บทที่ 219: อิจิโกะ ในขณะที่โนอาห์เพลิดเพลินกับทิวทัศน์งดงามที่ค่อยๆ เคลื่อนผ่านหน้าต่างรถบัส เขาก็เริ่มสังเกตได้ว่ามีใครบางคนกำลังเดินเข้ามาใกล้บริเวณที่นั่งของเขา เสียงฝีเท้าเบาแต่ตั้งใจ บ่งบอกว่าเป็นผู้โดยสารอีกคนที่กำลังเคลื่อนตัวไปตามทางเดินในรถ โนอาห์ไม่ได้ใส่ใจกับการเคลื่อนไหวนั้นมากนัก เขายังคงจดจ่อกับภาพวิวสวยงามที่ค่อยๆ เปลี่ยนจากย่านชานเมืองที่กำลังพัฒนาไปสู่ทุ่งนาในชนบท หูฟังของเขาช่วยสร้างซาวด์แทร็กที่สมบูรณ์แบบให้กับทิวทัศน์ที่เปลี่ยนไป จากนั้นเขาก็รู้สึกได้ถึงการมีตัวตนของใครบางคนลงนั่งที่เบาะข้างๆ โดยตรง รถบัสยังมีที่นั่งว่างเหลือเฟือ การเลือกมานั่งข้างเขาจึงค่อนข้างแปลกอยู่บ้าง แต่โนอาห์ก็ยังคงมองออกไปนอกหน้าต่างต่อไป โดยจดจ่อกับผืนป่าและเนินเขาที่ทอดตัวเป็นระลอกคลื่น ความสงบนั้นดำเนินอยู่ได้ไม่นาน จนกระทั่งเขารู้สึกถึงแรงสะกิดเบาๆ แต่ต่อเนื่องที่แขนของเขา โนอาห์หันจากหน้าต่างกลับมา แล้วก็พบชายคนหนึ่งที่ยิ้มกว้างอย่างไม่น่าเชื่อกำลังจ้องมองเขาตรงๆ พร้อมกับโบกมืออย่างกระตือรือร้น ราวกับว่าเป็นเพื่อนที่พลัดพรากกันมานานหลายปีและได้กลับมาพบกันอีกครั้ง ชายหนุ่มคนนั้นดูอายุพอๆ กับโนอาห์ ผมบลอนด์สั้น ดวงตาสีเขียวสดใสทอประกายด้วยความอบอุ่นและความตื่นเต้นอย่างแท้จริง ใบหน้าของเขาเผยให้เห็นชัดถึงเชื้อสายผสม เป็นส่วนผสมที่ชวนให้คิดได้ทั้งเชื้อสายเอเชียและอเมริกัน โนอาห์ถอด AirPods ออกจากหู ด้วยความอยากรู้ว่าคนแปลกหน้าที่เปี่ยมพลังคนนี้ต้องการคุยเรื่องอะไร “เฮ้ เพื่อน ผมชื่ออิจิโกะ ยินดีที่ได้รู้จัก ขอทราบชื่อของคุณได้ไหม?” เสียงหัวเราะของเขาฟังดูจริงใจและติดหู มันทำลายกำแพงความเป็นทางการที่มักมีอยู่ระหว่างคนแปลกหน้าบนรถโดยสารสาธารณะได้ในทันที “ผมอดสังเกตไม่ได้ว่าคุณดูผ่อนคลายมากอยู่ตรงนี้” อิจิโกะพูดต่อพร้อมกับใช้มือประกอบคำพูดอย่างกระตือรือร้น “คุณก็กำลังจะไปแข่งทัวร์นาเมนต์เหมือนกันใช่ไหม? ก็แน่นอนแหละ ไม่งั้นจะมาขึ้นรถคันนี้ทำไม จริงไหม? ฮ่าๆ” โนอาห์เผลอยิ้มออกมา ทั้งที่ปกติเขามักชอบอยู่เงียบๆ คนเดียว “ใช่ ผมก็เข้าร่วมแข่งเหมือนกัน ผมชื่อโนอาห์” “โนอาห์! ชื่อดีมาก!” ความกระตือรือร้นของอิจิโกะไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย “นี่เป็นทัวร์นาเมนต์แรกในชีวิตผมเลยนะ แล้วผมก็ตื่นเต้นจนแทบจะนั่งนิ่งไม่ได้ ผมซ้อมมาตั้งแต่เด็ก แต่การต้องแข่งกับคู่ต่อสู้ตัวจริงจากโรงเรียนอื่นในทัวร์นาเมนต์ใหญ่ขนาดนี้? นี่มันดินแดนใหม่สำหรับผมเลย!” ความตื่นเต้นของเขาติดคนฟังได้อย่างแท้จริง ทำให้สิ่งที่โนอาห์คาดว่าจะเป็นเพียงการทักทายสั้นๆ กลายเป็นบทสนทนาที่น่าสนใจไปโดยปริยาย “เซ็นเซของผมบอกว่า ทัวร์นาเมนต์สอนอะไรหลายอย่างเกี่ยวกับตัวเรา ที่การฝึกซ้อมปกติไม่มีทางสอนได้” อิจิโกะพูดต่อ มือของเขาขยับประกอบคำพูดอย่างมีชีวิตชีวา “น่าจะเป็นเรื่องของแรงกดดัน อะดรีนาลีน แล้วก็การต้องเจอคู่ต่อสู้ที่เราไม่เคยเห็นวิชามาก่อน” “เซ็นเซของนายฟังดูเป็นคนฉลาด” โนอาห์ตอบ เขารู้สึกว่าตัวเองถูกดึงเข้าไปในพลังบวกของอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว “โอ้ แน่นอนอยู่แล้ว! อาจารย์โคบายาชิทำเรื่องนี้มาประมาณสี่สิบปีได้แล้วมั้ง เขาบอกว่าผมพูดมากเกินไประหว่างซ้อม แต่เอาน่า การพูดมันช่วยให้ผมจัดการกับความประหม่าได้ คุณก็รู้ใช่ไหม?” อิจิโกะยิ้มเจื่อนๆ ตลอดสามสิบนาทีถัดมา อิจิโกะเล่าเรื่องราวจากการฝึกของเขา ถามคำถามเกี่ยวกับปรัชญาของศิลปะการต่อสู้แขนงต่างๆ และแสดงความอยากรู้จริงใจเกี่ยวกับภูมิหลังกับวิธีเตรียมตัวของโนอาห์ “คุณฝึกสไตล์อะไรอยู่เหรอ?” อิจิโกะถามด้วยความสนใจอย่างเห็นได้ชัด “ผมฝึกเคนโดแบบดั้งเดิม แต่ก็มีการปรับใช้แบบสมัยใหม่ด้วย ฝั่งอเมริกันของผมอยากลองสร้างสิ่งใหม่ ส่วนฝั่งญี่ปุ่นก็เคารพรูปแบบคลาสสิก มันเหมือนมีการถกเถียงกันในตัวเองทุกครั้งที่ผมหยิบดาบขึ้นมาเลย!” โนอาห์พบว่าตัวเองค่อนข้างสนุกกับบทสนทนานี้ แม้ปกติเวลาเดินทางเขาจะชอบความเงียบมากกว่า ความกระตือรือร้นของอิจิโกะให้ความรู้สึกสดชื่น เมื่อเทียบกับบรรยากาศเคร่งเครียดจริงจังที่มักห้อมล้อมวงสนทนาศิลปะการต่อสู้เสมอ “ผมหวังว่าเราทั้งคู่จะทำได้ดีในวันนี้นะ” อิจิโกะพูดเมื่อบทสนทนาเริ่มจะจบลง “แล้วถ้าสุดท้ายเราต้องเจอกัน ก็มาให้ทุกคนได้ดูแมตช์ที่น่าจดจำกันเถอะ! คนที่เก่งกว่าก็ชนะไป แต่ขอให้สนุกกับมันด้วยก็พอ!” จิตวิญญาณนักสู้ของเขาถูกกลั่นด้วยความเป็นคนอัธยาศัยดีอย่างแท้จริง เป็นคนที่เข้าใจว่าทัวร์นาเมนต์ไม่ได้มีไว้เพื่อชัยชนะอย่างเดียว แต่มันคือการเติบโตของตัวเองด้วย “เช่นกัน” โนอาห์ตอบอย่างอบอุ่น “โชคดีนะข้างนอกนั่น” “ขอบคุณ! คุณดูเจ๋งจริงๆ โนอาห์ ผมดีใจที่ได้คุยกัน” อิจิโกะยิ้มกว้าง ก่อนจะกลับไปนั่งที่เดิมของเขา ซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่กี่แถว โนอาห์ใส่ AirPods กลับเข้าหู แต่ก่อนหน้านั้นเขาก็ใช้ข้ออ้างว่าอยากพักผ่อนก่อนการแข่งขัน “ผมว่าผมขอหลับสักหน่อยก่อนจะถึงที่หมาย” เขาบอกอิจิโกะพร้อมรอยยิ้มสุภาพ “คิดถูกแล้ว! พักผ่อนเยอะๆ นะ นักรบ!” อิจิโกะชูนิ้วโป้งอย่างกระตือรือร้น ก่อนจะเอนตัวกลับไปนั่งในที่ของตัวเอง โนอาห์หลับตาลง ไม่นานพวกเขาก็มาถึงจุดหมาย และโนอาห์ก็ต้องประหลาดใจอย่างแท้จริงกับสิ่งที่เห็นผ่านหน้าต่างรถบัส สถานที่แห่งนี้เป็นแนวเทือกเขาที่มีสิ่งปลูกสร้างคล้ายรีสอร์ตส่วนตัวซ่อนตัวอยู่อย่างลึกจากโลกภายนอก โนอาห์ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะมีสถานที่แบบนี้อยู่ในอเมริกาเลย สิ่งอำนวยความสะดวกตรงหน้านี้ดูเหมือนอะไรสักอย่างที่ยกมาจากญี่ปุ่นทั้งชุด ศูนย์กลางของที่นี่คืออาคารสไตล์ญี่ปุ่นดั้งเดิมอันงดงามที่โดดเด่นเหนือภูมิทัศน์ทั้งหมด ตัวอาคารสูงขึ้นไปหกชั้นท่ามกลางอากาศบนภูเขา สีแดงอันเป็นเอกลักษณ์ของมันตัดกับสีเขียวและน้ำตาลของผืนป่าโดยรอบอย่างสะดุดตา แนวหลังคาโค้งและองค์ประกอบทางสถาปัตยกรรมแบบดั้งเดิมทำให้อาคารดูมีความเป็นญี่ปุ่นแท้ๆ ราวกับมีการทุ่มทุนอย่างจริงจังเพื่อสร้างบรรยากาศที่เหมาะสมสำหรับการแข่งขันศิลปะการต่อสู้ สถานที่แห่งนี้ให้ความรู้สึกเกือบจะลึกลับ หมอกยามเช้าลอยเกาะตามยอดเขา ส่วนต้นสนเก่าแก่ที่ดูราวกับผ่านกาลเวลามานานก็เรียงรายอยู่รอบทางเข้าสู่รีสอร์ต โนอาห์เข้าใจได้ทันทีว่าทำไมจึงเลือกสถานที่นี้สำหรับการจัดทัวร์นาเมนต์ มันมอบบรรยากาศอันเงียบสงัดและเปี่ยมความเคารพต่อประเพณี ซึ่งคู่ควรกับรากเหง้าของศิลปะการต่อสู้ที่พวกเขายึดถือ ยามาโมโตะลุกขึ้นจากที่นั่งด้านหน้า แล้วหันมาประกาศกับผู้โดยสารบนรถด้วยน้ำเสียงชัดเจนและหนักแน่น “ถึงแล้ว” เขาประกาศ เสียงของเขาดังกังวานไปทั่วทั้งรถ “ทุกคนลงจากรถ แล้วเตรียมตัวไปลงทะเบียน” คำประกาศนั้นกระตุ้นให้ทุกคนเริ่มขยับทันที ผู้โดยสารเริ่มเก็บข้าวของและมุ่งหน้าไปทางประตูออกจากรถ บรรยากาศเปลี่ยนจากความผ่อนคลายระหว่างเดินทางไปสู่การเตรียมตัวอย่างจริงจัง เมื่อความจริงของการแข่งขันที่กำลังจะมาถึงค่อยๆ ทับลงมาบนทุกคน โนอาห์เดินตามคนอื่นๆ ลงจากรถบัสไปยังบริเวณรีสอร์ตบนภูเขา อากาศเย็นสดชื่นของภูเขาเติมเต็มปอดของเขา พร้อมกลิ่นสนและกลิ่นสะอาดบางอย่างที่เขาไม่เคยได้รับจากสภาพแวดล้อมในเมือง ข้างๆ เขา อิจิโกะยังคงมีรอยยิ้มเปี่ยมความตื่นเต้นขณะมองไปรอบๆ “ที่นี่สุดยอดมาก” อิจิโกะพูดด้วยความตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด โนอาห์พยักหน้าเห็นด้วย เขาแบ่งปันความรู้สึกนั้น พร้อมกับปรับกระเป๋าของตัวเอง และเตรียมก้าวเข้าสู่ประสบการณ์ใหม่ที่กำลังรออยู่