บทที่ 1165 - ต่างคนต่างแสดง เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังระงมออกมาจากรังไหมนานเกือบสิบวินาทีก่อนที่หลินหยวนจะสั่งให้เมล็ดพันธุ์ต้นกำเนิดดูดซับทองคำอ่อนดอกบัวแดงและปล่อยตัวชายคนนั้นออกมา หลังจากได้รับอิสระ ใบหน้าของเขาก็เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา เขามีสภาพดูเหมือนเพิ่งผ่านการถูกรุมโทรมอย่างไรอย่างนั้น ก่อนที่หลินหยวนจะทันได้ถามอะไรอีก ชายร่างผอมก็ตัวสั่นเทาเหมือนใบไม้ถูกลมพัดแล้วเอ่ยขึ้นว่า "พวกเรามาจากหน่วยพิฆาตโจรหน้าผาเหี่ยวเฉา เป้าหมายของหน่วยพิฆาตโจรหน้าผาเหี่ยวเฉาคือการปล้นทรัพยากรทั้งหมดของเหล่าพ่อค้าจากสหพันธ์พืชพรรณมั่งคั่ง พวกเรายังได้รับคำสั่งให้สังหารพ่อค้าทุกคนจากสหพันธ์พืชพรรณมั่งคั่งและโยนความผิดให้สหพันธ์ค้อนเหล็ก เพื่อที่พ่อค้าคนอื่นๆ จากสหพันธ์พืชพรรณมั่งคั่งจะได้หวาดกลัวเกินกว่าจะมาจัดตลาดนัดในดินแดนของสหพันธ์ค้อนเหล็กอีก" "คุณหนูลัวย่าเป็นผู้สร้างระดับ 1 จากตระกูลระดับ 2 เธอเป็นรองหัวหน้าของหน่วยพิฆาตโจรหน้าผาเหี่ยวเฉา ได้โปรดเถอะ ผมขอร้องล่ะ ผมบอกทุกอย่างที่ผมรู้แล้ว ได้โปรดไว้ชีวิตผมด้วย! ถ้าคุณปล่อยผมไป ผมยอมทำทุกอย่าง แม้แต่จะให้ผมเป็นจานข้าวให้คุณก็ได้" หลินหยวนเริ่มยิ้มแห้งๆ ออกมาทันที อย่าเชียวนะ! ได้โปรดอย่ามาเป็นจานข้าวให้ฉันเลย! แล้วฉันจะกินข้าวบนจานแบบนั้นลงได้ยังไง? หลินหยวนระงับความคลื่นไส้แล้วมองไปยังสมาชิกอีกสี่คนที่เหลือของหน่วยพิฆาตโจรหน้าผาเหี่ยวเฉาที่กำลังตัวซีดเผือดและนิ่งเงียบด้วยความงุนงง เห็นได้ชัดว่าเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดของชายคนนั้นทำให้พวกเขาตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก หลินหยวนคาดไว้ว่าเขาอาจจะต้องใช้วิธีที่ไร้ความปรานีเพื่อเค้นข้อมูลจากคนพวกนี้ แต่พวกเขากลับเผยไต๋ออกมาทันทีที่เขาเริ่มลงมือ ซึ่งก็ไม่มีอะไรที่เขาอยากรู้อีกต่อไปแล้ว จากข้อมูลที่ได้รับ หลินหยวนก็นึกวิธีที่จะตีสนิทกับเหล่าพ่อค้าจากสหพันธ์พืชพรรณมั่งคั่งขึ้นมาได้ทันที เขาสังเกตเห็นว่าคนทั้งห้านี้รักตัวกลัวตายกันทุกคน ในตอนนี้ หลินหยวนยังไม่มีวิธีเดินทางไปมาระหว่างสหพันธ์พฤกษาเทพกับสหพันธ์รัศมีได้อย่างสะดวกนัก ถึงแม้ว่าคนทั้งห้านี้จะไม่ใช่ช่างฝีมือวิญญาณ แต่พวกเขาก็สามารถช่วยเร่งความเร็วในการก่อสร้างพระราชวังใต้ดินโดยการใช้แรงงานคนได้ ในเมื่อตอนนี้ทั้งห้าคนไม่มีโทรศัพท์มือถือแล้ว พวกเขาก็สูญเสียช่องทางการติดต่อสื่อสารไป ดังนั้น หลินหยวนจึงไม่จำเป็นต้องระแวงพวกเขาอีก หลังจากที่หลินหยวนขู่พวกนั้นเสร็จ เขาก็ส่งพวกมันลงไปทำงานใต้ดิน เขาไม่กังวลว่าพวกเขาจะไม่ยอมทำงานหากไม่มีรางวัลตอบแทน เพราะถ้าพวกเขาอู้งาน เฟิงซวง ผู้อาวุโสเหอ และหูต้วนก็จะคอยกำราบพวกเขาเพื่อให้เป็นที่โปรดปรานของหลินหยวนเอง หลินหยวนกล่าวว่า "พี่หลิว เราต้องแสดงละครตบตาไปด้วยกันหน่อยแล้วล่ะ" เขาเล่าแผนการให้หลิวเจี๋ยฟังอย่างละเอียด จากนั้นหลิวเจี๋ยก็หยิบเสื้อผ้าสองชุดออกมาจากกล่องเก็บสัตว์อสูรระดับเพชร "ในเมื่อเราจะแสดงละคร ก็ต้องทำแบบจริงจังเพื่อให้มันดูแนบเนียนที่สุด" หลิวเจี๋ยกล่าว หลินหยวนยกนิ้วให้หลิวเจี๋ยแล้วตอบว่า "เยี่ยมมากพี่หลิว มืออาชีพจริงๆ!" เสื้อผ้าที่หลิวเจี๋ยส่งให้หลินหยวนดูมีราคาแพงในสายตาคนทั่วไป แต่ในสายตาที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีของหลินหยวน มันก็เป็นเพียงแค่เสื้อผ้าลมปราณเชยๆ ชุดหนึ่งเท่านั้น เสื้อผ้าลมปราณส่วนใหญ่ที่เหล่าผู้เชี่ยวชาญลมปราณผู้ร่ำรวยและมีรสนิยมสวมใส่นั้นมักจะมีดีไซน์เรียบง่ายแต่ใช้วัสดุราคาสูงหรือไม่ก็ประดับด้วยเครื่องประดับที่วิจิตรบรรจง แต่เสื้อผ้าในมือของหลินหยวนกลับถูกเย็บติดไว้ด้วยอัญมณีฉูดฉาดมากมาย อัญมณีเหล่านี้ไม่ได้มีราคาแพงและสามารถหาได้ทั่วไปตามรอยแยกมิติใต้ดินระดับ 1 และระดับ 2 ในแทบทุกสหพันธ์ ดังนั้น แม้แต่คนที่มีเจตนาร้ายก็คงไม่คิดจะมาเล็งของแบบนี้ หลินหยวนรีบสวมเสื้อผ้าชุดนั้นแล้วกล่าวว่า "พี่หลิว ช่วยกรีดรูให้ผมหน่อย เอาให้ดูน่าสมเพชที่สุดเท่าที่จะทำได้เลยนะ" หลิวเจี๋ยเกาหัวอย่างลำบากใจ ไม่ว่าเขาจะไม่เต็มใจที่จะลงมือกับหลินหยวนแค่ไหน แต่เขาก็ยังเรียกราชินีแมลงออกมาและสั่งให้มันผลิตแมลงใบมีดสับเนื้อระดับธรรมดาออกมาหนึ่งตัว แมลงใบมีดสับเนื้อค่อยๆ กรีดรูเล็กๆ 20 รูบนเสื้อผ้าของหลินหยวนอย่างเบามือ หลิวเจี๋ยสั่งให้ผีเสื้อราตรีพายุสร้างกระแสลมขึ้นมาเพื่อทำให้ผมของหลินหยวนยุ่งเหยิงและฉีกรูให้กว้างขึ้นอีก "เสร็จเรียบร้อย! แต่ผมยังรู้สึกว่ามันแปลกๆ นะ เสื้อผ้าชุดนี้ดูแพงแต่ในขณะเดียวกันก็ดูเชยไปหน่อย" หลิวเจี๋ยกล่าวด้วยน้ำเสียงสับสน "คนที่มีฐานะจริงๆ คงจะเมินใส่ แต่คนที่ดูไม่ออกอาจจะหมายตาเอาได้ การเลือกเสื้อผ้าถือว่าใช้ได้และมันก็ดูน่าสมเพชจริงๆ หลังจากถูกฉีกแบบนั้น แต่พอนายสวมมัน รัศมีตามธรรมชาติของนายมันกลบความเชยพวกนั้นไปหมดเลย นายดูไม่เหมือนลูกคุณหนูผู้ร่ำรวยที่ถูกทำร้ายจนต้องหนีตายเลยสักนิด" ยิ่งหลิวเจี๋ยจ้องมองหลินหยวน เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าหลินหยวนมีรัศมีที่โดดเด่นสะดุดตาเกินไป หลิวเจี๋ยกลัวที่สุดว่าลัวย่าจะอดใจไม่ไหวหลังจากเห็นหลินหยวนแล้วพุ่งเข้าใส่เขาจนได้ ถึงแม้เขาจะไม่เคยไปสหพันธ์พฤกษาเทพ แต่หลิวเจี๋ยก็เคยอ่านข้อมูลเกี่ยวกับสหพันธ์พฤกษาเทพมาพอสมควร วัฒนธรรมที่เปิดกว้างในสหพันธ์พฤกษาเทพนั้นเป็นสิ่งที่สาวน้อยที่เติบโตมาในกรอบในสหพันธ์รัศมีไม่อาจจินตนาการได้ แม้แต่ผู้หญิงวัยกลางคนอายุ 50 ปีก็ยังอดใจไม่ไหวที่จะต้องเหลียวหลังมามอง หลินหยวนคว้ากำมือหนึ่งของดินขึ้นมาแล้วถูไปทั่วใบหน้าและเสื้อผ้าของเขา เมื่อเขาเห็นตัวเองในเงาสะท้อนของใบมีดโซ่จากทรายต้นกำเนิด หลินหยวนก็ยิ้มกว้างแล้วกล่าวว่า "แบบนี้ดูดีขึ้นเยอะไหม?" หลิวเจี๋ยกำลังจะบอกหลินหยวนว่าดินสีดำนั้นกลับยิ่งทำให้ผิวขาวดุจงาช้างของเขาสดใสขึ้นไปอีก และไม่ได้ลดทอนรัศมีติดตัวของเขาลงเลยแม้แต่น้อย ทว่าเขาก็สังเกตเห็นว่ารัศมีของหลินหยวนเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ไม่เพียงแค่รัศมีของเขาจะอ่อนจางลง แต่สีหน้าท่าทางยังทำให้เขาดูไร้ทางสู้และไร้เดียงสาขึ้นมา แม้ว่าตอนนี้หลินหยวนจะแผ่รัศมีออกมาได้ถูกจุดแล้ว แต่เขากลับดูเย้ายวนใจมากกว่าเดิมเสียอีก หลิวเจี๋ยอดไม่ได้ที่จะคว้าดินมาอีกสองสามกำมือแล้วถูไปทั่วเสื้อผ้าและกางเกงของหลินหยวน เขาไม่หยุดแม้แต่ตอนที่เสื้อผ้าของหลินหยวนสกปรกมอมแมมไปหมดแล้ว และยังถูคราบดินไปบนคอของหลินหยวนอีกด้วย สุดท้ายเขาสั่งให้ราชินีแมลงทำให้แมลงใบมีดสับเนื้อระเบิดออกและอาบหลินหยวนด้วยแรงระเบิดนั้น สิ่งนี้ทำให้หลินหยวนปกคลุมไปด้วยกลิ่นเหม็นเน่าของอวัยวะแมลง หลิวเจี๋ยคิดในใจ 'แม่ลัวย่านี่ดูเหมือนชอบเปลี่ยนคนให้กลายเป็นจานข้าวตามใจชอบ นางจะลงมือกับหลินหยวนทันทีที่เห็นหน้าเขาไหมนะ?' หลินหยวนปล่อยให้หลิวเจี๋ยทำอะไรกับเขาตามใจชอบโดยไม่ขัดขืน