Chapter 323

Published Apr 7, 2026, 04:55 AM

หลายชั่วโมงต่อมา “ชิ่ว...ไม่... ข้าจะพ่ายแพ้ต่อพวกมนุษย์ชั้นต่ำเช่นนี้ได้อย่างไร... หากเพียงแต่...ข้าจะสามารถรักษาร่างกายเนื้อนี้ไว้ได้...” ด้วยคำพูดสุดท้ายนั้น อสูรชั้นต่ำก็มลายหายไป มันมิได้ตาย เพียงแต่ไม่อาจดำรงร่างที่ไม่สมบูรณ์ของตนไว้ได้อีกต่อไป และแล้วทั้งสามก็ได้รับชัยชนะ “เย-ใช่แล้ว! พวกเราสังหารอสูรชั้นต่ำได้แล้ว!” “เราทำได้! ข้าเชื่อว่าเราทำทุกสิ่งให้สำเร็จได้หากเราพยายาม!” “ดีมาก ข้าโล่งใจเหลือเกิน ข้ามั่นใจว่าเราต้องตายแน่...” พวกเขากำลังเฉลิมฉลองอยู่ครู่หนึ่ง แต่แล้วเปลวเพลิงที่กำลังลุกลามก็ทำให้สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไป “ให้ตายสิ! ลูกบอลเพลิงที่มันปล่อยออกมาเริ่มเผาผลาญอาคารแล้ว!” “แย่แล้ว! พวกเราต้องออกไปเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นเราจะไหม้เกรียมเป็นจุล!” “อย่ามัวยืนตกใจ รีบไปจากที่นี่กันเถอะ” ทั้งสามรีบเร่งหลบหนีอย่างบ้าคลั่ง โชคดีที่ประตูถูกทำลายไปในระหว่างการต่อสู้ ทำให้พวกเขาพอจะออกไปได้...ทว่า... “ว่าแต่...เรื่องทองสิบเหรียญนั่น...” “อย่าพูดเรื่องนั้นสิ! พวกเรามาที่นี่เพื่อพักผ่อนเฉยๆ ใช่ไหม?” “...ใช่ คฤหาสน์ถูกเผาไปแล้ว และ...” “หา! งั้นพวกเราก็ทำงานฟรีอีกแล้วน่ะสิ!? แต่ข้าอยากใช้ชีวิตอย่างหรูหราแล้วนะ! ข้ากำลังคิดจะซื้อเสื้อคลุมงดงามด้วยเงินรางวัลเสียอีก!” “ข้าบอกแล้วไง อย่าพูดถึงมันเลย! มันจะยิ่งทำให้เจ้าเศร้าใจเปล่าๆ” “เอาเถอะ ข้าไม่แปลกใจเลยที่มันเกิดขึ้นอีกครั้ง ข้าว่าเราควรจะดีใจที่เรายังมีชีวิตอยู่ก็พอแล้ว!” “อึ๋ย มันก็เป็นแบบนี้ตลอดสิน่า พวกเราพูดแบบเดิมทุกครั้ง” อย่างไรก็ตาม แม้จะมีการบ่นพึมพำ ทั้งสามคนก็ดูร่าเริง นี่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นบ่อยครั้ง และพวกเขาก็รู้จากประสบการณ์ว่า ตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่ สิ่งดีๆ จะตามมาเสมอ ◇◇◇ พวกเราแจ้งรายงานที่กิลด์ที่ใกล้ที่สุด จากนั้นก็ดื่มสังสรรค์อยู่ในบาร์จนดึกดื่น หลังจากนั้น ทั้งสามก็ถูกเรียกตัวโดยเจ้าสำนัก พวกเขากลั้นใจและเข้าไปในห้องด้วยความประหม่า “ดูเหมือนว่าพวกเจ้าจะปล่อยให้ความโลภเข้าครอบงำอีกครั้ง และรับงานที่พวกเจ้าไม่ควรจะรับมา” เจ้าสำนักกล่าว ก่อนที่กิโดจะปิดประตูหลังพวกเขาเสียอีก “โอ้ แต่พวกเราไม่ได้เงินเลยสักแดงนะ ได้โปรดอย่าลงโทษพวกข้าเลย!” คาบาลกล่าวร้อนรน อย่างไรก็ตาม เจ้าสำนักเพียงแค่นเสียงหัวเราะเยาะและกล่าวต่อไปว่า “เอาเถอะ ถ้าพวกเจ้าเอาชีวิตรอดมาได้ ก็ย่อมได้รับอะไรบางอย่างกลับมาด้วยเช่นกัน” พวกเขาก็จนปัญญาว่าจะตอบสนองอย่างไร แต่ก็อย่างน้อยก็โล่งใจที่เจ้าสำนักดูอารมณ์ดี... “ถึงกระนั้น พวกเจ้าทั้งสามก็ประมาทเกินไป! พวกโง่เง่า!!” เจ้าสำนักเทศน์สอนต่อไปด้วยน้ำเสียงที่น่ากลัวยิ่งกว่าอสูรกาย คำเทศน์สอนดำเนินไปหลายชั่วโมง ซึ่งก็แปลกใจที่เจ้าสำนักที่ควรจะยุ่ง แต่สถานการณ์ของพวกเขาก็ยิ่งเลวร้ายลงเรื่อยๆ พวกเขาอยากจะร้องไห้ ในที่สุด เจ้าสำนักก็กล่าวกับพวกเขาว่า “อย่างไรก็ตาม งูใหญ่สองเศียรถูกค้นพบก็เพราะรายงานของพวกเจ้า มันอยู่ไกลจากหมู่บ้านออกไป นอกป่า นั่นเป็นเพราะพวกเจ้ารู้ลวงมันมาที่นั่น ใช่ไหม? ทำได้ดีมาก และพวกเจ้าก็เอาชีวิตรอดออกมาได้ ครั้งต่อไปพวกเจ้าควรระวังให้มากกว่านี้” “ไม่ พวกเราไม่ได้คิดอะไรนอกจากวิ่งหนี และพวกเราก็บังเอิญไปในทิศทางตรงกันข้ามกับหมู่บ้าน พวกรู้นะ... พวกเราไม่มีประสาทสัมผัสในการกำหนดทิศทางที่ดีที่สุด...” “ใช่ๆ มันช่างโกลาหลเหลือเกิน!” “พวกเราช่างงุ่มง่ามเสียจริง ถ้าเป็นเช่นนั้น ทหารคงกำลังรอพวกเราอยู่ที่หมู่บ้าน” พวกเขากล่าวปฏิเสธ แต่เจ้าสำนักก็ดูเหมือนจะมองทะลุเสียแล้ว และกล่าวว่า ‘เอาเถอะ นั่นจะพอแล้ว’ จากนั้นก็หันหลังให้พวกเขาไปสนใจเอกสารบางอย่าง นั่นเป็นวิธีแสดงความขอบคุณของเจ้าสำนัก ทั้งสามโค้งคำนับและออกจากห้องไป หลายวันต่อมา ทั้งสามได้มายังหมู่บ้านแห่งหนึ่งเพื่อทำงาน “อ่า คุณหนู! ขอบคุณที่สังหารสัตว์ประหลาดน่ากลัวตนนั้นเมื่อคราวก่อนนะ!” เด็กเล็กๆ ร้องตะโกนขณะวิ่งกรูกันเข้ามาหาพวกเขาเพื่อล้อมรอบ พวกเขาต่างยิ้มแย้ม เมื่อทั้งสามมาที่นี่ครั้งก่อน เด็กๆ เป็นห่วงพ่อแม่และไม่หยุดร้องไห้ แต่ตอนนี้กลับไม่มีเค้าลางของความกังวลเหล่านั้นอีกแล้ว “เพียงแค่ได้เห็นรอยยิ้มของพวกเจ้าก็คือรางวัลทั้งหมดที่ข้าต้องการแล้ว นั่นคือสิ่งที่ข้าคิด!” “ใช่ ก็ไม่เลวนะ” “จริงแท้ มีบางสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าเงิน!” รอยยิ้มของเด็กๆ ช่างแพร่กระจาย จนไม่นานนักทั้งสามก็พลอยยิ้มตามไปด้วย และเช่นเคย พวกเขามองไปข้างหน้าและเริ่มเดินต่อไป การผจญภัยของพวกเขายังเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

React

Discussion