซงและปกป้องทุกคนจากยอดเขาสวรรค์ล่องหน” ตี้ฟานขมวดคิ้ว “เผ่ารากษสอาจมีแผนการที่ลึกซึ้งกว่านั้นหรือไม่? ที่รากษสอวี่โจมตีพวกเรา เป็นเพราะการปรากฏตัวของพวกเราไปขัดขวางแผนการของพวกนางหรือเปล่า?” “หึ!” กึ่งบรรพชนตี้เจวี๋ยแค่นเสียงเย็นชา “หากไม่ใช่เพราะนางเป็นนายน้อยแห่งเผ่ารากษส ข้าคงสังหารนางไปนานแล้ว!” “ซวยจริงๆ!” กึ่งบรรพชนเฉินอวี่ถ่มน้ำลายด้วยความหงุดหงิด ในฐานะกึ่งบรรพชนแห่งตำหนักแก้ว เขามีร่างกายและสายเลือดที่แข็งแกร่ง ทั้งยังถนัดการต่อสู้ระยะประชิดที่สุด ท่วงท่าวิชาตัวเบาของรากษสอวี่รวดเร็วเหลือเกิน ทำให้เขาไม่สามารถช่วงชิงความได้เปรียบเหนือนางได้เลย กลับกันเขายังถูกนางฟันจนมีบาดแผลหลายแห่งบนร่างกาย พวกเขาทั้งสี่ต่างโกรธแค้น การเดินทางมาที่ยอดเขาสวรรค์ล่องหนครั้งนี้ผิดไปจากที่พวกเขาคาดไว้โดยสิ้นเชิง! ไม่เพียงแต่จะทำลายยอดเขาสวรรค์ล่องหนไม่ได้ กึ่งบรรพชนคงเซียวกลับถูกรากษสอวี่ที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้สังหารทิ้ง พวกเขาทั้งสี่คนยังต้องพบกับความอัปยศและล่าถอยกลับไปอีก “กลับกันเถอะ เราไม่มีทางชนะหรอกตราบใดที่มีหญิงบ้าคนนั้นอยู่ที่ยอดเขาสวรรค์ล่องหน” ครู่ต่อมา กึ่งบรรพชนกวงหมิงกล่าวขึ้น “มีเพียงทางนี้เท่านั้นแหละ” กึ่งบรรพชนเฉินอวี่พยักหน้าเห็นด้วย สีหน้าของตี้เจวี๋ยเย็นชาและไม่ได้เอ่ยสิ่งใด เห็นได้ชัดว่าเขายังคงมีความแค้นเคืองใจอยู่ ทันใดนั้น กึ่งบรรพชนตี้ฟานก็ถามขึ้นว่า “ทุกคน พวกท่านเต็มใจที่จะกลับไปมือเปล่าหลังจากเดินทางมาไกลหลายพันกิโลเมตรอย่างนั้นหรือ?” “แล้วถ้าเราแค้นเคืองไปจะมีประโยชน์อะไร?” กึ่งบรรพชนกวงหมิงส่ายหน้า “ยอดเขาสวรรค์ล่องหนถูกปกป้องโดยนายน้อยแห่งเผ่ารากษส และมหาจอมยุทธ์ไร้ลักษณ์ก็หายตัวไปนานถึง 20 ปีแล้ว ต่อให้เราจะอยู่ที่เขตแดนเหนือต่อไป ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี” “ยังมีอีกที่หนึ่ง” ตี้ฟานยิ้มเหยียดขณะกล่าวช้าๆ ด้วยแววตาเย็นเยียบ “เมืองผิงหยาง!” “เมืองผิงหยาง?” กึ่งบรรพชนอีกสามคนขมวดคิ้ว ตี้ฟานอธิบายว่า “ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ข้ารวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับมหาจอมยุทธ์ไร้ลักษณ์มามากมาย เมืองผิงหยางคือบ้านเกิดของมหาจอมยุทธ์ไร้ลักษณ์!” “เมืองผิงหยางมีอะไรแปลกประหลาดงั้นรึ?” กึ่งบรรพชนเฉินอวี่ถาม ตี้ฟานส่ายหน้า “ไม่เชิง แต่คนธรรมดาที่อยู่ในนั้นมีอายุขัยยืนยาวกว่าปกติ” กึ่งบรรพชนกวงหมิงขมวดคิ้ว “ตั้งแต่ที่มหาจอมยุทธ์ไร้ลักษณ์เริ่มบำเพ็ญเพียร เขาก็ตัดขาดจากโลกมนุษย์ไปแล้ว พวกนั้นเป็นเพียงคนธรรมดา จะไปเกี่ยวอะไรกับมหาจอมยุทธ์ไร้ลักษณ์?” “ไม่” ตี้ฟานกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “มันต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ๆ ที่เมืองผิงหยางสามารถรักษาความสงบสุขและความปลอดภัยไว้ได้ในยุคที่วุ่นวายเช่นนี้!” “ยิ่งไปกว่านั้น มหาจอมยุทธ์ไร้ลักษณ์เป็นคนกตัญญูและเห็นอกเห็นใจผู้อื่น ข้าได้ยินมาว่าศพของญาติพี่น้องและคนรักในวัยเด็กของเขาถูกฝังอยู่ในเมืองผิงหยาง” กึ่งบรรพชนสองคนคือเฉินอวี่และกวงหมิงไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจ ในมุมมองของพวกเขา ทุกอย่างนั้นเป็นเรื่องอดีตไปนานแล้วและไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับมหาจอมยุทธ์ไร้ลักษณ์อีกต่อไป “ครั้งนี้พวกเรากึ่งบรรพชนทั้งห้าคนออกมา ถ้ากลับไปทั้งแบบนี้ พวกเราก็คงไร้ค่าจริงๆ!” ทว่ากึ่งบรรพชนตี้เจวี๋ยก็พูดขึ้นมาทันทีว่า “ไปที่เมืองผิงหยางกัน! ฆ่าทุกคนที่นั่นให้หมด อย่าให้เหลือ! แล้วหาหลุมศพบรรพบุรุษของมหาจอมยุทธ์ไร้ลักษณ์ ข้าจะขุดศพญาติพี่น้องของเขาขึ้นมาเผาให้กลายเป็นเถ้าถ่าน!” ทุกคนรู้ดีว่ากึ่งบรรพชนตี้เจวี๋ยมีความอัดอั้นตันใจที่สั่งสมมาหลังจากความพ่ายแพ้ที่ยอดเขาสวรรค์ล่องหนและต้องการจะระบายมันออกมา ชาวบ้านธรรมดาในเมืองผิงหยางก็คงต้องถือว่าโชคร้ายไป กึ่งบรรพชนเฉินอวี่และกึ่งบรรพชนกวงหมิงก็ไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ ท้ายที่สุดแล้ว ในสายตาของพวกเขา การสังหารคนธรรมดาไม่กี่คนนั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเลย