บทที่ 2007: ก้าวเข้าสู่ดินแดนไร้ผู้คน (1) มอนิกากำปืนพกที่ยังอุ่นจากไออุ่นของเซี่ยรั่วเฟยไว้แน่น เธอแอบมองไปยังอีกฝั่งของถนนผ่านแนวพุ่มไม้อย่างกระวนกระวาย และเห็นเซี่ยรั่วเฟยแตะเท้าขึ้นบนกำแพงของศูนย์ฟื้นฟูเบาๆ ก่อนพลิ้วตัวข้ามไปอย่างคล่องแคล่ว ร่างของเขาหายลับไปในราตรีโดยไร้สุ้มเสียง มอนิกากำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว พลางภาวนาอยู่ในใจ พอเซี่ยรั่วเฟยปีนข้ามกำแพงมาได้ เขาก็พุ่งวูบเข้าไปในเงามืดราวกับแมว ก่อนจะเร่งฝีเท้าไปยังอาคารโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว การรักษาความปลอดภัยในศูนย์ฟื้นฟูไม่ได้เข้มงวดนัก เซี่ยรั่วเฟยจึงไม่ได้จงใจหลบกล้องวงจรปิด เขาปิดบังใบหน้าและเปลี่ยนรูปลักษณ์ของตัวเองไว้เรียบร้อยแล้ว ต่อให้ถูกกล้องบันทึกภาพไว้ เขาก็ไม่ใส่ใจ สิ่งเดียวที่เขาต้องการคือเวลา ดังนั้นจึงต้องเคลื่อนไหวให้เร็วที่สุด ที่ห้องยามชั้นหนึ่งของโรงพยาบาล มีชายชรากำลังงีบหลับอยู่ เซี่ยรั่วเฟยจึงแอบลอบเข้าไปในอาคารได้อย่างง่ายดาย เขาเหลือบมองซ้ายขวาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพุ่งวูบเข้าไปในช่องบันได แล้ววิ่งขึ้นไปอย่างรวดเร็ว ตามความเร็วที่มอนิกาบอกไว้ ถ้าตระกูลกราโอไม่ได้เปลี่ยนสถานที่กักบริเวณของราวซีย์ เขาก็ควรอยู่ในห้องพักทางฝั่งตะวันออกของชั้นหก และหน้าประตูจะต้องมีคนสับเปลี่ยนเวรเฝ้าอยู่อย่างน้อยหกถึงแปดคน เซี่ยรั่วเฟยพุ่งทะยานด้วยความเร็วเต็มพิกัด ไม่นานก็มาถึงชั้นหก เขาค่อยๆ แง้มประตูทางหนีไฟออกเพียงร่องเดียว สอดส่องอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงพุ่งเข้าไปในทางเดินชั้นหก ทางเดินยาวประมาณสามสิบเมตร เซี่ยรั่วเฟยออกมาจากปลายฝั่งตะวันตกสุด ส่วนห้องพักของราวซีย์อยู่ห่างจากเขาไปทั้งแนวทางเดิน ทันทีที่เซี่ยรั่วเฟยออกมา เขาก็เห็นชายฉกรรจ์สี่คนนั่งอยู่บนม้านั่งตรงสุดทางเดิน พอเขาปรากฏตัว ชายทั้งสี่ก็หันมามองในทันที เซี่ยรั่วเฟยไม่คิดหลบซ่อน กลับเร่งฝีเท้าเดินตรงเข้าไปหาพวกมัน ชายร่างใหญ่คนหนึ่งลุกขึ้นอย่างระแวดระวังแล้วถามว่า “แกเป็นใคร?” เซี่ยรั่วเฟยไม่ตอบ ยังคงก้าวเร็วเข้าไปหาอีก “หยุด!” ชายร่างใหญ่เอื้อมมือไปที่เอวของตัวเอง เซี่ยรั่วเฟยยังคงไม่ปริปาก ทว่าจากเดินเร็วก็เปลี่ยนเป็นวิ่งเหยาะ และความเร็วยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ชายอีกสามคนรีบลุกขึ้นพร้อมกัน ชักมีดสั้นออกมาพร้อมกัน แล้วจ้องเซี่ยรั่วเฟยอย่างระมัดระวัง ความเร็วของเซี่ยรั่วเฟยพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ระยะทางสามสิบเมตรถูกปิดลงในชั่วพริบตา ระหว่างพุ่งเข้าไป เขาค่อยๆ กดจุดศูนย์ถ่วงของตัวเองให้ต่ำลง ก่อนที่ทั้งสี่จะเข้าประชิด เขาก็อาศัยแรงเฉื่อยไถลตัวพุ่งสวนเข้าไป ทำให้อีกฝ่ายเสียหลักล้มกระจายไปในทันที เซี่ยรั่วเฟยยืดตัวขึ้นทันที แล้วจัดการชายทั้งสี่สลบลงในคราวเดียว ทั้งกระบวนการใช้เวลาไม่ถึงห้าวินาที เรียกได้ว่าเขาระเบิดความเร็วออกมาอย่างถึงขีดสุด เซี่ยรั่วเฟยไม่หยุด แล้วตรงไปยังห้องพักผู้ป่วยทันที พอประตูเปิดออก ลมวูบหนึ่งก็พัดกรูเข้าไป ก่อนหน้านี้เซี่ยรั่วเฟยใช้พลังจิตตรวจสอบสภาพในห้องไว้แล้ว ภายในห้องมีการ์ดอยู่สองคน พอได้ยินเสียงโกลาหล พวกมันไม่ได้พรวดออกมาในทันที แต่กลับซ่อนตัวอยู่ข้างประตู เตรียมซัดศัตรูให้ถึงตาย ทว่าไม่รู้เลยว่า ภายใต้พลังจิตของเซี่ยรั่วเฟย พวกมันไม่มีทางซ่อนตำแหน่งได้ เซี่ยรั่วเฟยที่เตรียมพร้อมอยู่ก่อนแล้วเอียงศีรษะหลบคมมีดที่พุ่งเข้ามาอย่างดุร้ายได้อย่างง่ายดาย จากนั้นฉวยช่องว่างกลางลำตัวของอีกฝ่าย แล้วพุ่งไหล่กระแทกเข้าที่หน้าอกอย่างแรง ชายร่างใหญ่รู้สึกราวกับถูกรถบรรทุกหนักชนเข้าอย่างจัง ร่างปลิวกระเด็นออกไป ก่อนจะหมดสติแน่นิ่งลงกับพื้นโดยไร้เสียง อีกคนยืนคุมเชิงอยู่หัวเตียง พอเห็นว่าเซี่ยรั่วเฟยจัดการพวกเดียวกันได้ง่ายดายขนาดนั้น เขาก็รีบเอามีดจ่อคอราวซีย์พลางร้องอย่างตื่นตระหนกว่า “อย่าเข้ามา ไม่งั้นฉันจะฆ่าเขาทันที!” เซี่ยรั่วเฟยมีรอยยิ้มผ่อนคลายบนใบหน้า ขณะกวาดตามองราวซีย์บนเตียงอย่างสนใจยิ่ง ชายหนุ่มผมสีบลอนด์คนนี้มีใบหน้าคมคาย นับว่าเป็นหนุ่มรูปงามคนหนึ่งเลยทีเดียว หากไม่ใช่เพราะต้องนั่งรถเข็นตลอดทั้งปีจากโรคโปลิโอ เขาคงมีแฟนสาวมากมายไปแล้ว เขาถูกปลุกให้ตื่นจากเสียงต่อสู้ แม้จะถูกมีดจ่อคออยู่ เขากลับไม่ตื่นตระหนกมากนัก ตรงกันข้ามยังมองเซี่ยรั่วเฟยราวกับสนใจชายสวมหน้ากากที่ดูไม่แข็งแกร่งนักคนนี้ ในบรรดาทั้งสามคน ชายร่างใหญ่คนนั้นกลับเป็นคนที่ตื่นกลัวที่สุด มือที่จับมีดไว้สั่นระริกไม่หยุด เซี่ยรั่วเฟยพูดเป็นภาษาอังกฤษว่า “วางมีดลง แล้วฉันจะไม่ทำอะไรนาย ฉันแค่อยากพาราวซีย์ไปเท่านั้น...” “อย่าหวังเสียให้ยาก!” ชายร่างใหญ่พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ อีกฝ่ายไม่สูง ไม่ได้กำยำ อีกทั้งมือก็ไม่ใช่เหล็กกล้าอะไร แต่ชายร่างใหญ่กลับยังรู้สึกหวาดกลัวจากก้นบึ้งของหัวใจ มือที่ถือมีดอยู่ก็สั่นขึ้นมาเองอย่างควบคุมไม่อยู่ เซี่ยรั่วเฟยมองเขาแล้วอดหวั่นไม่ได้ว่ามือของอีกฝ่ายจะพลาดไปเฉือนเส้นเลือดแดงใหญ่ที่คอของราวซีย์เข้า อีกอย่าง เขาไม่อยากเสียเวลามากเกินไป จึงเก็บท่าทีเย้าแหย่ลง แล้วพุ่งตรงไปยังเตียงคนไข้ทันที เมื่อเห็นเช่นนั้น ชายร่างใหญ่ก็กัดฟันแน่น พลันออกแรงในมืออย่างสุดกำลัง หวังจะฆ่าราวซีย์ก่อน แล้วค่อยพังพินาศไปด้วยกัน ทว่าเขากลับตกใจจนแทบสิ้นสติ เพราะเหมือนมือข้างที่ถือมีดถูกตรึงเอาไว้ ไม่ว่าเขาจะออกแรงเท่าไร ก็ไม่อาจขยับมันได้ ความเร็วของเซี่ยรั่วเฟยนั้นรวดเร็วมาก เพียงชั่วพริบตาเขาก็ไปถึงหน้าอีกฝ่ายแล้ว เขาคว้าข้อมือของชายร่างใหญ่อย่างแรง แย่งมีดสั้นมาได้ จากนั้นใช้มืออีกข้างสับเข้าที่ลำคอของชายร่างใหญ่อย่างเฉียบขาด ชายร่างใหญ่ครางต่ำๆ ก่อนจะทรุดลงกับพื้นอย่างอ่อนปวกเปียก