Chapter 236 การขายโดยตัวแทน ไข่สัตว์เลี้ยงที่โจวเหวินกวาดมาได้นั้นเป็นไข่สัตว์เลี้ยงระดับตำนานที่ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับการขายโดยเหล่าพ่อค้ารายใหญ่ ไข่ส่วนใหญ่เป็นสายพันธุ์เฉพาะถิ่นที่หาได้ยากและมีจำนวนน้อยมาก พวกมันถูกจัดว่าเป็นไข่หายากที่กระจายตัวอยู่ทั่วทุกมุมโลก ต่อให้เป็นร้านขายไข่สัตว์เลี้ยงขนาดใหญ่ในเมืองศักดิ์สิทธิ์ ก็ยังเป็นเรื่องยากที่จะได้เห็นไข่หลากหลายสายพันธุ์จากภูมิภาคที่แตกต่างกันมากมายขนาดนี้ “ถ้าคุณซื้อไปสักฟอง คุณก็จะรู้เองว่ามันจริงหรือเปล่า” โจวเหวินกล่าว “นั่นก็ใช่ แต่ราคาที่คุณตั้งมันไม่สูงไปหน่อยหรือ?” หลี่อวี่เหลือบมองป้ายราคาของโจวเหวิน เจ้าทูตสวรรค์ปีกหักถูกตั้งราคาไว้ที่ 188,000 ไข่สัตว์เลี้ยงระดับตำนานทั่วไปปกติจะมีราคาขายอยู่ที่ 10,000–20,000 ส่วนไข่หายากก็อยู่ที่ประมาณ 70,000–80,000 มีเพียงไข่เกรดเยี่ยมเท่านั้นที่จะมีราคาทะลุ 100,000 ขึ้นไป “ผมอ้างอิงราคาจากอินเทอร์เน็ต ราคานี้ต่อรองไม่ได้” โจวเหวินตอบ เขาตรวจสอบราคาบนอินเทอร์เน็ตมาแล้ว แต่เนื่องจากการปรากฏตัวของมิติปริศนาที่เกิดขึ้นบ่อยครั้งทั่วโลก ทำให้การสัญจรถูกปิดกั้นอย่างหนัก ห่วงโซ่อุปทานล่าช้าและไม่ปลอดภัย แถมยังมีสินค้าสูญหายอยู่บ่อยครั้ง ส่งผลให้ปริมาณการซื้อขายบนอินเทอร์เน็ตค่อยๆ หดตัวลง หากขายในวิทยาลัยไม่ได้ โจวเหวินก็คงต้องไปเสี่ยงโชคที่ตลาดในลั่วหยาง หากยังหาคนซื้อไม่ได้อีก เขาก็ทำได้เพียงขายให้กับเหล่าพ่อค้าคนกลาง ซึ่งหากถึงขั้นนั้น ราคาก็คงจะต่ำติดดิน หลี่อวี่จิ๊ปาก “โจวเหวิน ฉันไม่มีเงินมากพอจะซื้อของพวกนี้หรอกนะ แต่ถ้าคุณยังตั้งราคาแบบนี้ที่นี่ เกรงว่าคุณคงขายไม่ได้สักฟองแน่ๆ ทำไมเราไม่ทำแบบนี้ล่ะ? คุณเอาไข่สัตว์เลี้ยงพวกนี้มาให้ฉันขายให้ไหม? ฉันคิดค่าคอมมิชชั่นสิบเปอร์เซ็นต์สำหรับความเหนื่อยยากของฉันเป็นไง?” “ทำไมคุณถึงคิดว่าจะขายได้ล่ะ ในเมื่อผมขายที่นี่ไม่ได้?” โจวเหวินมองหลี่อวี่ด้วยความสนใจ หลี่อวี่ส่งนามบัตรให้โจวเหวิน “พูดตามตรงนะ ฉันได้รับการตอบรับจากร้านสัตว์เลี้ยงรอยัลเพ็ทสโตร์แล้ว แม้จะยังเรียนไม่จบแต่ฉันก็เป็นพนักงานอย่างเป็นทางการของที่นั่นแล้ว อย่างที่เห็นว่าที่นี่ไม่มีคนเลย ที่ฉันมาตั้งแผงก็เพราะกฎของบริษัทเท่านั้นเอง ถ้าไข่สัตว์เลี้ยงของคุณเป็นของจริง ฉันช่วยคุณขายผ่านช่องทางของบริษัทได้ ราคามันต้องสูงกว่านี้แน่นอน แลกกับเงื่อนไขที่ว่าไข่พวกนี้ต้องเป็นของจริงเท่านั้นนะ” น่าเสียดายที่คนส่วนใหญ่ไม่ได้รับรู้ถึงการต่อสู้ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ และไม่รู้ว่าโจวเหวินทำอะไรลงไปบ้างในเมืองศักดิ์สิทธิ์ ไม่อย่างนั้นหลี่อวี่คงไม่สงสัยในความแท้ของไข่พวกนี้หรอก “ไม่จำเป็นหรอก ผมขายด้วยตัวเองได้ อีกอย่างผมก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว” โจวเหวินรู้ทันว่าหลี่อวี่กำลังวางแผนทำธุรกิจแบบเสือนอนกิน ความเสี่ยงตกอยู่ที่โจวเหวินทั้งหมดแต่กำไรกลับต้องแบ่งให้หลี่อวี่ อีกอย่างโจวเหวินก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหลี่อวี่จะเอาไปโก่งราคาขายเท่าไหร่ ยิ่งไปกว่านั้น โจวเหวินรู้ดีว่าไอ้หมอนี่ไว้ใจไม่ได้ แค่ชื่อร้านรอยัลเพ็ทสโตร์ก็บ่งบอกได้ดีแล้ว มันถูกจัดเป็นหนึ่งในสี่ร้านค้าจอมหลอกลวงตัวฉกาจแห่งสมาพันธ์ร่วมกับร้านอื่นอีกสามแห่ง ขึ้นชื่อเรื่องการกดราคาซื้อต่ำๆ แล้วขายแพงหูฉี่ แถมยังชอบเล่นตลกโปกฮาเอาเปรียบลูกค้า โจวเหวินเองก็ไม่ได้ยุ่งอะไร เขาเล่นเกมไปด้วยระหว่างเฝ้าแผงได้ ดังนั้นเขาจึงไม่รีบร้อน “เอาแบบนี้ไหม ในเมื่อมันขายยากนัก ทำไมคุณไม่เหมาขายให้ฉันซะเลยล่ะ? ถ้าคุณรับประกันว่ามันเป็นของจริง ฉันให้คุณฟองละ 80,000 รวมสี่ฟองก็เป็น 320,000 ถ้วนๆ เลยเป็นไง?” หลี่อวี่เสนอเพิ่ม “ราคานี้ต่อรองไม่ได้” โจวเหวินตอบขณะที่ยังคงเล่นเกมอยู่ “เจ้าหมีน้ำแข็งตัวนี้ราคาสูงเกินไปเห็นๆ ไข่หมีน้ำแข็งทั่วไปราคาแค่ 70,000–80,000 เอง ทำไมคุณถึงตั้งไว้เกือบ 200,000 ล่ะ?” หลี่อวี่ชี้ไปที่ไข่หมีน้ำแข็ง “มันคุ้มค่าทุกบาททุกสตางค์” หมีน้ำแข็งของโจวเหวินถูกตั้งราคาไว้สูงจริง แต่ที่เป็นอย่างนั้นก็เพราะเขาเห็นสเตตัสของมันแล้ว และรู้ดีว่ามันมีค่าสมราคานี้ “ถ้าคุณทำธุรกิจแบบนี้ ต่อให้เอาไปขายที่ตลาดลั่วหยางก็ขายไม่ได้หรอก ไม่ต้องพูดถึงที่นี่เลย” หลี่อวี่ไม่เคยเห็นกลยุทธ์การขายของโจวเหวินมาก่อน เขาตัดสินใจที่จะรอและดู เขามั่นใจว่าเดี๋ยวก็คงได้ซื้อไข่สัตว์เลี้ยงของโจวเหวินในราคาถูกๆ หลังจากที่โจวเหวินได้เห็นความเป็นจริงอันโหดร้ายของโลกใบนี้ ในตลาดมีคนเดินผ่านไปมาน้อยมาก นานๆ ครั้งจะมีนักเรียนแวะมาหาหลี่อวี่ ดูท่าว่าสถานะพนักงานร้านรอยัลเพ็ทสโตร์ของเขาจะไม่ได้กุเรื่องขึ้นมา บางครั้งสภานักเรียนก็นำไข่สัตว์เลี้ยงที่ได้จากมิติปริศนามาฝากให้เขาขาย แม้ว่าเขาจะรับซื้อในราคาไม่สูงนัก แต่ข้อดีคือได้รับเงินสดทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาไปขายเอง อย่างไรก็ตาม ไข่ที่เอามาขายให้หลี่อวี่ส่วนใหญ่เป็นไข่ธรรมดาที่ไม่ได้มีอะไรพิเศษเลย “เป็นไงล่ะ เห็นไหม? พวกนักเรียนต่างก็ให้การยอมรับฉัน ราคามันยุติธรรมและซื่อสัตย์นะ ราคาที่ฉันเสนอให้คุณก็ไม่ใช่ว่าต่ำเลยสักหน่อย” หลี่อวี่หยิบไข่สัตว์เลี้ยงอีกฟองมาอวดโจวเหวิน โจวเหวินเมินเฉยใส่เขาและเล่นเกมต่อไป ข้างๆ กันนั้น หวงจี้กำลังทำอะไรบางอย่างบนแล็ปท็อป นิ้วมือของเขารัวพิมพ์ลงบนคีย์บอร์ดจนไม่มีเวลาแม้แต่จะคุยกับโจวเหวิน เมื่อเห็นว่าโจวเหวินเมินใส่ หลี่อวี่ก็อดพึมพำไม่ได้ “นั่นไม่ใช่ทางทำมาหากินหรอกนะ คุณไม่มีทางขายได้สักชิ้นแน่” ในขณะที่พูดอยู่นั้น มีคนอีกคนหนึ่งเดินเข้ามา เมื่อหลี่อวี่เห็นคนคนนั้น ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที “กูเตี่ยน คุณได้ไข่สัตว์เลี้ยงมาอีกแล้วเหรอ?” หลี่อวี่รีบปรี่เข้าไปต้อนรับอย่างกระตือรือร้น เมื่อโจวเหวินได้ยินชื่อกูเตี่ยน เขาก็เงยหน้าขึ้นและเห็นชายผู้มีใบหน้าดูชั่วร้ายคนนั้นเดินเข้ามาจริงๆ “ไข่พวกนี้แลกได้เท่าไหร่?” กูเตี่ยนโยนถุงใบหนึ่งลงตรงหน้าหลี่อวี่ หลี่อวี่รีบเปิดถุงดูด้วยความดีใจเมื่อเห็นไข่สัตว์เลี้ยงกว่าสิบฟองอยู่ข้างใน ขณะที่ตรวจสอบไข่เหล่านั้น เขาก็พูดด้วยความรื่นเริง “นี่น่าจะเป็นไข่สัตว์เลี้ยงนักรบทองคำ คนอื่นคงรับซื้อไปแค่ฟองละ 5,000 เห็นแก่ที่เราเป็นเพื่อนเก่ากัน ฉันให้คุณฟองละ 5,500 แล้วกัน...” โจวเหวินมองดูไข่สัตว์เลี้ยงผ่านทางหน้าจอโทรศัพท์แล้วก็อดทึ่งไม่ได้ หลี่อวี่มีความสามารถไม่เลวเลยจริงๆ เขาสามารถประเมินสายพันธุ์ของไข่ได้แม่นยำมาก แต่ทว่า ราคาที่เขาเสนอนั้นมันคือการโกงชัดๆ มันแทบจะไม่ถึงหนึ่งในสามของราคาตลาดด้วยซ้ำ ไข่สัตว์เลี้ยงนักรบทองคำอาจจะเป็นเพียงระดับตำนานทั่วไป แต่มันเป็นสัตว์เลี้ยงที่ยอดเยี่ยมมากสำหรับการเป็นแท็งก์ ซึ่งมักถูกขายในราคาค่อนข้างสูงในตลาด แต่ราคาที่หลี่อวี่เสนอให้นั้นต่ำกว่าราคาไข่ระดับตำนานทั่วไปเสียอีก เขาช่างไร้ยางอายจริงๆ “กูเตี่ยน คุณจะขายไข่พวกนี้เหรอ?” โจวเหวินถามกูเตี่ยน กูเตี่ยนถือเป็นสมาชิกชมรมซวนเหวินคนหนึ่ง แม้จะถูกดึงตัวมาเพื่อเติมจำนวนก็ตาม โจวเหวินไม่อยากเห็นเขาถูกหลอกต่อหน้าต่อตาแบบนี้ คนอย่างกูเตี่ยนเอาแต่ขลุกอยู่ในมิติปริศนาทั้งวันจนแทบไม่มีเพื่อน เขาคงไม่รู้ราคาตลาดแน่ๆ โจวเหวินจึงคาดว่ากูเตี่ยนคงเคยถูกหลี่อวี่หลอกมาก่อนในอดีต “ใช่” กูเตี่ยนตอบสั้นๆ “ในเมื่อผมก็ขายไข่สัตว์เลี้ยงอยู่ ถ้าคุณไว้ใจผม ให้ผมช่วยขายให้ไหม?” โจวเหวินเสนอ “ได้” กูเตี่ยนคว้าถุงของเขาแล้ววางลงตรงหน้าโจวเหวินก่อนจะหันหลังเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรอีก หลี่อวี่เริ่มหัวเสีย เขาพูดกับโจวเหวินด้วยสีหน้าเย็นชา “โจวเหวิน ทำแบบนี้มันทุเรศไปหน่อยไหม? ไม่รู้กฎของการทำธุรกิจหรือไง?” “ผมไม่ค่อยรู้เรื่องธุรกิจหรอก แต่กูเตี่ยนเป็นสมาชิกชมรมเดียวกับเรา การที่ผมช่วยเขาขายของมันผิดกฎตรงไหนหรือ?” โจวเหวินตอบกลับ “ได้ ถ้าอย่างนั้นก็นั่งดูฉันขายของที่นี่ไปก็แล้วกัน” หลี่อวี่ไม่รีบร้อน เขาต้องขายไข่พวกนี้ผ่านช่องทางของร้านรอยัลเพ็ทสโตร์อยู่แล้ว การจะขายออกที่นี่น่ะเหรอ... มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย