Chapter 319

Published Apr 7, 2026, 04:55 AM

**การเล่นตลกหลบหนีอันหรูหราของริมุรุ – บทสรุป** ภายหลังจากม่านหมอกแห่งการฝึกฝนเอาชีวิตรอดปิดฉากลง เหล่านักเรียนต่างถูกลำเลียงขึ้นสู่เรือเหาะลำมหึมา—ลำเดียวกับที่ดิอาโบลและโซเอย์โดยสารมา—เพื่อมุ่งหน้ากลับสู่ราชอาณาจักรอิงกราเซีย แม้ในส่วนลึกของหัวใจจะแฝงไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ต่อช่วงเวลาที่ผ่านมา ทว่าบททดสอบอันยาวนานนี้ก็ได้มาถึงจุดสิ้นสุดลงเสียที ทางด้านลาปลาซ เขายังคงรั้งรออยู่บนเกาะเพื่อพบปะเจรจากับเหล่ามอนสเตอร์ ถึงแผนการรังสรรค์ ‘ดินแดนมหัศจรรย์’ (Wonderland) อันเป็นโปรเจกต์ยักษ์ใหญ่ในอนาคต เพื่อรับฟังคำร้องขอและจัดสรรเขตที่อยู่อาศัยให้เป็นระเบียบเรียบร้อย ในกาลข้างหน้า เกาะแห่งนี้จะกลายเป็นฐานทัพลับสำหรับฝูงเรือเหาะปริศนา และเป็นสวนสนุกนรกานต์สำหรับการฝึกฝนเคี่ยวกรำเหล่านักเรียน... นอกจากนี้ เรายังพิจารณาถึงการอนุญาตให้พลเรือนเข้าเยี่ยมชมได้ โดยต้องมีผู้คุมกันดูแลอย่างใกล้ชิด และแล้ว— เมื่อข้ามพ้นมาสู่ห้วงเวลาพักผ่อนภายในเรือเหาะ ผมจึงตัดสินใจสดับฟังเรื่องราวที่ดิอาโบลและโซเอย์ได้กระทำลงไปในช่วงก่อนหน้านี้ “นี่มันต้องมีความผิดพลาดอะไรบางอย่างแน่ๆ!” เสียงกรีดร้องโหยหวนของจูจิลัสดังระงม ขณะที่เขาถูกโซเอย์ควบคุมตัวมา ร่างของเขาถูกพันธนาการติดกับวัตถุที่ดูคล้ายท่อนซุงเปรอะเปื้อนกรังๆ ทว่าเมื่อเพ่งมองให้ดี ท่อนซุงนั้นกลับหาใช่อื่นใดนอกเสียจาก ‘มนุษย์’ ที่ถูกแปรสภาพให้กลายเป็นพรรณไม้อย่างน่าสยดสยอง! “นี่มันอะไรกัน?” ผมเอ่ยถามด้วยความฉงน “อา! เจ้านี่บังอาจลอบเข้าไปในสถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเวทมนตร์ NNU ข้าจึงมอบบทลงโทษเล็กน้อยให้สำนึก... และเป็นไปตามบัญชาของท่านริมุรุ ข้ามิได้พรากชีวิตของมันไปแม้แต่น้อย” ดิอาโบลเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิ แม้จะเป็นความจริงที่เขามิได้สังหารทิ้ง ทว่าสิ่งที่เขาตั้งใจจะทำต่อไปล่ะ...? “หึๆๆ เมื่อการสอบสวนเสร็จสิ้นลง ข้าตั้งใจจะนำมันไปประดิษฐานไว้ในเมืองเขาวงกตทรีแอนท์ครับ” “เอ่อ... ฉันไม่แน่ใจนะว่าเทรนนี่จะชอบใจเรื่องนั้นหรือเปล่า?” “ท่านคิดเช่นนั้นหรือ? ถ้าอย่างนั้น... หากข้ามอบมันให้เป็นของขวัญแด่ท่านริมุรุแทนล่ะครับ?” “ฉันไม่เอา! นี่มันไม่ใช่แค่รสนิยมที่น่าสงสัยแล้วนะรู้ไหม? ขืนรับไว้คนอื่นได้สงสัยในสติสัมปชัญญะของฉันพอดี!” “เป็นจริงดังที่ท่านว่า ข้าต้องขออภัยอย่างสูง... ถ้าเช่นนั้น ให้ข้าเผามันให้วอดวายเสียตอนนี้เลยดีไหมครับ?” “อืม... ก็อาจจะ...” บทสนทนาที่ดำเนินไปราวกับละครตลกฉากหนึ่งทำเอาท่อนซุง—ไม่ใช่สิ ทำเอาโกดามาถึงกับหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความหวาดชีวา ผมรู้สึกสงสารเขาขึ้นมานิดๆ แต่จากการสอบสวนเพิ่มเติมกลับพบว่า เขาคือตัวการใหญ่ที่คอยขัดขวางแผนการสร้างโรงเรียนของผม... สำหรับความผิดนั้น ผมมิอาจยกโทษให้ได้ ไม่มีเหตุผลใดที่ต้องปรานี “เอาเถอะ... หลังจากที่ใช้เขาเป็นเยี่ยงอย่างแก่พวกโง่เขลาคนอื่น และต้องอดทนใช้ชีวิตในร่างต้นไม้ไปสักร้อยปีแล้ว ค่อยปลดปล่อยเขาไป หากสมองยังทำงานได้ปกติก็คงพอจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้ การสำนึกบาปนั้นเป็นสิ่งสำคัญที่สุด” “ช่างเป็นเมตตาที่มากล้นเหลือเกินครับท่านริมุรุ ท่านช่างเปี่ยมไปด้วยความปรานีเสมอมา!” งั้นเหรอ? ผมกลับรู้สึกว่าตัวเองค่อนข้างจะโหดร้ายอยู่นะ เขาต้องทนทุกข์ทรมานแสนสาหัสแต่กลับมิอาจสิ้นใจ มิอาจสลบไสล หรือแม้แต่จะเสียสติจนบ้าคลั่งไปก็ยังทำไม่ได้ บางทีการตายไปเสียเลยอาจจะง่ายกว่า ทว่าหากเขาสามารถผ่านพ้นร้อยปีนี้ไปได้โดยที่จิตใจไม่แตกสลาย เขาก็จะกลายเป็นผู้ที่มีจิตใจแข็งแกร่งอย่างยิ่งยวด และเมื่อถึงเวลานั้น หากเขาวางตัวได้ดี ผมอาจจะพิจารณารับเขาเข้าทำงานที่เทมเพสต์ก็ได้ แม้จะไม่ค่อยรื่นรมย์นัก แต่มันก็นับเป็นการทดลองที่คุ้มค่า และยังมีอีกคนหนึ่ง... จูจิลัส ผู้ซึ่งร่ำไห้สะอึกสะอื้นมาเป็นเวลานานแล้ว จิตใจของเขาไม่มีทางทนทานต่อการถูกเปลี่ยนเป็นต้นไม้ได้แน่... อืม อันที่จริง เขาก็แค่พวกปลาน้ำจืดที่ไม่ได้ก่ออาชญากรรมร้ายแรงอะไรนัก ทว่าในอีกแง่หนึ่ง เขากลับสร้างผลกระทบต่อโรงเรียน วางระบบชนชั้นที่ไร้ความหมาย และแสดงความเป็นศัตรูต่อผมอย่างชัดเจน “จะทำอย่างไรกับหมอนี่ดี?” “ให้ข้าฆ่ามันทิ้งเสียเลยไหมครับ?” โซเอย์เอ่ยขึ้นอย่างรวดเร็ว ‘เอาจริงเหรอ?’ ดิอาโบลดูเหมือนจะถามทางสายตาขณะมองโซเอย์ด้วยความประหลาดใจ เดี๋ยวก่อนนะ? ผมนึกอะไรบางอย่างออกพอดี “นึกออกแล้ว! เจ้านี่มันหมกมุ่นกับเรื่องชนชั้นนักใช่ไหม? งั้นเราก็จงปลดฐานะของมันให้หมดสิ้น แล้วส่งไปใช้แรงงานหนักในฐานะนักโทษเสียเลย!” “เข้าใจแล้วครับ ให้เขาไปช่วยทำความสะอาดในเขาวงกตสินะ” “หึๆๆ และไม่ต้องกังวลว่าเขาจะตายหรอกครับ ตราบใดที่เขายังสวมกำไลข้อมือนั่นอยู่” มันช่างเป็นบทลงโทษที่ทารุณเหลือแสน เพราะกำไลนั้นจะทำให้เขาฟื้นคืนชีพกลับมาทุกครั้งที่สิ้นใจ และงานทำความสะอาดเขาวงกตนั้นก็นับว่าเป็นภารกิจที่อันตรายถึงขีดสุด แม้เหล่ามอนสเตอร์ส่วนหนึ่งจะถูกจัดการไปแล้ว แต่ก็ยังมีอีกหลายส่วนที่ต้องได้รับการดูแล ปกติแล้วเทรนนี่และผู้คุมเขาวงกตคนอื่นๆ จะเข้าไปตรวจสอบเป็นระยะ แต่พวกเขาก็ต้องการแรงงานมาช่วยแบ่งเบา แน่นอนว่ามันอันตรายจนถึงชีวิต มีความเป็นไปได้สูงที่จะถูกมอนสเตอร์ฆ่าตายซ้ำแล้วซ้ำเล่า... นี่จึงเป็นงานสำหรับนักโทษชั้นเลิศ และเป็นงานที่ไม่มีใครปรารถนาที่สุดในเทมเพสต์ อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ใช่บทสนทนาที่เราควรจะพูดคุยกันต่อหน้านักเรียน ไม่ใช่แค่เรื่องของอิทธิพลที่เลวร้ายเท่านั้น... ดังนั้น ความคิดเลวร้ายทั้งหลายจึงถูกเก็บไว้ในหัว ขณะที่ผมตัดสินชะตากรรมของโกดามาและจูจิลัสไปเรียบร้อยแล้ว นอกจากนั้น ยังมีแม็กนัส โรซารี และอีริน่า อีริน่าถลึงตาจ้องมองผมพร้อมกับแผดเสียงประกาศกร้าว “เหอะ! ฆ่าฉันซะสิ!” อา... ช่างเป็นประโยคที่คลาสสิกเสียนี่กะไร! “หึๆๆ ถ้าอย่างนั้นก็อย่ารอช้าเลย!” ดิอาโบลเริ่มขยับกายเตรียมลงมือ จนผมต้องรีบห้ามไว้แทบไม่ทัน คุณจะฆ่าคนที่ร้องขอความตายไม่ได้หรอกนะ มันผิดกฎ! “เอ่อ... ฉันเข้าใจนะว่าเธอเกลียดฉันและทุกสิ่งทุกอย่าง แต่ความโกรธแค้นนั้นมันก็ไม่ได้ถูกไปเสียหมดหรอก ผู้ปกครองมิอาจนิ่งดูดายโดยไร้การขัดขืนในยามสงคราม ประเทศชาติมิอาจดำรงอยู่ได้หากมิอาจคุ้มครองความปลอดภัยและทรัพย์สินของราษฎร มันอาจจะดูเท่หากใครจะร้องรำทำเพลงถึงสันติภาพ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผู้ปกครองจะทำได้ มิเช่นนั้นประเทศชาติย่อมต้องล่มสลาย... เธอพอจะเข้าใจเรื่องนี้ไหม?” “ค่ะ... ฉันเข้าใจว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิด แต่! ฉันก็อดไม่ได้ที่จะเกลียดคุณ...” เอาเถอะ ในเมื่อเธอห้ามความรู้สึกไม่ได้ ก็คงช่วยไม่ได้ละนะ...

React

Discussion