Chapter 3258: ความอัปยศ “ขอแสดงความยินดีด้วย” มหาจอมราชันย์เกราะทองกล่าวพร้อมรอยยิ้มจอมปลอม แม้ปากจะพูดแสดงความยินดี แต่การที่มีมหาจอมราชันย์ปรากฏขึ้นในสันเขาอสูรหมื่นลี้ ย่อมหมายถึงตัวแปรที่ไม่คาดฝันสำหรับสันเขาแพะดำอย่างแน่นอน มหาจอมราชันย์แพะดำจ้องเขม็งไปยังมหาจอมราชันย์หมาป่าทุ่ง ก่อนจะโพล่งออกมาว่า “เจ้าเพิ่งจะบรรลุระดับพลัง ยังไม่มีทางเอาชนะพวกเราสองคนได้หรอก” นี่เป็นครั้งแรกที่มหาจอมราชันย์แพะดำเอ่ยปาก และเขาก็พูดจี้จุดได้อย่างแม่นยำ! ต่อให้สันเขาอสูรหมื่นลี้จะมีมหาจอมราชันย์คอยคุมเชิงอยู่ แต่หากทั้งสองฝ่ายต้องทำสงครามกันจริงๆ สันเขาอสูรหมื่นลี้ก็ยังมีโอกาสชนะริบหรี่ “นั่นก็จริง” มหาจอมราชันย์หมาป่าทุ่งไม่ได้โต้เถียง เขายอมรับเรื่องนี้ตรงๆ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง “อย่างไรก็ตาม หากพวกเจ้าต้องการทำลายสันเขาอสูรหมื่นลี้ ก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนที่สาสม!” “อีกอย่าง ถึงแม้ข้าจะไม่สามารถเอาชนะพวกเจ้าที่ร่วมมือกันได้ แต่ถ้าข้าคิดจะหนี พวกเจ้าก็ไม่มีทางรั้งข้าไว้ได้เช่นกัน!” “วันใดที่การบำเพ็ญเพียรของข้าก้าวหน้าขึ้น ข้าจะกลับมาแก้แค้นให้กับการกระทำของพวกเจ้าในวันนี้อย่างแน่นอน!” มหาจอมราชันย์หมาป่าทุ่งแสดงท่าทีดุดันไม่แพ้กัน เขารู้อยู่เต็มอกว่าหากยอมจำนนในตอนนี้ สันเขาอสูรหมื่นลี้คงถูกผนวกเข้ากับสันเขาแพะดำอย่างถาวร ทางด้านมหาจอมราชันย์ทั้งสองของสันเขาแพะดำต่างก็กำลังชั่งน้ำหนักถึงผลได้ผลเสีย มันคุ้มค่าหรือไม่ที่จะยึดสันเขาอสูรหมื่นลี้ด้วยกำลังและต้องเสียค่าตอบแทนมหาศาล? ยิ่งไปกว่านั้น การสร้างศัตรูกับมหาจอมราชันย์ย่อมนำมาซึ่งปัญหาไม่รู้จบให้กับสันเขาแพะดำ มหาจอมราชันย์แพะดำกล่าว “สหายเต๋า ไม่จำเป็นต้องเป็นศัตรูกับพวกเราถึงขนาดนั้น พวกเรามาด้วยตนเองย่อมแสดงถึงความจริงใจ” “หึ!” จอมราชันย์พยัคฆ์เค้นเสียงเย็นชาเมื่อได้ยินเช่นนั้น ความจริงใจงั้นหรือ? สันเขาแพะดำส่งซูจื่อม่อมาเพื่อหยั่งเชิงชัดๆ ต้องการหาโอกาสสร้างปัญหา! ทว่าจอมราชันย์หมาป่าและจอมราชันย์เสือดาวกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ทางฝั่งวังโกลาหล ซูรุ่ยและพวกพ้องเริ่มรู้สึกผิดสังเกต เมื่อได้ยินบทสนทนา หัวใจของพวกเขาก็เต้นรัวด้วยความกลัวว่าสันเขาอสูรหมื่นลี้จะจับพิรุธได้ “ต้องหาโอกาสหนีไปให้เร็วที่สุด!” ซูรุ่ยกลืนน้ำลายลงคอพลางรำพึงในใจ ‘หากทั้งสองฝ่ายยังคุยกันแบบนี้ต่อไป พวกเราถูกเปิดโปงไม่ช้าก็เร็วแน่!’ มหาจอมราชันย์เกราะทองกล่าวว่า “หากสันเขาอสูรหมื่นลี้ของเจ้าเข้าร่วมกับสันเขาแพะดำ พี่หมาป่าทุ่งสามารถมาเป็นผู้นำลำดับที่สามของสันเขาแพะดำได้ หากเราร่วมมือกัน พวกเราย่อมยิ่งใหญ่เกรียงไกรกว่าที่เป็นอยู่แน่นอน!” “ขอบใจในความหวังดีของพวกเจ้า” มหาจอมราชันย์หมาป่าทุ่งส่ายหน้าเบาๆ เขาเพิ่งจะบรรลุเป็นมหาจอมราชันย์และสามารถครอบครองดินแดนแห่งหนึ่งได้แล้ว จะให้เขายอมก้มหัวให้ผู้อื่นง่ายๆ ได้อย่างไร? “นั่นหมายความว่าเจ้าต้องการให้พวกเรากลับไปมือเปล่างั้นหรือ?” น้ำเสียงของมหาจอมราชันย์แพะดำเริ่มมืดมนและเต็มไปด้วยจิตสังหาร! มหาจอมราชันย์หมาป่าทุ่งครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว เขารู้ดีว่าหากวันนี้ไม่ยอมแบ่งผลประโยชน์ออกไปบ้าง มหาจอมราชันย์ทั้งสองแห่งสันเขาแพะดำไม่มีทางจากไปมือเปล่าแน่ “ข้ายอมยกเหมืองพลังงานให้พวกเจ้าหนึ่งแห่ง” มหาจอมราชันย์หมาป่าทุ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “แค่แห่งเดียวเนี่ยนะ?” มหาจอมราชันย์เกราะทองแค่นหัวเราะ “เจ้าคิดจะไล่ขอทานหรือไง? ส่งมาอย่างน้อยห้าแห่ง!” “ไม่!” มหาจอมราชันย์หมาป่าทุ่งปฏิเสธเสียงแข็งพร้อมส่ายหน้า “ห้าแห่งมันมากเกินไป!” เมื่อเห็นทั้งสองฝ่ายกำลังถกเถียงเรื่องการแบ่งเหมืองพลังงานจนแทบจะลงมือกัน ซูรุ่ยจึงหันไปหาทุกคนจากวังโกลาหลและส่งกระแสจิต “ทุกคน ถอยออกไปช้าๆ พยายามทำตัวให้แนบเนียนที่สุด” ซูจื่อม่อทำเหมือนไม่ได้ยินอะไร เขายังคงนั่งอยู่ที่เดิม มองการโต้เถียงระหว่างสันเขาแพะดำกับสันเขาอสูรหมื่นลี้ด้วยความสนใจ อันที่จริงเขากำลังยิ้มอยู่ด้วยซ้ำ “สหายเต๋าซู รีบมากับพวกเราเร็วเข้า!” เฉินเชียนเหอส่งกระแสจิตเร่ง “พวกเจ้าจะไปไหนกัน?” ทันใดนั้น เสียงของจอมราชันย์เสือดาวก็ดังขึ้น ก่อนหน้านี้ เมื่อมหาจอมราชันย์แพะดำกล่าวว่าพวกเขามาด้วยตนเอง จอมราชันย์เสือดาวก็ครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของกลุ่มคนจากวังโกลาหลอยู่ตลอด ในจังหวะนั้น เมื่อเห็นท่าทางมีพิรุธของกลุ่มวังโกลาหล ราวกับต้องการใช้ความวุ่นวายนี้หลบหนี เขาจึงหยุดพวกมันไว้ทันที! สีหน้าของเมิ่งซื่อและคนอื่นๆ ซีดเผือดลงทันตา ผู้ฝึกตนบางคนที่มีระดับพลังต่ำกว่าถึงกับคุมร่างกายไม่อยู่จนตัวสั่นเทา แทบจะยืนไม่อยู่ ซูรุ่ยสะกดความกลัวในใจและพยายามรักษาความสงบที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาฝืนยิ้ม “ท่านมหาจอมราชันย์ พวกข้าไม่สะดวกที่จะอยู่ที่นี่ในขณะที่ท่านกำลังหารือเรื่องสำคัญ พวกข้าขอตัวก่อน โปรดอภัยให้พวกข้าด้วย” ในตอนนั้น สีหน้าของจอมราชันย์หมาป่าและจอมราชันย์เสือดาวมืดมนลงแล้ว “พวกมันคิดจะหนี!” ทันใดนั้น พานมู่ก็วิ่งกระเสือกกระสนเข้าไปหาจอมราชันย์ทั้งสามของสันเขาอสูรหมื่นลี้แล้วตะโกนว่า “ก่อนหน้านี้ พวกมันแอบอ้างว่ามาจากสันเขาแพะดำ! ตอนนี้เมื่อแผนแตกพวกมันเลยคิดจะหนี ข้าไม่ได้พวกเดียวกับพวกมันนะ ข้าถูกพวกมันจับตัวมา!” พานมู่ติดตามพวกมันมาตลอดทางจึงเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดเป็นอย่างดี เขารู้ดีว่าหากติดตามวังโกลาหลไปต่อ มีแต่ต้องตายสถานเดียว ทางรอดเดียวคือต้องยอมสวามิภักดิ์ต่อสันเขาอสูรหมื่นลี้หรือสันเขาแพะดำเท่านั้น “ไอ้คนทรยศ!” เมิ่งซื่อโกรธจนกัดฟันกรอดด้วยความเคียดแค้น “ไอ้สารเลว รู้งี้ข้าฆ่าแกทิ้งตั้งแต่แรกก็ดี!” อันที่จริง ต่อให้ไม่มีคำพูดของพานมู่ กลุ่มวังโกลาหลก็ไม่มีทางหนีรอดไปได้อยู่ดี จอมราชันย์หมาป่าและจอมราชันย์เสือดาวต่างตระหนักได้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วพวกเขาจะปล่อยให้คนจากวังโกลาหลจากไปง่ายๆ ได้อย่างไร? “แอบอ้างว่าเป็นคนจากสันเขาแพะดำงั้นหรือ?” มหาจอมราชันย์เกราะทองขมวดคิ้วมองไปยังจอมราชันย์ทั้งสี่ของสันเขาอสูรหมื่นลี้ เขาเลิกคิ้วถาม “เรื่องจริงหรือ?” มหาจอมราชันย์หมาป่าทุ่งหันไปมองจอมราชันย์หมาป่าและอีกสองคนด้วยสายตาเคลือบแคลงเช่นกัน จอมราชันย์หมาป่าชี้ไปที่ซูจื่อม่อและคนอื่นๆ พร้อมประสานหมัด “ท่านมหาจอมราชันย์ คนพวกนี้ไม่ใช่คนของสันเขาแพะดำจริงๆ หรือ?” “แน่นอนว่าไม่” มหาจอมราชันย์เกราะทองเบะปาก “สันเขาแพะดำจะรับกลุ่มพืชพรรณอ่อนแอพวกนี้เข้ามาทำไม? ต่อให้รับมา พวกเราก็คงจับกินไปนานแล้ว!” “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ผิดแน่” จอมราชันย์หมาป่ากล่าวเสียงเข้ม “ท่านมหาจอมราชันย์ ก่อนที่พวกท่านจะมาถึง คนพวกนี้ใช้ชื่อของสันเขาแพะดำเข้ามาที่หออสูรหมื่นลี้และบังคับให้พวกเราสละสันเขาอสูรหมื่นลี้!” “พวกเราทั้งสามคนยอมทนพวกมันมาตลอดเพราะเห็นแก่หน้าสันเขาแพะดำ” จอมราชันย์หมาป่าและอีกสองคนอดรู้สึกเดือดดาลไม่ได้เมื่อนึกถึงตอนที่ถูกผู้ฝึกตนระดับปรากฏเต๋ากดดันจนต้องยอมจำนนซ้ำแล้วซ้ำเล่า! นี่คือความอัปยศครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของพวกเขา! มหาจอมราชันย์หมาป่าทุ่งแค่นเสียงเย็นชา “ที่แท้พวกเราเกือบจะเข้าใจผิดจนต้องทำสงครามกันเพราะโดนพวกมดปลวกนี่ปั่นหัว” “จริงแท้แน่นอน พวกมันสมควรตายที่บังอาจใช้ชื่อสันเขาแพะดำไปหลอกลวงผู้อื่น” น้ำเสียงของมหาจอมราชันย์เกราะทองเย็นเยียบ ในฝั่งวังโกลาหล ผู้ฝึกตนหลายคนทนต่อแรงกดดันมหาศาลจากเหล่ามหาจอมราชันย์และจอมราชันย์ไม่ไหวจนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยสีหน้าหวาดกลัวและสิ้นหวัง “เฮ้อ” วินาทีนั้น ซูรุ่ยทำได้เพียงถอนหายใจยาวด้วยความสิ้นหวัง ใครจะคิดว่าวังโกลาหลจะลงเอยด้วยการล่วงเกินสองขุมอำนาจใหญ่และตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ตึก! ตึก! ตึก! ทันใดนั้น เสียงเคาะนิ้วสามครั้งก็ดังขึ้นจากด้านข้าง ซูจื่อม่อ ผู้ที่นั่งอยู่ที่เดิมมาโดยตลอด เคาะนิ้วบนโต๊ะเบาๆ ดึงดูดความสนใจของทุกคนไปที่เขา “ข้าไม่เคยบอกสักคำว่าข้ามาจากสันเขาแพะดำ” ซูจื่อม่อหัวเราะเบาๆ “เป็นพวกเจ้าที่คิดไปเองกันทั้งนั้น แล้วตอนนี้จะมาโทษข้าอย่างนั้นหรือ?” คำพูดของเขาเป็นความจริง ทว่าเมื่อจอมราชันย์หมาป่าและคนอื่นๆ ได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของพวกเขาก็แดงก่ำด้วยความอับอายยิ่งกว่าเดิม ซูรุ่ยและคนอื่นๆ รู้สึกตื่นตระหนกอยู่ในใจ ใครๆ ก็รู้ว่าพวกตนต้องตายแน่ในวันนี้ แต่ก็ไม่นึกว่าเขาจะกล้าพูดจายั่วยุถึงเพียงนี้ เรียกได้ว่าเป็นการตบหน้าจอมราชันย์ทั้งสามอย่างสาแก่ใจที่สุด!