บทที่ 1407: บทที่ 778 พระราชวังหินผังอาคม ม่อฮวาเดิมทีคิดว่าแผนภาพหลอมปีศาจน่าจะเหมือนแผนที่พินิจพิเคราะห์ที่เขาเคยเห็นมาก่อน เป็นเพียงภาพวาดภาพหนึ่งเท่านั้น ไม่คิดเลยว่ามันจะกลายเป็นจิตรกรรมฝาผนังอันโอฬารเช่นนี้ มองจากระยะไกล หมอกโลหิตบดบังอยู่ ทำให้ภาพตรงหน้าดูพร่าเลือนอยู่บ้าง ทว่าก็ยังพอมองออกเลาๆ ว่าบนจิตรกรรมฝาผนังนั้นมีแนวเทือกเขา และมีอสูรปีศาจดุร้ายจำนวนนับไม่ถ้วน “ข้าต้องเข้าไปดูใกล้ๆ...” ม่อฮวาคิดเงียบๆ ในใจ เขาหันไปมองกระดูกกระบี่สีขาวที่ถืออยู่ในมือ แล้วถามเบาๆ ว่า “กระดูกกระบี่ จะเข้าไปยังไง” กระดูกกระบี่ ซึ่งเป็น “อสูรกระบี่” นั้น น้ำเสียงมีแววหวาดหวั่น ดูเหมือนมันจะค่อนข้างครั่นคร้ามต่อ “แผนภาพหลอมปีศาจ” นี้ แต่ก็ยังตอบตามตรงว่า “รอบนอกของแผนภาพหลอมปีศาจมีผู้บำเพ็ญมารเฝ้าอยู่ เจ้าแอบอ้อมไปด้านหลัง จะมีสะพานหินอยู่ หลังข้ามสะพานไป จะเป็นป่าหินหนาม แล้วก็ผ่าน...” มันอธิบายอย่างละเอียดถี่ยิบ ม่อฮวาจดจำทุกอย่างไว้ทีละอย่าง แล้วทำตามนั้น พร้อมกันนั้น เขาก็วางแผนไว้ในใจ ถ้า “กระดูกราคาถูก” นี่ไม่ซื่อสัตย์ เขาจะรื้อกระดูกกระบี่ออกมาแล้วกลืนลงทั้งชิ้น เพื่อชิมดูสักหน่อย อย่างไรเสีย มันก็เป็นตัวชั่วร้ายเจ้าเล่ห์มาก่อนตาย โชคดีที่กระดูกกระบี่ซื่อสัตย์มาก เส้นทางที่มันชี้นำมาถูกต้อง แม้จะมีอ้อมบ้างเล็กน้อย ม่อฮวาก็ยังไปถึงด้านหน้าของแผนภาพหลอมปีศาจได้อย่างราบรื่น ความราบรื่นนี้ทำให้ม่อฮวาค่อนข้างประหลาดใจ เขาขมวดคิ้วถามว่า “การป้องกันรอบแผนภาพหลอมปีศาจมันหละหลวมขนาดนี้เลยรึ ข้ามาถึงได้ง่ายขนาดนี้?” กระดูกกระบี่คิดเงียบๆ ว่า “นั่นเพราะข้าเป็นคนพาเจ้าเข้ามา...” และพูดตามจริงแล้ว มันไม่ง่ายเลย หากจะลอบเข้าไปจริงๆ ไม่เพียงต้องเข้าใจภูมิประเทศแถบนั้นอย่างทะลุปรุโปร่งเท่านั้น แต่ยังต้องฝึกวิชาปกปิดจนถึงระดับเหนือธรรมดา ต้องเข้าใจนิสัยของผู้บำเพ็ญมารเหล่านั้นอย่างถ่องแท้ ต้องมีวิชาตัวเบาดีเยี่ยม ทั้งยังต้องกล้าหาญ แต่ก็ต้องระวังตัวด้วย “เจ้าตัวน้อยคนนี้ คล่องแคล่วเรื่องแอบย่องปีนป่ายนัก คงไปทำเรื่องขโมยและเรื่องสกปรกมาไม่น้อยในวันธรรมดา...” กระดูกกระบี่วิจารณ์อยู่ในใจอย่างเงียบๆ แน่นอนว่า ต่อหน้า มันทำได้เพียงประจบสอพลออย่างหน้าด้านๆ ว่า “นั่นเป็นเพราะคุณชายฝึกวิชาตัวเบาได้ยอดเยี่ยม ปกปิดตัวได้เป็นเลิศ รุกก็ได้ ถอยก็ได้อย่างคล่องแคล่ว ทั้งยังกล้าหาญแต่ก็รอบคอบ... ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องยากเลย” “อืม” ม่อฮวาพยักหน้า กระดูกกระบี่นี่ช่างพูดเก่งเสียจริง “นอกจากนี้...” กระดูกกระบี่พูดต่อ “แผนภาพหลอมปีศาจแห่งนี้เป็นสถานที่ลงโทษผู้บำเพ็ญมาร ผู้คนมากมายต้องตายในที่นี่ ทนทุกข์จากการถูกหมื่นปีศาจกลืนกิน พอเข้าใกล้ก็จะรู้สึกหวาดกลัวโดยสัญชาตญาณ มักได้ยินเสียงพึมพำและเสียงคำรามของอสูรปีศาจอยู่บ่อยๆ” “ดังนั้น แม้แต่พวกผู้บำเพ็ญมารที่เฝ้าอยู่ก็กล้าอยู่แค่รอบนอก ไม่กล้าเข้าใกล้แผนภาพหลอมปีศาจจริงๆ” “อย่างนี้เอง...” ม่อฮวาพยักหน้าเล็กน้อย “เสียงพึมพำของปีศาจ...” เขาโน้มเข้าไปใกล้แผนภาพหลอมปีศาจ ฟังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามด้วยความสงสัยว่า “เสียงพึมพำของปีศาจ ทำไมข้าไม่เห็นได้ยินเลย” กระดูกกระบี่ตกใจ มันลองอาศัยสัมผัสรับรู้ดูครู่หนึ่ง แล้วก็แข็งค้างไปทันที ไม่ใช่... เมื่อก่อนตอนมันแอบเข้าไปใกล้ ยังได้ยินชัดเจนอยู่นี่นา เสียงโหยหวนอันเศร้าสร้อยของหมื่นปีศาจ ดุร้ายและน่าสะพรึงกลัว ทำเอาดวงวิญญาณถึงกับสั่นสะเทือน ทำไมตอนนี้ถึงหายไปแล้ว? มันเหลือบมองม่อฮวาอีกครั้งอย่างลับๆ แล้วคิดว่า “คงไม่ใช่ว่าภูตผีปีศาจพวกนี้จะหวาดกลัวเจ้าตัวน้อยคนนี้จนไม่กล้าส่งเสียงหรอกนะ” น่าจะเป็นไปไม่ได้กระมัง... ต่อให้จะพูดเกินจริง ก็ยังต้องมีขอบเขตบ้างสิ กระดูกกระบี่หัวเราะในใจแล้วส่ายหน้า “บางทีอาจยังไม่ถึงเวลา พวกปีศาจกำลังหลับใหลอยู่” “อ้อ” ม่อฮวาจ้องแผนภาพหลอมปีศาจอีกครั้ง แล้วถามต่อว่า “ว่าแต่ ลายผังอาคมอยู่ตรงไหน” “ลายผังอาคม?” กระดูกกระบี่ชะงัก “ลายผังอาคมที่เจ้าฝึกอยู่สองร้อยปีนั่นไง” ม่อฮวาพูด “เจ้าไม่ใช่บอกว่าเรียนมาจากแผนภาพหลอมปีศาจหรอกหรือ” กระดูกกระบี่นิ่งไป รับรู้แผนภาพหลอมปีศาจแล้วค่อยๆ ขมวดคิ้ว “ดูเหมือนจะถูกผนึกไว้...” “ถูกผนึก?” ม่อฮวาตกใจเล็กน้อย “ใช่...” กระดูกกระบี่กล่าว “เมื่อสองร้อยปีก่อน แผนภาพหลอมปีศาจดูเหมือนยังไม่สมบูรณ์ ลายผังอาคมบางส่วนยังเปิดเผยอยู่ แต่ตอนนี้...” กระดูกกระบี่มองแผนภาพหลอมปีศาจอีกครั้ง น้ำเสียงแฝงความตึงเครียดขึ้นเล็กน้อย “ภาพนี้ดูเหมือนจะสมบูรณ์ครบถ้วนแล้ว ลายผังอาคมทั้งหมดถูกผนึกไว้หมด” สีหน้าของม่อฮวาดูไม่พอใจอยู่บ้าง ตอนข้าไม่มา เจ้ากลับไม่สมบูรณ์ พอข้ามา เจ้ากลับสมบูรณ์แล้ว จงใจไม่ให้ข้าเรียนใช่ไหม “ภาพนี้ระเบิดได้ไหม” ม่อฮวาถาม กระดูกกระบี่ตกใจจนสั่นสะท้าน รีบพูดว่า “คุณชายตัวน้อย ได้โปรดอย่าซนกับมันเลย!” “ถ้ามันระเบิดขึ้นมา จะเกิดหายนะใหญ่หลวงแน่!” ไม่มีใครรู้ว่าถ้าแผนภาพหลอมปีศาจระเบิดแล้ว จะเกิดเรื่องน่ากลัวอะไรขึ้นบ้าง ยิ่งไปกว่านั้น พอมันระเบิด แน่นอนว่าจะต้องดึงดูดความสนใจของผู้บำเพ็ญมาร หากหุบเขาทั้งหมดเข้าสู่ภาวะเตือนภัย ต่อให้มีวิชาปกปิดยอดเยี่ยมและทำอะไรอย่างรอบคอบ ก็ยังเป็นสถานการณ์อันตรายอยู่ดี “ข้าแค่พูดลอยๆ เท่านั้น” ม่อฮวาพูด กระดูกกระบี่นี่แก่แล้วจริงๆ ช่างไม่ทันคน แม้แต่จะล้อเล่นสักหน่อยก็ไม่ได้ “แล้วแผนภาพหลอมปีศาจนี้เข้าไปข้างในได้ไหม” ม่อฮวาถามอีกครั้ง เขาไม่ได้มีความคิดอื่น แค่อยากเข้าไปนับดูว่าข้างในมีอสูรปีศาจอยู่กี่ตัว “เข้าไป?” กระดูกกระบี่งุนงงอยู่บ้าง ไม่รู้จริงๆ ว่าม่อฮวาต้องการทำอะไรกันแน่ ข้างในแผนภาพหลอมปีศาจมีที่ดีอะไรด้วยหรือ คนอื่นไม่กล้าแม้แต่จะเข้าใกล้ แต่เขากลับอยากเข้าไป? ใจเขาช่างกล้าหาญจริงๆ เขาอยากทำอะไรกันแน่ เข้าไปทนทรมานจาก “หมื่นปีศาจกลืนกินกาย” เพื่อให้ดวงวิญญาณแตกสลาย ไม่เหลือโอกาสได้เวียนว่ายตายเกิด? หรือจริงๆ คิดว่าพอได้อสูรกระบี่มาแล้วก็ไร้เทียมทาน จนไม่เห็นหัวอสูรปีศาจนับไม่ถ้วนในแผนภาพหลอมปีศาจ? กระดูกกระบี่แค่นหัวเราะในใจ ทว่าขณะที่มันกำลังจะเกลี้ยกล่อมม่อฮวา จู่ๆ ก็ชะงักไป ความคิดอำมหิตจากก้นบึ้งหัวใจพลันผุดขึ้นมาโดยไม่อาจห้ามได้ “เจ้าตัว... เอ๊ย เจ้าตัวแสบคนนี้!” “ที่มันไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำถึงเพียงนี้ บางทีก็อาจไม่ใช่เรื่องเลวร้ายเสียทีเดียว” “ขอแค่ข้าหาทางส่งมันเข้าไปในแผนภาพหลอมปีศาจได้ ไม่ว่าจิตเทพของมันจะตายในนั้นหรือถูกขังไว้ ข้าก็อาจหาทางหนีออกมาได้ แถมยังอาจใช้โอกาสนี้ ‘นกยึดรัง’ ยึดร่างหนุ่มสดใหม่มาเป็นร่างโฮสต์ใหม่ก็ไม่แน่ว่าจะเป็นไปไม่ได้...”