Chapter 97 - Mobile Game โจวเหวินเดินวนเวียนสำรวจแผงลอยใกล้ๆ พร้อมกับใช้กล้องจากโทรศัพท์มือถือปริศนาของเขาแอบส่องดูไข่คู่หูหินกิเลนทั้งหมดที่มีวางขาย อย่างที่หวังลู่และเจ้าของร้านบอกไว้ กิเลนหินที่มี "กายากิเลนข่มฟ้า" นั้นหาได้ยากยิ่ง ดังนั้นเขาจึงไม่พบตัวที่สองอีกเลย การที่นักเรียนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปถือเป็นเรื่องปกติทั่วไป สิ่งที่โจวเหวินทำจึงไม่ได้ดูแปลกแยกและไม่ได้ดึงดูดความสนใจจากใคร "ฟังก์ชันของโทรศัพท์ปริศนานี้มันน่าทึ่งมาก แต่ก็น่าเสียดายที่ฉันจนเกินไป ต่อให้ฉันจะหาไข่คู่หูเกรดเลิศเลอได้ แต่ก็ไม่มีเงินพอที่จะซื้อมันอยู่ดี" โจวเหวินรู้สึกหงุดหงิด เขาไม่สามารถเอาไข่คู่หูไปขายเพื่อหาเงินได้ เพราะต่อให้เขารู้ว่าไข่ใบนั้นเป็นเกรดเลิศเลอ แต่คนอื่นไม่รู้ด้วย พวกเขาไม่มีทางซื้อไข่คู่หูที่ไม่รู้จักในราคาของสัตว์คู่หูเกรดเลิศเลอแน่ๆ ส่วนผลึกมิติในเกมก็นำมาใช้งานจริงไม่ได้ จึงไม่สามารถแลกเปลี่ยนเป็นเงินได้เช่นกัน โจวเหวินตระหนักได้ว่า ถ้าเขาไม่ยอมสละเวลาเล่นเกมไปทำงานอื่น การหาเงินคงเป็นเรื่องยากลำบาก "เฮ้ๆ นายเป็นนักศึกษาปีหนึ่งปีนี้ใช่ไหม?" ขณะที่โจวเหวินกำลังเดินอยู่ เจ้าของแผงลอยคนหนึ่งก็รั้งตัวเขาไว้ โจวเหวินสังเกตเห็นว่าเจ้าของแผงลอยคนนี้อายุพอๆ กับเขาและสวมเครื่องแบบของวิทยาลัยซันเซ็ต เขาคงเป็นนักศึกษาของวิทยาลัยซันเซ็ตเช่นกัน โจวเหวินจึงถามกลับไปว่า "ผมเป็นนักศึกษาปีหนึ่งที่เพิ่งเข้าเรียนครับ มีอะไรเหรอครับ?" "รุ่นน้อง นายเพิ่งเข้าเรียนก็ตรงดิ่งมาที่ถ้ำมังกรกั้นฟ้าเลยเหรอเนี่ย ดูออกเลยว่าเป็นคนขยัน แต่เขตมิติพวกนี้มันอันตรายนะ และนายก็ยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขตมิติในถ้ำมังกรกั้นฟ้ามากนัก การบุ่มบ่ามเข้าไปแบบนั้นมันอันตรายสุดๆ ฉันมีของดีที่จะช่วยให้นายเข้าใจเขตมิติก่อนที่จะเข้าไปข้างในจริงๆ" รุ่นพี่เจ้าของแผงลอยกล่าว "ผมดูข้อมูลทั้งหมดที่มีจากทางโรงเรียนไปหมดแล้วครับ" โจวเหวินเตรียมตัวจะเดินต่อ เมื่อเห็นว่าโจวเหวินกำลังจะเดินจากไป รุ่นพี่เจ้าของแผงลอยรีบนำเสนอทันที "รุ่นน้อง อย่าเพิ่งไปสิ ข้อมูลพวกนั้นน่ะมันไร้ประโยชน์น่า ของพวกนั้นมันเป็นแค่ตัวหนังสือที่ตายแล้ว อ่านให้ตายยังไงก็นึกภาพตามไม่ได้หรอกถ้าไม่ได้สัมผัสเอง ฉันมีสิ่งที่ทำให้นายนำหน้าคนอื่นได้ นายจะเข้าใจสถานการณ์ข้างในอย่างทะลุปรุโปร่งก่อนก้าวขาเข้าไป" "คืออะไรเหรอครับ? ลองให้ผมดูหน่อย" โจวเหวินมองสำรวจรุ่นพี่เจ้าของแผงลอยอย่างสนใจ เมื่อเห็นว่าโจวเหวินเริ่มสนใจ รุ่นพี่รีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วเปิดแอปพลิเคชันเกมขึ้นมา ทันใดนั้น อินเทอร์เฟซเกมที่ดูเรียบง่ายจนสุดๆ ก็ปรากฏขึ้น "รุ่นน้อง นี่คือเกมมือถือที่ฉันสร้างเอง อย่าตัดสินมันแค่ที่กราฟิกนะ แผนที่และมอนสเตอร์ในนี้ถูกออกแบบตามภูมิประเทศและสิ่งมีชีวิตมิติของถ้ำมังกรกั้นฟ้าจริงๆ หลังจากเล่นเกมนี้แล้ว นายจะเข้าใจเขตมิติถ้ำมังกรกั้นฟ้าได้อย่างเต็มเปี่ยม..." กราฟิกของเกมมือถือนี้ดูเรียบง่ายมาก แต่ความคิดสร้างสรรค์ของนักศึกษารุ่นพี่คนนี้กลับทำให้ดวงตาของโจวเหวินเป็นประกาย "รุ่นพี่ครับ รุ่นพี่สร้างเกมนี้เองเหรอครับ?" โจวเหวินถามขณะจ้องมองอินเทอร์เฟซเกม "ใช่แล้วล่ะ เวลาและความสามารถของคนเรามันจำกัด มันก็เลยยังดูดิบๆ ไปหน่อย แต่ฉันรับประกันได้ว่าเนื้อหาในเกมนั้นเป็นเรื่องจริงแน่นอน มันคือสถานที่ที่ฉันเคยไปมาด้วยตัวเอง และสิ่งมีชีวิตมิติพวกนั้นฉันก็เห็นมากับตา" รุ่นพี่ขยับเข้ามาใกล้โจวเหวินแล้วพูดว่า "รุ่นน้อง โหลดไปเถอะ มันมีประโยชน์กับนายแน่นอน โหลดจากสโตร์ทางการได้เลย แค่ร้อยเหรียญเอง" "ตกลงครับ เดี๋ยวผมจะโหลดมาดู รุ่นพี่ชื่ออะไรครับ?" โจวเหวินค้นหาแอปเกมในสโตร์ตามชื่อที่ได้รับบอกมา "ฉันชื่อ หวงจี้ รุ่นน้องนายนี่รสนิยมดีนะ ตั้งใจเข้าล่ะ" หวงจี้ดีใจมากที่เห็นโจวเหวินยอมโหลดเกมของเขา โจวเหวินเริ่มเปิดเกมเล่น เขาพบว่าการควบคุมไหลลื่นดีแม้กราฟิกจะดูหยาบ ท่าทางการเคลื่อนไหวของตัวละครและสิ่งมีชีวิตมิติดูแข็งทื่อเหมือนหุ่นยนต์ "รุ่นพี่หวงครับ รุ่นพี่พอจะพัฒนาเกมนี้ให้สมจริงกว่านี้ได้ไหม?" โจวเหวินถามขณะเล่น "ทำได้แน่นอนอยู่แล้ว แต่ต้องอาศัยทีมงานมืออาชีพและเงินทุนจำนวนมาก ตอนนี้ฉันไม่มีทั้งเวลาและเงินทุนขนาดนั้น เลยทำได้แค่นี้ไปก่อน" หวงจี้ตอบอย่างเสียดาย "ถ้ามีทีมงานมืออาชีพและเงินทุน รุ่นพี่คิดว่าจะพัฒนาไปได้ถึงระดับไหนครับ?" โจวเหวินถาม เขาสนใจเกมนี้จริงๆ หากเกมมือถือแบบนี้ได้รับความนิยมในอนาคต ก็คงไม่มีใครสงสัยหากเขาจะมัวแต่นั่งเล่นเกมในโทรศัพท์มือถืออยู่ตลอด หวงจี้กล่าวว่า "เทคโนโลยีทุกวันนี้มันโตเต็มที่แล้ว แต่ก็นะ เกมก็คือเกม มันต่างจากการต่อสู้จริง ทางการยังไม่ได้ทุ่มงบประมาณกับส่วนนี้มากนัก ถ้าจะมีใครสักคนทำจริงๆ การสนับสนุนด้านเทคนิคและทรัพยากรที่ต้องใช้มันมหาศาลมาก โดยเฉพาะเรื่องเงินทุน คนธรรมดาอย่างเราคงหาเงินก้อนโตขนาดนั้นมาทำได้ยาก ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้พัฒนาจนสำเร็จ แต่ก็อาจจะไม่สามารถให้ข้อมูลที่แม่นยำแก่ผู้เชี่ยวชาญที่ต้องการบุกเข้าไปในเขตมิติระดับลึกได้ ซึ่งมันก็จะทำให้เกมนี้หมดความหมาย เพราะไปดูวิดีโอเอาอาจจะคุ้มค่ากว่า" โจวเหวินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามว่า "รุ่นพี่ครับ ถ้าผมสามารถหาเงินทุนก้อนใหญ่มาให้ได้ รุ่นพี่จะเต็มใจพัฒนาเกมนี้ให้ดีขึ้นไหมครับ?" "นายมีเงินลงทุนเหรอ? นายลงทุนได้เท่าไหร่?" ดวงตาของหวงจี้เป็นประกายขึ้นมาทันทีที่ถามโจวเหวิน "ตอนนี้ผมยังไม่มีเงินครับ" โจวเหวินยักไหล่ตอบ "งั้นก็รอให้มีเงินก่อนแล้วกัน" หวงจี้ผิดหวังอย่างแรง โจวเหวินคิดว่ามันก็สมเหตุสมผล เขาไม่มีเงิน จะพูดไปตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์ สิ่งเดียวที่ทำได้คือขอช่องทางติดต่อหวงจี้ไว้เผื่อติดต่อกลับเมื่อเขามีเงินพร้อม หลังจากแยกตัวจากหวงจี้ โจวเหวินก็เดินหน้าค้นหาสัญลักษณ์ฝ่ามือเล็กๆ ต่อไป แต่จนแล้วจนรอดเขาก็ไม่พบอะไรเลยแม้จะใกล้ถึงถ้ำดอกบัวแล้วก็ตาม "โจวเหวิน นายทำไมยังไม่ถึงถ้ำดอกบัวอีก?" หวังลู่โทรมาตามและเร่งให้เขาไปเจอกันที่ทางเข้า "เธอไม่ได้ไปที่ถ้ำมังกรเก่าเหรอ?" โจวเหวินถามกลับไปพลางเดินช้าๆ ต่อไป "ฉันรออยู่ในถ้ำมังกรเก่าตั้งนานแล้ว แต่ไม่เห็นแสงสมบัติอะไรเลย แถมไม่ได้ยินเสียงมังกรคำรามด้วย ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ฉันต้องไปที่ถ้ำดอกบัวเดี๋ยวนี้ นายรีบตามมานะ" หวังลู่กล่าว โจวเหวินอยู่ไม่ไกลจากถ้ำดอกบัวนัก เขาจึงเดินสำรวจไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงทางเข้าถ้ำดอกบัวและเห็นหวังลู่ยืนรอเขาอยู่ด้านนอก มีทหารคอยเฝ้าอยู่หน้าถ้ำดอกบัวเพื่อป้องกันไม่ให้คนธรรมดาเข้าไป หวังลู่นำบัตรผ่านสองใบออกมาแสดงก่อนจะพาโจวเหวินเข้าไปด้านใน "ผมไม่ได้เรียนอาจารย์ที่ปรึกษาคนเดียวกับเธอด้วยซ้ำ ผมมีสิทธิ์มาเข้าร่วมภารกิจการบ้านของเธอได้จริงๆ เหรอครับ?" โจวเหวินถามพลางตรวจสอบสถานการณ์ภายในถ้ำดอกบัว "ไม่มีปัญหาหรอก ตราบใดที่เป็นนักศึกษาของวิทยาลัยเรา" หวังลู่ตอบอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะพูดต่อ "สถิติของถ้ำดอกบัวนั้นถูกครองโดยนักศึกษาปีสี่ชื่อ หวงจี้ เราต้องทำลายสถิตินั้นให้ได้ในครั้งนี้ ดังนั้นฉันต้องแน่ใจว่าทุกขั้นตอนจะออกมาสมบูรณ์แบบ ฉันจะฝากเรื่องการบันทึกภาพไว้ที่นายนะ นายต้องถ่ายฉันให้ดีๆ ล่ะ..." "รุ่นพี่คนที่ถือสถิตินี้ชื่ออะไรนะครับ?" โจวเหวินถามด้วยความขมวดคิ้ว "หวงจี้" หวังลู่ย้ำอีกครั้ง คงไม่ใช่คนเดียวกันหรอกมั้ง? โจวเหวินนึกถึงหวงจี้คนที่ใช้กลยุทธ์ขายของแบบตื๊อๆ เพื่อโปรโมทแอปเกมของเขา เขาคิดว่าน่าจะเป็นแค่คนสองคนที่ชื่อเหมือนกันเฉยๆ