บทที่ 95 ถ้ำหลงเหมิน “นี่มันหมายความว่ายังไงกัน?” โจวเหวินถามพร้อมกับขมวดคิ้ว “คุณชายน้อยเหวิน นี่คือเงินค่าใช้จ่ายประจำเดือนของคุณครับ หากไม่พอ คุณสามารถขอเพิ่มจากมาดามได้เสมอ เดิมทีท่านตั้งใจจะเตรียมอสูรคู่หูที่เหมาะสมกับคุณให้ แต่หลังจากทราบข้อเท็จจริงที่ว่าคุณกำลังจะเลื่อนระดับสู่ขั้นตำนานในเร็วๆ นี้ ท่านเลยไม่ได้เตรียมไว้ให้ครับ เมื่อถึงเวลานั้นจะมีตัวเลือกที่หลากหลายและมีประโยชน์มากกว่านี้ให้เลือกแน่นอน” นายทหารผู้ช่วยกล่าว “พี่หลานเป็นคนให้สิ่งนี้มาจริงๆ งั้นเหรอ?” โจวเหวินถามนายทหารผู้ช่วย “ครับ” นายทหารผู้ช่วยตอบอย่างหนักแน่น “ถ้าอย่างนั้น ฝากขอบคุณพี่หลานแทนผมด้วย ผมซาบซึ้งในน้ำใจของท่าน แต่ผมไม่ต้องการมัน” โจวเหวินพูดพลางปิดฝากล่องลง นายทหารผู้ช่วยมองโจวเหวินด้วยความประหลาดใจ “คุณชายน้อยเหวิน นี่คือเงินค่าใช้จ่ายของคุณ เช่นเดียวกับคุณหนูจิง มันคือสิ่งที่คุณควรได้รับครับ” “นั่นคือสิ่งที่อันจิงควรได้รับ ไม่ใช่ผม และผมก็ไม่มีความจำเป็นต้องใช้มันด้วย โปรดกลับไปบอกพี่หลานที ผมเคารพท่าน แต่ว่านามสกุลของผมไม่ใช่ ‘อัน’” โจวเหวินกล่าว นายทหารผู้ช่วยมองโจวเหวินแต่ก็ไม่ได้พยายามโน้มน้าวเขาอีก เขาเพียงแค่หยิบปากกาและกระดาษออกมาจดหมายเลขโทรศัพท์แล้วส่งให้ด้วยสองมือ “คุณชายน้อยเหวิน ผมจะนำของพวกนี้กลับไปนะครับ นี่คือเบอร์ติดต่อของผมที่ติดต่อได้ตลอดเวลา หากคุณมีความต้องการอะไร สามารถโทรหาผมได้ทันทีครับ” “ตกลง ขอบคุณมาก” โจวเหวินรับกระดาษแผ่นนั้นมาและมองดูตัวเลข หลังตัวเลขนั้นมีคำว่า ‘อาเฉิง’ เขียนอยู่ ซึ่งอาจเป็นชื่อของนายทหารผู้ช่วย ทว่าชื่อนั้นดูเหมือนชื่อเล่นหรือชื่อเรียกเสียมากกว่า ไม่เหมือนชื่อจริงสักเท่าไหร่ ราวกับสังเกตเห็นความสงสัยของโจวเหวิน อาเฉิงจึงกล่าวว่า “ผมถูกผู้คุมอันเก็บมาได้ในมิติพิศวงครับ ตอนนั้นผมได้รับบาดเจ็บสาหัสที่ศีรษะและสูญเสียความทรงจำทั้งหมด ผู้คุมอันหวังว่าผมจะสามารถเกิดใหม่จากกองเพลิงได้ เขาจึงตั้งชื่อให้ผมว่า ‘เฉิง’ ที่แปลว่าชีวิต และผมก็ใช้นามสกุลอันของเขาด้วย คุณชายน้อยเหวิน เรียกผมว่าอาเฉิงก็ได้ครับ” “เอาล่ะ ขอบคุณนะอาเฉิง ช่วยนำของพวกนี้กลับไปให้ที” โจวเหวินเก็บแผ่นกระดาษนั้นไว้ หลังจากส่งนายทหารอาเฉิงกลับไป เขาก็มุ่งตรงไปยังถ้ำหลงเหมินทันที อาเฉิงนำสิ่งของเหล่านั้นกลับไปยังตระกูลอัน ทว่าเขาไม่ได้นำไปให้โอหยางหลาน แต่กลับนำไปให้ อันเทียนจั่ว “ทำไมถึงนำของพวกนี้กลับมา?” อันเทียนจั่วมองดูกล่องไม้ด้วยความขมวดคิ้ว “คุณชายน้อยเหวินต้องการให้ผมนำกลับมาครับ” อาเฉิงกล่าว “นายได้บอกเขาไหมว่านี่มาจากแม่ของฉัน?” อันเทียนจั่วถาม “บอกครับ คุณชายน้อยเหวินฝากขอบคุณท่าน เขารู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจ แต่เขาไม่ต้องการสิ่งของเหล่านี้ครับ” อาเฉิงตอบตามความจริง “ถ้าอย่างนั้นก็เก็บไปเถอะ” อันเทียนจั่วกล่าวหลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ท่านผู้คุม ผมคิดว่าคุณชายน้อยเหวินคงเดาได้ว่าของพวกนี้ไม่ได้มาจากมาดามครับ” อาเฉิงเสริม “ทำไมถึงคิดแบบนั้น?” อันเทียนจั่วถามด้วยความสนใจ “เป็นแค่ความรู้สึกครับ ไม่มีเหตุผลรองรับอะไร” “นายไม่ใช่ผู้หญิง จะมาพูดเรื่องความรู้สึกอะไรตอนนี้” อันเทียนจั่วเว้นจังหวะแล้วพูดต่อ “เจ้าโจวเหวินนี่ถือว่ามีกระดูกสันหลังดีนะ แต่คนเราจะประสบความสำเร็จด้วยความทะนงเพียงอย่างเดียวไม่ได้ หากเขาปรารถนาจะฝึกฝนวิชาทลายตะวัน ก็เป็นเรื่องลึกลับว่าเขาจะใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะเลื่อนขั้นสู่ระดับตำนานได้โดยปราศจากผลึกพลังงานต้นกำเนิดที่เพียงพอ เราจะปล่อยให้เสี่ยวจิงรอเขาไปตลอดไม่ได้หรอก จริงไหม?” “ท่านผู้คุม ผมมีบางเรื่องที่ผมไม่แน่ใจว่าควรพูดดีไหมครับ” อาเฉิงกล่าวด้วยความลังเล “เลิกลีลาได้แล้ว นายเคยเก็บงำอะไรไว้ที่ไหนกัน?” อันเทียนจั่วแค่นเสียง อาเฉิงกล่าวว่า “ร่างกายของคุณหนูจิงไม่ค่อยดี ดังนั้นการที่มาดามห้ามไม่ให้เธอไปแย่งชิงกายาพิเศษนั้นก็เพื่อตัวของเธอเอง แต่ทำไมท่านถึงต้องให้เธอมาแข่งขันเพื่อความเป็นใหญ่กับคุณชายน้อยเหวินด้วยครับ?” อันเทียนจั่วกล่าวเบาๆ “ฉันรู้จักนิสัยของเสี่ยวจิงดีเกินไป เธอไม่สนใจเรื่องการเสนอชื่อหรอก แต่เธอต้องการพิสูจน์ให้แม่เห็นว่าโจวเหวินไม่ได้ยอดเยี่ยมอย่างที่ท่านปู่กล่าวอ้าง และไม่มีทางดีไปกว่าเธอแน่นอน” โจวเหวินเดินตามแผนที่นำทางไปยังถ้ำหลงเหมิน เนื่องจากถ้ำหลงเหมินนั้นกว้างใหญ่เกินไป วิทยาลัยซันเซ็ตจึงครอบคลุมพื้นที่เพียงเศษเสี้ยวของที่นี่เท่านั้น พื้นที่ส่วนใหญ่ตั้งอยู่นอกเขตโรงเรียน หลังจากโจวเหวินมาถึง เขาก็ตระหนักได้ถึงปัญหาใหญ่ สถานที่อย่างเมืองหลวงโบราณ, นครพุทธะใต้ดิน และด่านพยัคฆ์กรงขัง ต่างก็มีสัญลักษณ์ฝ่ามือเล็กๆ ที่ทำให้เขามองเห็นได้ในทันที จึงทำให้เขาสแกนและดาวน์โหลดดันเจี้ยนได้สำเร็จ ทว่าถ้ำหลงเหมินนั้นทอดยาวเป็นกิโลเมตร มีทั้งอนุสาวรีย์หินและประติมากรรมหินนับไม่ถ้วนที่นี่ แต่กลับไม่มีอะไรที่มีลักษณะคล้ายทางเข้าเหมือนประตูเมืองเลย ไม่มีจุดไหนที่เห็นสัญลักษณ์ฝ่ามือได้อย่างชัดเจน ภายในถ้ำหลงเหมินมีถ้ำมากมายที่สามารถเข้าไปได้ มิติพิศวงด้านในก่อตัวเป็นพื้นที่กว้างขวางอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ตัวอย่างเช่น ถ้ำดอกบัวที่โจวเหวินต้องการไปนั้นเป็นเพียงหนึ่งในหลายๆ ถ้ำเท่านั้น หากปราศจากสัญลักษณ์ฝ่ามือ โจวเหวินทำได้เพียงเดินเลียบแม่น้ำไปเรื่อยๆ คอยสังเกตทุกสิ่งรอบตัวอย่างละเอียด ทั้งรูปปั้นพระพุทธรูปและงานแกะสลักหิน เขาหวังว่าจะได้พบสัญลักษณ์ฝ่ามือและดาวน์โหลดดันเจี้ยนลงในโทรศัพท์ลึกลับของเขา ถ้ำหลงเหมินมีพระพุทธรูปอยู่ประมาณหนึ่งแสนองค์ องค์ที่สูงที่สุดนั้นสูงเกือบยี่สิบเมตร และมีถ้ำมากกว่าห้าสิบแห่ง งานหินแกะสลักมีจำนวนนับพัน หลังจากเกิดพายุมิติขึ้น ในแต่ละถ้ำก็มีสิ่งมีชีวิตมิติจำนวนมหาศาลปรากฏตัวอยู่ภายใน โจวเหวินมองไปรอบๆ ขณะเดิน ความคืบหน้าจึงเป็นไปอย่างเชื่องช้ามาก ทว่าเขาก็ยังไม่พบสัญลักษณ์ฝ่ามือเลย “โจวเหวิน?” ในขณะที่เขากำลังมองหาสัญลักษณ์เลียบแม่น้ำ จู่ๆ เขาก็ได้ยินใครบางคนเรียกชื่อเขา โจวเหวินหันไปและพบว่าคนที่เรียกเขาคือ หวังลู่ เด็กสาวที่อาศัยอยู่ข้างบ้านของเขานั่นเอง “โจวเหวิน นายมาที่ถ้ำหลงเหมินเพื่อฝึกฝนเหมือนกันเหรอ?” หวังลู่ถามพร้อมรอยยิ้ม “ฉันแค่มาดูเฉยๆ ไม่ได้วางแผนจะเข้าไปข้างในหรอก” โจวเหวินกล่าว “ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว ถ้าไม่เข้าไปก็เสียแย่เลย ฉันได้ยินมาว่าเมื่อไม่นานมานี้มีเสียงมังกรคำรามดังออกมาจากถ้ำมังกรเก่าด้วยนะ แถมตอนกลางคืนยังมีแสงคล้ายสมบัติปรากฏขึ้นอีก มันประหลาดมาก ทำไมนายไม่เข้าไปดูเป็นเพื่อนฉันหน่อยล่ะ?” หวังลู่เอ่ยชวน “ยิ่งแปลกก็ยิ่งอันตราย ฉันว่าไม่เข้าไปจะดีกว่า” โจวเหวินกล่าวพลางเดินต่อไปข้างหน้า หวังลู่แลบลิ้นแล้วมุ่งหน้าไปยังถ้ำมังกรเก่า ถ้ำหลงเหมินนั้นกว้างใหญ่เกินไปและมีงานแกะสลักมากเกินไป การจะหาสัญลักษณ์ฝ่ามือเล็กๆ ให้พบนับว่าไม่ใช่เรื่องง่าย โจวเหวินมีความอดทนสูงมาก แต่ถึงแม้เขาจะสำรวจทุกตารางนิ้วแล้ว ในท้ายที่สุดเขาก็ยังหาจุดสัญลักษณ์เล็กๆ นั้นไม่พบ หรือว่ามิติพิศวงทุกแห่งจะไม่สามารถดาวน์โหลดได้? โจวเหวินเริ่มเกิดความสงสัย แต่เขาก็ยังคงสำรวจต่อไป พื้นที่ภายนอกถ้ำหลงเหมินเป็นสถานที่ที่ค่อนข้างได้รับความนิยม เนื่องจากนักศึกษาวิทยาลัยซันเซ็ตจำนวนมากต่างมาที่นี่เพื่อฝึกฝนและสังหารสิ่งมีชีวิตมิติ ยังมีผู้คนจากลั่วหยางที่ไม่ใช่นักศึกษาเดินทางเข้ามาผ่านทางประตูทิศเหนือ เขายังเห็นผู้คนมากมายตั้งร้านค้าอยู่ใกล้ๆ ถ้ำ บ้างก็ขายผลึกมิติและไข่อสูรคู่หูที่ได้มาจากถ้ำแห่งนั้น เมื่อเห็นแผงขายไข่อสูรคู่หูเหล่านั้น โจวเหวินก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ โทรศัพท์ลึกลับสามารถดาวน์โหลดไข่อสูรคู่หูลงในเกมได้ผ่านการถ่ายรูป ถ้าอย่างนั้น ฉันจะถ่ายรูปไข่อสูรคู่หูของคนอื่นในเกมได้ไหมนะ? โทรศัพท์ไม่น่าจะฉลาดพอที่จะแยกแยะได้ว่าไข่อสูรคู่หูนั้นเป็นของใคร ใช่ไหมล่ะ?