บทที่ 545 การลงโทษ แลนดอนมองรายงานในมือแล้วแย้มยิ้ม อ้อ!! ดูเหมือนพวกนักโทษจะลองแหกคุกเป็นครั้งแรกแล้ว ถึงแม้สถานการณ์ทั้งหมดนี้จะถือว่าแย่... แต่สำหรับแลนดอนกับทีมของเขา มันกลับเป็นโอกาสอันยอดเยี่ยมในการทดสอบระบบป้องกันบางส่วนของเรือนจำแห่งนี้ พร้อมทั้งทำให้พวกผู้คุมต้องตื่นตัวอยู่เสมอ ต่อไปพวกเขาต้องระมัดระวังเวลาใส่รหัสรักษาความปลอดภัยมากขึ้น... และต้องคอยตรวจสอบอยู่ตลอดว่าพกกุญแจหลักติดตัวไว้หรือไม่ แต่สิ่งที่พวกนักโทษไม่รู้ก็คือ... เนื่องจากประตูห้องขังทุกบานเปิดอัตโนมัติได้ ห้องควบคุมความปลอดภัยจึงเฝ้าตรวจสอบประตูทุกบานอยู่ตลอดเวลาเช่นกัน ดังนั้นพอเห็นไฟสีแดงหลายดวงกระพริบเหนือห้องขังที่เปิดออกหลังจากดับไฟ พวกเขาก็ใช้วิทยุสื่อสารติดต่อกันทันที เพื่อตรวจสอบว่ามีผู้คุมคนไหนเปิดห้องขังหรือไม่ แน่นอนว่านอกจากนั้น พวกเขายังติดต่อหาแลนดอนด้วย... และแลนดอนก็บอกให้ปล่อยพวกนักโทษลองเสี่ยงโชคดู และสุดท้าย พวกนักโทษเหล่านี้ก็ผ่านไปได้เพียง 8 ช่วงทางเดินเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้น รายงานยังระบุด้วยว่าพวกมันคิดว่าเรือนจำแห่งนี้เป็นเรือนจำลี้ลับ ที่ทางเดินและประตูเปลี่ยนไปในชั่วข้ามคืน พวกมันไม่พบห้องหรือจุดใดที่แม้แต่น้อยจะคล้ายกับบริเวณที่พวกมันมักไปในตอนกลางวัน ราวกับว่าพวกมันอยู่คนละอาคารกันไปเลย พูดสั้นๆ คือ ต่อให้พวกมันวาดแผนที่สถานที่นี้ไว้ตั้งแต่กลางวัน ก็ยังไม่มีเวลาพอจะคิดหรือตีความเลยว่าควรไปทางไหน... เพราะทางเดินพวกนั้นไม่ปล่อยให้พวกมันได้พักหายใจกันตั้งแต่แรก ใครๆ ก็ต้องคอยหวาดระแวงประตูกล ไฟ สัตว์ป่า ก๊าซสะกดหลับ หลุมพรางที่มีประกายสายฟ้าช็อตจนไหม้ ห้องที่ค่อยๆ หดเล็กลงเอง... และสารพัดอย่าง สรุปแล้ว ไม่มีใครมีเวลามานั่งดูแผนที่ในนั้นเลย เพราะแค่เผลอจากสิ่งรอบตัวไปนิดเดียวก็อาจเป็นจุดจบได้ เช้านี้ พวกเขาพบเหล่านักโทษที่พยายามหลบหนีทั้งหมดในสภาพน่าเวทนา และหลังจากตรวจค้นตัว ก็พบของที่ขโมยมาจากคลินิกและห้องซักล้างเป็นจำนวนมากด้วย แลนดอนประทับใจมากกับความอดทนและความช่างคิดของพวกมัน มันเหมือนได้เห็นหนังอาชญากรรมเก่าๆ กลายเป็นของจริงต่อหน้า สมแล้วที่เป็นพวกนักลอบสังหารและผู้เชี่ยวชาญด้านพิษ . “ฝ่าบาท นี่คือทั้งหมดที่พวกเรารู้เกี่ยวกับพวกมัน จากการสังเกตและข้อสันนิษฐานของพวกเราเองเกี่ยวกับเรื่องนี้” หัวหน้าผู้คุมคนหนึ่งของเรือนจำกล่าว ตอนนี้พัศดีกำลังไปล่องเรือสำราญกับครอบครัวที่คาโรนา ดังนั้นหัวหน้าผู้คุมจึงเป็นเพียงกลุ่มเดียวที่รับมือเรื่องนี้ร่วมกับแลนดอนได้ แค่คิดว่าพัศดีจะโกรธขนาดไหนเมื่อกลับมา ก็ทำให้พวกผู้คุมอดสงสารตัวการไม่ได้ เฮ้อ... พอพัศดีกลับมา พวกมันก็คงไม่ต่างอะไรจากคนตาย เขาคิด แน่นอน... เขาไม่ใช่คนเดียวที่คิดแบบนั้น เพราะแม้แต่ตัวการเองก็ยังอยู่ในความหวาดผวา กลัวว่าพัศดีอาจบีบคอพวกมันตายทันทีที่กลับมาเห็นหน้า พวกมันไม่รู้เลยว่าพัศดีกำลังพักร้อนอยู่... ยิ่งพัศดีหายหน้าไปนานเท่าไร ใจพวกมันก็ยิ่งกระวนกระวายและหวาดกลัวมากขึ้นเท่านั้น บ้าเอ๊ย! ทำไมพวกมันถึงซวยได้ขนาดนี้? “ฝ่าบาท... พวกเรายังเชื่อว่าพวกมันเพิ่งขโมยกุญแจหลักไปเมื่อเช้าวานนี้เท่านั้น พวกมันก่อเหตุโกลาหลทั้งหมดขึ้นมาเพื่อเหตุผลนั้น และยังทำให้ผู้คุมหน้าใหม่คนหนึ่งบาดเจ็บระหว่างนั้นด้วย” “อ้อ? พวกมันสารภาพหรืออธิบายเรื่องทั้งหมดให้พวกเจ้าฟังแล้วหรือยัง?” “ยังไม่ครับ ฝ่าบาท... ตอนนี้พวกมันยังซักยากมาก และจนถึงตอนนี้ เรื่องราวที่พวกเราต่อขึ้นมานี้ยังถูกต้องแค่ราว 70% เท่านั้น... เพราะเรายังต้องค่อยๆ ประกอบเบาะแสทั้งหมดเข้าด้วยกัน พอรู้ว่าพวกมันใช้กุญแจหลักไขห้องขังออกมา เราก็สั่งให้ผู้คุมทุกคนตรวจหากุญแจของตัวเองทันที จนถึงตอนนี้ ผู้คุมที่เข้าเวรอยู่ทุกคนยังมีกุญแจครบ เราจึงเรียกผู้คุมที่ไม่ได้เข้าเวรมาทีละคน และตรวจสอบด้วยว่าพวกเขายังมีกุญแจอยู่หรือไม่ แล้วนั่นเองเราถึงได้พบว่า ผู้คุมที่บาดเจ็บคนนั้นดูเหมือนจะทำกุญแจหายไปเมื่อเช้าวานนี้... ระหว่างเหตุโกลาหลครั้งนั้น” “ดี!... ทำได้ดี ตอนนี้ให้พยายามซักถามตัวการต่อไปเพื่อเอาคำอธิบายที่ละเอียดกว่านี้ ใครจะรู้ บางทีเราอาจกำลังมองข้ามอะไรบางอย่างไป และการยืนยันว่าคนของเราไม่มีใครทรยศเพื่อปล่อยพวกมันออกมา ก็ไม่เสียหายอะไร อีกอย่าง ลองหาพยานที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดด้วย ต้องมีคนเห็นตอนพวกมันพยายามหลบหนีมากกว่า 2 หรือ 3 คนแน่ๆ เพราะฉะนั้นจงรวบรวมข้อมูลมาให้ได้มากที่สุด... เพื่อที่พวกเราจะได้ปรับปรุงการป้องกันของเราให้ดีขึ้นด้วย เจ้าและคนของเจ้าควรมองเหตุการณ์นี้เป็นบทเรียน” “ครับ ฝ่าบาท... ข้าจะทำตามที่ฝ่าบาททรงบัญชา” หัวหน้าผู้คุมกล่าวอย่างมั่นใจ “เอาล่ะ... ส่วนบทลงโทษของพวกมัน เราจะตัดสินได้ก็ต่อเมื่อพัศดีกลับมา ดังนั้นข้าต้องการให้พวกเจ้านัดประชุมขึ้นมา... โดยรวบรวมหัวหน้าผู้คุมทุกคนในเรือนจำ ไม่ว่าจะอยู่โซนไหนก็ตาม รวมทั้งพัศดีของเรือนจำชายและเรือนจำหญิงด้วย แน่นอน ยังต้องเพิ่มข้าด้วย รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมและกลาโหม... และผู้นำคนอื่นๆ ทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ แล้วตอนนั้นเราค่อยตัดสินกันว่าจะขยายเวลาจำคุกของพวกมันออกไป หรือจะลงโทษพวกมันให้หนักขึ้นไปก่อน” “เอ๊ะ? ฝ่าบาท... ที่ฝ่าบาทหมายความคือ ระหว่างนี้พวกเราควรปล่อยพวกมันไว้เฉยๆ ใช่หรือไม่” หัวหน้าผู้คุมถามอย่างงุนงง ถ้าทำแบบนั้น พวกนักโทษจะไม่คิดว่าตัวเองไม่โดนลงโทษหรือครับ? “อืม... ตอนนี้ให้ดูแลพวกที่อาจได้รับบาดเจ็บก่อน... แล้วคอยจับตาดูพวกที่เหลือให้ดี เราไม่อาจลงโทษพวกมันสองครั้งเพราะความผิดครั้งเดียวได้ ดังนั้นจะไม่ฉลาดเอาเลยถ้าส่งพวกมันไปห้องลงโทษ ก่อนจะตัดสินบทลงโทษจริงในภายหลัง” แลนดอนกล่าวพลางปิดแฟ้มตรงหน้า แลนดอนมองไปทางเรือนจำแล้วก็ยิ้มบางๆ อา!... ที่เบย์มาร์ดไม่เคยมีวันน่าเบื่อเลยจริงๆ