## แปลภาษาไทย (Epic Full Prose): **637 มอเยา (ภาค 2)** ชูซวนพยักหน้ารับคำพลางมองไปยังอสูรร้าย นัยน์ตาฉายแววรับรู้ถึงกิตติศัพท์อันน่าเกรงขามของมัน รูปลักษณ์ของมันช่างน่าสะพรึงกลัวและดุร้ายปานอสูร ดวงตาแปดดวงปรากฏบนใบหน้าของมัน หนึ่งแถวทอดยาวขนานไปกับซี่โครง และหนามกระดูกแหลมคมก็โผล่พ้นออกมาจากข้อศอก มันมิใช่ผู้อ่อนแอ ด้วยพลังที่ก้าวข้ามขอบเขตแห่งแดนผู้สร้างโลก (World Creator realm) มาถึงขั้นกลาง ท่ามกลางวิถีเต๋า (Dao path) ที่แผ่ขยายยาวกว่าสามสิบล้านไมล์ !! มันอาจมิด้อยไปกว่าเทพเจ้าโบราณแห่งแดนทัณฑ์ (Prison Dao Ancient God) เลยแม้แต่น้อย พลัน มอเยา ปรากฏกายพร้อมกับออร่าแห่งความชั่วร้ายอันไร้ที่สิ้นสุดก็แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณู ในฉับพลันนั้น เหล่าผู้แข็งแกร่งระดับผู้สร้างโลกพากันถอยห่าง ส่วนผู้ที่ต่ำกว่านั้นรีบหลบหนีไปยังโลกแห่งความโกลาหลโบราณ (Ancient Chaos World) นี่คือ มอเยา หรือ? สีหน้าของ จี (Ji) กลับเคร่งขรึม พลังแห่งวิถีเอก (Extreme Dao) ของเขาเริ่มปะทุขึ้น สีหน้าของ ชู (Chu) ก็เคร่งเครียดไม่แพ้กัน แน่นอนว่า พลังของมอเยานั้นยังคงอยู่ในขอบเขตที่เขายอมรับได้ “บังอาจนัก มนุษย์ช่างไร้ยางอายถึงเพียงนี้!” มอเยาจ้องมอง จี และ ชู อย่างเย็นชา จากนั้น มันก็หันไปมอง เพี่ยว (Piao) และ ทิง (Ting) “พวกเจ้า จงโจมตี! มิเช่นนั้น อย่ากล่าวหาว่าข้าไม่เตือน!” “หึ!” “มอเยา เจ้าไม่มีสิทธิ์มาออกคำสั่งกับพวกเรา!” เพี่ยวแค่นเสียงอย่างเย็นชา รอยยิ้มของมอเยาปรากฏขึ้น ช่างเย็นเยียบและโหดเหี้ยมเสียจนน่าขนลุก “เพี่ยว หากเจ้าไม่ลงมือ ข้าอาจตัดสินใจกินเจ้าเสียเลย!” สีหน้าของเพี่ยวซีดเผือด สีหน้าของทิงหมองมัวลง แต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใด มอเยาผู้นี้ มิอาจยั่วยุได้! ทันใดนั้น หญิงสาวนางหนึ่งก็ค่อยๆ ก้าวออกมาจากความโกลาหล “มอเยา เจ้าไม่มีสิทธิ์บัญชาการเผ่าสวรรค์ (celestial race)!” เทพธิดาซี (Goddess Xi)! เมื่อซีปรากฏกายขึ้น สายตาของผู้คนมากมายก็พลันเปลี่ยนไปอย่างประหลาด ท้ายที่สุด เธอก็คือคนรักเก่าของชู อสูรร้ายเย้ยหยัน “ซี เจ้ายังมิแข็งแกร่งพอ ติงต่างหากที่ต้องลงมือ มิเช่นนั้น ข้าคงไม่รังเกียจที่จะเล่นสนุกกับเจ้าสักหน่อย” “ข้าเพิ่งได้ยินมาว่า ชู คือคนรักของเจ้ากระนั้นรึ?” มันเยาะเย้ย “ซี ไอ้หนุ่มหน้าสวยของเจ้าน่ะ มีหญิงอื่นอยู่เคียงข้างแล้วนะ” เสียงของซีอ่อนหวานและอบอุ่น “มันเกี่ยวอันใดกับท่าน?” นางถาม “เผ่าสวรรค์จะไม่เข้ามายุ่ง หากท่านไม่พอใจ ก็เชิญลองมาสู้กับพวกเราดู” มอเยามองซีอย่างลึกซึ้ง ในท้ายที่สุด มันก็ไม่ได้เอ่ยคำพูดใดที่รุนแรงไปกว่านี้ แม้เทพธิดาซีจะอ่อนแอกว่ามัน แต่สถานะของนางนั้นพิเศษนัก ทำให้มันมิอาจผลักดันไปมากเกินกว่านี้ได้ “หากเป็นเช่นนั้น ข้าจะกินไอ้หนุ่มหน้าสวยของเจ้าต่อหน้าต่อตาเจ้า เจ้าจะหยุดข้าหรือไม่?” “ไปเลย ฆ่าไอ้แมลงนั่นเสีย มิเช่นนั้น วันนี้ข้าจะลิ้มลองรสชาติของเจ้าเอง!” มอเยามองเพี่ยวด้วยสายตาอาฆาต มันกวาดตามอง เสี่ย (Xia) และผายมือให้เธอโจมตีเขา สีหน้าของเพี่ยวซีดเผือด และอกของเธอก็พลันกระเพื่อมขึ้นด้วยความโกรธ มอเยาอาจทำเช่นนั้นจริงๆ! เธอเงยหน้ามองเสี่ย และลังเล “มอเยา เหตุใดท่านจึงรังแกน้องหญิงของข้า?” เสียงอันแจ่มใสพลันดังขึ้น ชายผู้ร่าเริงอิสระด้วยเสื้อคลุมยาวเฟื้อย และถือแส้หางม้า ก็ปรากฏกายขึ้น เพี่ยวถอนหายใจอย่างโล่งอก มอเยามองบุคคลผู้นั้นอย่างเย็นชา “เหยา (Yao) สตรีที่เจ้าหมายปองได้พบรักใหม่แล้ว เจ้าจะไม่ทนอยู่เฉยรึ? ไปเลย ฆ่าไอ้หนุ่มหน้าสวยของซีเสีย” เหยา ส่ายหน้าและหัวเราะเบาๆ โดยไม่เอ่ยสิ่งใด เมื่อเขาเดินทางมาถึงฝ่ายเผ่าอมตะ (immortal race) เขาเหลือบมอง เหมียว (Miao) และอ้าปาก ราวกับต้องการจะกล่าวบางสิ่ง ทว่าสุดท้ายก็ทำได้เพียงถอนหายใจ คำว่า 'รัก' นั้น เจ็บปวดเกินไปนัก เขาเองก็เคยตกอยู่ในห้วงแห่งมัน ทว่า ในที่สุด เขาก็สามารถก้าวออกมาจากมันได้ ... ในบรรดาศิษย์เอกของบรรพชนอมตะ (immortal ancestor) เหมียว ถูกจัดอยู่ในอันดับสี่ตามอาวุโส ทว่าเขากลับเป็นผู้ที่อ่อนแอที่สุด มอเยา เหยา และซี ได้กลับมาแล้ว ย่อมหมายความว่า ศิษย์เอกที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าจากสามเผ่าพันธุ์ก็กำลังจะกลับมาเช่นกัน แม้ซีจะอ่อนแอกว่าอีกสองคน แต่สถานะของนางก็เพียงพอที่จะรักษาเสถียรภาพของเผ่าสวรรค์ได้ สำหรับตอนนี้ เหล่าผู้เชี่ยวชาญระดับมังกรและหงส์ขั้นสูงสุด (supreme dragon or phoenix experts) ยังมิได้กลับมา เผ่าปีศาจ (monster race) ก็มีผู้เชี่ยวชาญระดับสูงสุดกลับมาเช่นกัน ทว่าปราศจากการสนับสนุนจากเหล่ามังกรและหงส์ พวกมันก็อ่อนแอกว่าเผ่าอื่นๆ ในเก้าเขต (nine zones) เป็นอันมาก กองกำลังจากโลกแห่งความโกลาหลโบราณ (Ancient Chaos World) ก็ตกอยู่ในสภาวะเสียเปรียบเช่นกัน เหล่ากองกำลังที่มาจากความโกลาหลต่างถอยห่างออกไปเป็นระยะ มอเยาผู้น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก มิอาจยั่วยุได้ “พวกนอก ไม่ควรเข้ามายุ่งเกี่ยวในกิจการของเก้าเขต” มอเยากวาดตามองรอบๆ อย่างโหดเหี้ยม สายตาของมันหยุดอยู่ที่เผ่าพันธุ์ต่างๆ จากโลกแห่งความโกลาหลโบราณ ... “ที่นี่ มิใช่สถานที่ที่พวกเจ้าจะเข้ามาแทรกแซงได้” ขณะที่กล่าวเช่นนั้น มันก็หันไปมอง เหยา และซี “พวกเจ้าทั้งสองคิดเห็นเช่นไร?” การแย่งชิงโอกาสแห่งเก้าเขต ควรจะต่อสู้กันเองระหว่างเผ่าพันธุ์ในเก้าเขตเท่านั้น “เหอะๆ ข้าไม่มีข้อคัดข้องใดๆ พลังเท่านั้นคือสิ่งสำคัญ” เหยาหัวเราะเบาๆ เว้นแต่ว่ากองกำลังภายนอกเหล่านี้จะมีพลังมากพอ พวกมันถึงจะได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมในเรื่องนี้ เทพธิดาซีเห็นพ้องด้วย เสียงหนึ่งดังมาจากความโกลาหล “ข้าก็เห็นด้วย ทุกสิ่งขึ้นอยู่กับพลัง” ผู้เชี่ยวชาญระดับสูงสุดผู้หนึ่งปรากฏกายขึ้น