บทที่ 417: Episode 79 - นักวางแผนลับ (2) ข้าใช้เวลาอย่างเชื่องช้า... พินิจพิจารณาบุรุษผู้สงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า อัตราการเต้นของหัวใจข้าพลันเต้นระรัวดั่งกลองศึก ลมหายใจขาดห้วงสั่นเทา บางสิ่งได้สัมผัสเข้ากับ ‘กล่องแห่งความทรงจำ’ ที่ไม่ควรถูกแตะต้อง ถ้อยคำนานาเริ่มรั่วไหลออกมาจากกล่องใบนั้น... กล่องที่ถูกฝังลึกอยู่ในห้วงลึกแห่งความมืดมิด ⸢"ดาบอารอนไดท์อยู่ที่ไหน? เป็นเจ้าใช่หรือไม่ที่ซ่อนมันไว้?"⸥ นั่นคือครั้งแรกที่ข้าได้เผชิญหน้ากับบุรุษผู้นั้น ขณะที่กระชากคอเสื้อข้าอย่างแรง เขาก็เอ่ยถามคำถามนั้น ⸢"หากเจ้าไม่คิดจะตอบ ข้าก็จะใช้กำลังเพื่อค้นหาคำตอบเอง"⸥ [ดวงตาแห่งปราชญ์] สีทองอร่ามที่ทอแสงเจิดจ้าไม่ต่างจากวันวาน... กำลังรอคอยอยู่ตรงนั้น ความเจ็บปวดราวกับถูกค้อนทุบเข้าจู่โจมในศีรษะ ทัศนวิสัยของข้าบิดเบี้ยวราวกับภาพวาดนามธรรม ในขณะเดียวกัน เสียงจากความทรงจำยังคงดำเนินต่อไป ⸢"‘โลก’ ที่เจ้าแสดงให้ข้าเห็น... มันมีอยู่จริงหรือ?"⸥ .... ...... ...... ⸢บุคคลดังกล่าวไม่ใช่ ‘ตัวละคร’⸥ มีบางความทรงจำที่ไม่ควรจะลืมเลือนแม้จะปรารถนาเพียงใด และบางทีความทรงจำของการหวนคืนในรอบนั้น... ก็คือ ‘สิ่งนั้น’ สำหรับข้า ข้าล้มเหลวในการช่วยยูจุงฮยอกในรอบนั้น เขามุ่งหน้าสู่การหวนคืนครั้งถัดไปโดยยังคงสวมเสื้อโค้ทสีขาวตัวเดิม ข้าไม่เคยลืมเลือนภาพแผ่นหลังของเขาที่ถูกห้อมล้อมด้วยแสงสว่างเจิดจ้า ทิ้งข้าและฮันซูยองในรอบที่ 1863 ไว้เบื้องหลังอย่างเป็นอิสระโดยสมบูรณ์ “ท่านคือ....” เป็นเวลานานแสนนานที่ข้าเผลอไผลจ้องมอง ‘ยูจุงฮยอก’ ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ รอยแผลเป็นบนแก้มที่ตอบซูบ ดวงตาที่มืดมนและลึกล้ำคู่นั้น... ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นของยูจุงฮยอกในรอบที่ 1863 ที่ข้าจดจำได้ ทว่า ความตกตะลึงของข้ายังไม่จบสิ้นเพียงเท่านั้น [กลุ่มดาว ‘นักวางแผนลับ’ กำลังมองดูท่านอยู่] ....นักวางแผนลับ?? เพียงตอนนั้นเองที่ข้าสังเกตเห็นรัศมีอันชั่วร้ายและน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากร่างของยูจุงฮยอกตนนั้น 'ความชั่วร้าย' นี้แตกต่างจากของเหล่าราชาปีศาจ ไม่สิ... นี่คือ 'ความโกลาหล' ที่ <สายธารแห่งดวงดาว> ไม่ได้จำแนกให้อยู่ในฝ่าย 'ดี' หรือ 'ชั่ว' ข้ากำลังจะเอ่ยปากพูดบางอย่าง แต่แล้ว... บางสิ่งก็ส่องสว่างเจิดจ้าขึ้นจากกระเป๋าเสื้อด้านในของข้า [คุณสมบัติพิเศษ ‘นักแปลความสถานการณ์’ กำลังเปิดใช้งาน!] [มหาตำนาน ‘ฤดูกาลแห่งแสงและเงา’ กำลังตอบสนองต่อคุณสมบัติของท่าน] ราวกับว่ามันรอคอยช่วงเวลานี้อยู่ มหาตำนานได้เริ่มเล่าขานเรื่องราวของมัน... ณ สถานที่แห่งหนึ่ง มียูจุงฮยอกอยู่สองคน ⸢[กลับไปซะ เจ้าไม่สามารถช่วยใครได้ทั้งนั้น]⸥ ⸢“....นักวางแผนลับ?”⸥ ฉากต่างๆ แล่นผ่านเข้ามาในหัวของข้าราวกับถูกกรอไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว แม้จะเป็นเพียงข้อมูลที่กระจัดกระจาย แต่มันก็มากพอที่จะทำให้ข้าประเมินสถานการณ์ปัจจุบันได้ ....เรื่องมันเป็นอย่างนี้นี่เอง ข้าเริ่มเข้าใจเรื่องราวที่เกิดขึ้นทีละน้อย ถัดมาคือภาพของยูจุงฮยอกที่ร่วงหล่นลงมา อีจีฮเยที่เข้ารับร่างเขาไว้ และสุดท้ายคือยานอาร์คที่ออกจากเกาะไป ดูเหมือนว่า <คณะคิมดกจา> จะหลบหนีออกจาก 'เกาะแห่งผู้กลับชาติมาเกิด' ได้อย่างปลอดภัยแล้ว [มหาตำนาน ‘ฤดูกาลแห่งแสงและเงา’ หยุดการเล่าขานเรื่องราว] ข้าถอนหายใจแผ่วเบาและเบนสายตาไปยังตัวตนบนบัลลังก์ ‘นักวางแผนลับ’ มองลงมาที่ข้าจากที่ของเขาในเวลาเดียวกัน [‘กำแพงที่สี่’ กำลังเปิดใช้งานอย่างรุนแรง!] หัวใจของข้าสงบลง และสติสัมปชัญญะก็ค่อยๆ กลับคืนมา ข้าสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อย่างรวดเร็วสองสามครั้งก่อนจะเอ่ยปาก “หากท่านคิดจะทำให้ข้าตื่นตระหนกด้วยรูปลักษณ์นั้น... ก็ต้องขอแสดงความยินดีด้วย ท่านทำสำเร็จอย่างงดงาม” [ก่อนหน้านี้เจ้าไม่ได้ใช้คำสุภาพกับข้าหรอกหรือ?] “ข้าก็แค่ปฏิบัติต่อท่านในแบบที่คู่ควรกับการที่ท่านเลือกปรากฏกายในร่างของยูจุงฮยอก” ข้าแสดงท่าทีไม่สะทกสะท้านต่อรัศมีของเขา และราวกับว่ามันทำให้เขาบันเทิงใจ ริมฝีปากของนักวางแผนลับกระตุกขึ้นเล็กน้อย โดยไม่ใส่ใจว่าเขาจะทำหรือไม่ ข้าพูดต่อ “‘นักวางแผนลับ’ ข้าขอเสนอให้เราทำ ‘สามคำถามสามคำตอบศักดิ์สิทธิ์’” [แล้วเหตุใดข้าต้องยอมตกลงด้วย?] “ไม่มีทางที่ท่านจะเป็นยูจุงฮยอกในรอบที่ 1863 ไปได้ มันเป็นไปไม่ได้เลยต่างหาก” [สิ่งใดทำให้เจ้าคิดเช่นนั้น?] “ท่านอยากรู้งั้นหรือ? ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว... ข้าจะบอกให้ก็ได้ว่ามันมีอยู่สามเหตุผล” ประกายแสงวาบขึ้นในดวงตาของ ‘นักวางแผนลับ’ “ว่าอย่างไร ท่านสนใจหรือไม่?” [แม้จะน่าสนใจ แต่มันก็ไม่ใช่การแลกเปลี่ยนที่ยุติธรรมนัก ใช่หรือไม่] ‘นักวางแผนลับ’ จ้องมองข้าด้วยสายตาที่เงียบงันและครุ่นคิด ดูเหมือนเขากำลังคิดอะไรบางอย่าง และอาจจะ... โกรธอยู่เล็กน้อยด้วย เวลาผ่านไปนานเท่าใดกัน? คิ้วซ้ายของเขากระตุกอย่างรุนแรง ข้าพลันนึกถึงข้อความหนึ่งจาก ‘สามหนทางรอด’ ขึ้นมาทันที ⸢ทุกครั้งที่ยูจุงฮยอกทำการตัดสินใจครั้งสำคัญ คิ้วซ้ายของเขาจะกระตุก⸥ นักวางแผนลับเอ่ยขึ้น [ข้าจะตั้งเงื่อนไข] “เงื่อนไขแบบไหน?” [ข้ามั่นใจว่าเจ้าคงสงสัยว่าเหตุใดข้าจึงนำตัวเจ้ามาที่นี่] ข้าพยักหน้า แน่นอนว่าข้าสงสัย [ทว่า เจ้าห้ามถามข้าเกี่ยวกับเรื่องนั้น เพราะข้าไม่สามารถบอกเจ้าได้ บางคำตอบจะคลี่คลายได้ก็ต่อเมื่อเจ้าเป็นฝ่ายค้นหาคำถามที่ถูกต้องด้วยตนเองก่อน] “นี่มันคำพูดเหมือนพระมาโปรดอะไรกันเนี่ย?!” [ข้าจะยอมตกลงทำ ‘สามคำถามสามคำตอบศักดิ์สิทธิ์’ บัดนี้ เจ้าสามารถถามข้าได้สามข้อ แต่ห้ามถามคำถามที่เกี่ยวข้องกับ ‘เหตุผลที่เจ้าถูกนำตัวมาที่นี่’] “นั่นคือเงื่อนไขของท่านหรือ?” [อีกอย่างหนึ่ง เมื่อเจ้าถามครบสามคำถามแล้ว เจ้าต้องหา ‘เหตุผลที่เจ้าต้องถูกนำตัวมาที่นี่’ ให้พบ] นั่นเป็นสิ่งที่ข้าไม่คาดคิดมาก่อนและทำให้ข้าตื่นตระหนกไปชั่วขณะ “แล้วถ้าข้าทำไม่สำเร็จล่ะ?” ‘นักวางแผนลับ’ ไม่ได้ตอบ แต่กลับยกนิ้วเรียวยาวของเขาขึ้นวางบนที่พักแขนของบัลลังก์ เพียงแค่การกระทำเรียบง่ายนั้นก็ส่งความเย็นยะเยือกไปทั่วสันหลังของข้า ⸢ในสภาพปัจจุบันนี้ ข้าจะสามารถเอาชนะเขาได้หรือไม่?⸥ ข้าเริ่มตรวจสอบมหาตำนานทั้งหมดที่ข้ามี ตั้งแต่ระดับตำนานไปจนถึงมหาตำนาน... “เจ้าหยุดทำเรื่องโง่ๆ เสียดีกว่า” ผู้ที่กล่าวคือยูจุงฮยอกขนาดจิ๋วหมายเลข [999] ที่ยืนอยู่ข้างข้านั่นเอง ข้ายิ้มเยาะและมองลงไปที่เขา “เจ้าเป็นห่วงข้าหรือ?” “แค่ไม่อยากเสียเวลากำจัดศพก็เท่านั้น” “....ว่าแต่พวกเจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่?” [เจ้ากำลังจะใช้สิทธิ์ในการถามแล้วหรือ? ดี] “เดี๋ยวสิ ขอเวลาสักครู่...” แต่ก่อนที่ข้าจะพูดจบประโยค ข้อความต่างๆ ก็ลอยขึ้นมา – สามคำถามสามคำตอบศักดิ์สิทธิ์ได้เริ่มต้นขึ้น – ทั้งสองฝ่ายสามารถแลกเปลี่ยนคำถามสามข้อและคำตอบสามข้อได้ – ทั้งสองฝ่ายสามารถปฏิเสธที่จะตอบคำถามได้ฝ่ายละหนึ่งข้อ – การถามตอบจะไม่สิ้นสุดจนกว่าทั้งสองฝ่ายจะถามคำถามและตอบอย่างถูกต้อง – ขณะนี้ท่านกำลังใช้สิทธิ์ในการถามคำถามแรก ข้าเห็นยูจุงฮยอกขนาดจิ๋วหมายเลข [666] ยิ้มอย่างมีเลศนัยอยู่ด้านข้าง ไอ้พวกสารเลวเอ๊ย ถึงกระนั้น เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ข้าก็คิดว่าการฟังเรื่องราวของพวกเขาก็คงไม่เลวร้ายนัก [พวกเขาคือผู้อยู่ในอุปการะของข้า] “ข้าหวังว่าท่านจะไม่คิดจะจบคำตอบเพียงแค่นั้นนะ ในเมื่อท่านตั้งใจจะบอกข้าอยู่แล้ว ข้าก็อยากให้ท่านลงลึกในรายละเอียดอีกสักหน่อย ข้าจะรู้สึกขอบคุณเป็นอย่างยิ่งหากท่านจะกรุณาอธิบายอย่างละเอียดว่านิยามของผู้อยู่ในอุปการะของท่านคืออะไร มันเป็นเหมือน [อวตาร] หรือเป็นสิ่งที่คล้ายคลึงกับผู้อยู่ในอุปการะของเหล่าราชาปีศาจ” ข้าพูดอย่างระมัดระวังที่สุดเพื่อให้แน่ใจว่าสิ่งที่ข้าพูดไม่ฟังดูเหมือนเป็นคำถามที่สอง นั่นทำให้ยูจุงฮยอกขนาดจิ๋วหมายเลข [777] ถอนหายใจอย่างชื่นชมและพูดขึ้น “มันช่างพูดมากเสียจริง” “ข้าไม่ได้พูดกับเจ้า” [พวกเขาคือตัวตนที่ได้รับความทรงจำของข้าไป] – ท่านได้รับคำตอบแรกแล้ว “ถ้าเช่นนั้น มันก็คล้ายกับทักษะ [อวตาร] สินะ” [ถึงตาข้าบ้าง บอกเหตุผลแรกมาว่าทำไมข้าถึงเป็น ‘ยูจุงฮยอกในรอบที่ 1863’ ไม่ได้] “หากท่านเป็นยูจุงฮยอกในรอบที่ 1863 จริงๆ ก็ไม่มีทางที่ท่านจะสวมเสื้อโค้ทสีขาวตัวนั้น” [....ทำไมจะไม่ได้?] “สติกม่า ‘การหวนคืน’ จะส่งกลับไปเพียงจิตวิญญาณเท่านั้น มันไม่ได้ส่งไอเทมที่ครอบครองอยู่กลับไปด้วย เสื้อโค้ทที่ข้ามอบให้ยูจุงฮยอกในรอบที่ 1863 ได้ถูกทำลายไปพร้อมกับการหวนคืนของเขาแล้ว ดังนั้น... หากท่านคือยูจุงฮยอกในรอบที่ 1863 จริงๆ ท่านก็ไม่ควรจะสวมเสื้อโค้ทตัวนั้นอยู่” [น่าสนใจ ทว่า นี่เป็นเพียงไอเทมที่ข้าซื้อมาเอง] “ยูจุงฮยอกไม่ค่อยสวมเสื้อผ้าสีขาว” [....ถามคำถามที่สองของเจ้ามา] – ขณะนี้ท่านกำลังใช้สิทธิ์ในการถามคำถามที่สอง ข้าไม่ลังเลและพูดขึ้น “คำถามที่สองของข้า ท่านคือ ‘ยูจุงฮยอกในรอบที่ 1863’ ใช่หรือไม่?” คำถามของข้าทำให้สีหน้าของนักวางแผนลับสั่นไหวเล็กน้อย [....เจ้ากำลังจะกวนประสาทข้างั้นรึ?] “ไม่เลย ข้าจริงจังอย่างที่สุด” [ข้าคือยูจุงฮยอกผู้เคยผ่านรอบที่ 1863 มาแล้ว] “ใช้คำว่าเป็นอดีต... สินะ” [บัดนี้ข้าเป็นเพียง ‘นักวางแผนลับ’ เท่านั้น] – ท่านได้รับคำตอบที่สองแล้ว ตราบใดที่ไม่มีการตั้งเงื่อนไขพิเศษ ผู้เข้าร่วมจะต้องพูดความจริงเท่านั้นในระหว่าง ‘สามคำถามสามคำตอบศักดิ์สิทธิ์’ หากไม่เป็นเช่นนั้น พวกเขาจะถูกพายุแห่งผลพวงของความเป็นไปได้พัดกระหน่ำทันที ทว่า ข้าไม่เห็นร่องรอยของพายุใดๆ รอบตัว ‘นักวางแผนลับ’ เลย [เอาล่ะ บอกเหตุผลที่สองมาว่าทำไมข้าถึงเป็น ‘ยูจุงฮยอกในรอบที่ 1863’ ไม่ได้] “มันมีความไม่สอดคล้องกันมากเกินไปที่ท่านจะเป็นยูจุงฮยอกในรอบที่ 1863” [ความไม่สอดคล้องแบบไหน?] “ถ้าท่านคือเขาในรอบที่ 1863 จริงๆ แล้วทำไมท่านถึงส่งข้าไปที่นั่นเพื่อสังหารตัวเองล่ะ? ตามหลักเหตุผลแล้วมันไม่สมเหตุสมผลเลยใช่ไหม?” [นั่นก็เพราะการกระทำนั้นจะสร้างข้าขึ้นมา มันเป็นปฏิทรรศน์แห่งกาลเวลาที่เรียบง่าย ข้าเคยเป็นยูจุงฮยอกในรอบที่ 1863 และมีเพียงการที่เจ้าสังหารข้าที่นั่นเท่านั้นที่จะทำให้ข้าถือกำเนิดใหม่ในฐานะ ‘นักวางแผนลับ’] “ฟังดูเหมือนท่านซ้อมคำตอบนี้มาสักพักแล้วนะ มันฟังดูเป็นธรรมชาติมากด้วย แม้ว่าข้าจะสมมติว่าท่านพูดความจริง แต่โชคร้ายสำหรับท่าน ที่ท่านดูไม่พอใจนักหลังจากที่ข้าทำภารกิจสำเร็จ แถมท่านยังดูประหลาดใจมากอีกด้วย” [....ถามคำถามต่อไปของเจ้ามา] “ไม่ ท่านถามก่อนเลย ข้าจะถามเป็นคนสุดท้าย” ‘นักวางแผนลับ’ จ้องมองข้าอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปากในที่สุด [ได้ บอกเหตุผลสุดท้ายมาว่าทำไมข้าถึงเป็น ‘ยูจุงฮยอกในรอบที่ 1863’ ไม่ได้] “ข้ามีวิธีพิเศษที่จะค้นหาคำตอบนั้น ข้ามีทักษะที่ทำให้ข้าสามารถอ่านความคิดภายในใจของอีกฝ่ายได้” [แล้วอย่างไร?] “แต่แล้ว ยูจุงฮยอกในรอบที่ 1863 ก็กลายเป็นตัวตนที่ข้าไม่สามารถอ่านได้อีกต่อไป” ข้าจำช่วงเวลาที่ยูจุงฮยอกมุ่งหน้าสู่การหวนคืนครั้งถัดไปได้อย่างชัดเจน ช่วงเวลาที่เขาหลุดพ้นจากการเป็น ‘ตัวละคร’ และแม้แต่ทักษะพิเศษของข้า ‘มุมมองนักอ่านพระเจ้า’ ก็ไม่สามารถอ่านเขาได้อีกต่อไป [นั่นหมายความว่าเจ้าสามารถอ่านความคิดส่วนตัวของข้าได้งั้นรึ?] “ไม่ ข้าก็อ่านของท่านไม่ได้เช่นกัน” [แล้วมันหมายความว่าอย่างไร?] “ทว่า... เหตุผลที่ข้าอ่านไม่ได้นั้นแตกต่างกัน” [การเปิดใช้งานทักษะ ‘มุมมองนักอ่านพระเจ้า’ ถูกยกเลิก!] [ระดับความเข้าใจของท่านต่อบุคคลดังกล่าวไม่เพียงพออย่างยิ่ง!] [ระดับความเข้าใจของท่านไม่สามารถตามทันสถานะของบุคคลดังกล่าวได้!] ข้าเงยหน้ามองข้อความที่ลอยอยู่ในอากาศอย่างเงียบๆ ‘นักวางแผนลับ’ ขมวดคิ้วอย่างหนัก [ข้าไม่สามารถยอมรับนั่นเป็นเหตุผลของเจ้าได้ เจ้าคือ....] “ข้าจะถามคำถามสุดท้ายของข้า” ข้าพูดแทรกขึ้นโดยไม่ให้โอกาสเขาได้พูด “บนดาวเคราะห์ที่ข้าเคยอาศัยอยู่ บังเอิญมีนิยายเรื่องหนึ่งที่ชื่อว่า ‘สามหนทางรอดในโลกที่ล่มสลาย’” ในทันที บรรยากาศโดยรอบก็เปลี่ยนไป สีหน้าของนักวางแผนลับเย็นชาลงถึงขีดสุด ดวงตาของเขาเย็นเยียบราวกับพร้อมจะสังหารข้าได้ทุกวินาที ข้าต่อต้านรัศมีนั้นอย่างสุดกำลังและพูดต่อไป นี่คือคำถามหนึ่งที่ข้าอยากจะถามมาโดยตลอด “‘นักวางแผนลับ’... ท่านคือผู้ที่ล่วงรู้ ‘บทสุดท้าย’ ของนิยายเรื่องนั้น... ใช่หรือไม่?” * ยูจุงฮยอกกำลังฝัน มันเป็นความฝันที่เก่าแก่และเลือนรางอย่างยิ่ง ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขากำลังสวมเสื้อโค้ทสีขาวอยู่ในนั้น เขาถือ [ดาบสะเทือนสวรรค์] ที่เข้ากับเขาเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย ขณะที่กวัดแกว่งอาวุธอันหนักอึ้งนั้น เขากำลังต่อสู้กับใครบางคน เมื่อมองเข้าไปใกล้ๆ เขาก็ตระหนักว่าคนที่อยู่ตรงหน้ามีใบหน้าเหมือนกับเขาทุกประการ เป็นยูจุงฮยอกอีกคนหนึ่ง แต่สวมเสื้อโค้ทสีดำแทน เขาไม่แน่ใจว่าทำไมเขาถึงต้องฝันเช่นนี้ ‘รอบที่ 1863’ บางที อาจเป็นเพราะเขาได้พบกับชายคนนั้น นั่นอาจเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาต้องฝันถึงอะไรแบบนี้ ยูจุงฮยอกขบกรามแน่น ช่องว่างที่เขารู้สึกได้ระหว่างสถานะอันท่วมท้นของเขากับ ‘นักวางแผนลับ’ ในชั่วขณะที่ปะทะกันยังคงสลักลึกอยู่ในใจของเขาอย่างชัดเจน ทว่า ความทรงจำยังคงค่อยๆ ซึมซาบเข้ามาในตัวเขาโดยไม่สนใจความรู้สึกของเขาเลย เขากลายเป็นยูจุงฮยอกในรอบที่ 1863 และกำลังเหวี่ยงดาบไปรอบๆ ⸢ข้าจะตาย⸥ ⸢ข้าจะหวนคืน⸥ ทุกครั้งที่ดาบปะทะกัน ยูจุงฮยอกรู้สึกถึงความสิ้นหวังและความโดดเดี่ยวของรอบที่ 1863 น่าแปลกที่ทุกสิ่งทุกอย่างกลับรู้สึกเป็นธรรมชาติสำหรับเขา ราวกับว่าอารมณ์เหล่านั้นเป็นของเขามาโดยตลอด ตั้งแต่เนิ่นนานมาแล้ว ฉึก! ในที่สุด ดาบทั้งสองเล่มก็แทงลึกเข้าไปในช่องท้องของทั้งสอง ⸢เรื่องราวนี้จะจบลงที่นี่⸥ ⸢ถึงกระนั้น ทุกสิ่งจะเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง⸥ ยูจุงฮยอกในชุดโค้ทสีดำสลายไปก่อน และในไม่ช้า ตัวเขาเองก็เริ่มสลายไปเช่นกัน ความทรงจำจางหายไป และอารมณ์ที่เขาเพิ่งจะเข้าใจได้ก็เริ่มทอดทิ้งเขาไป เขารวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่และมองไปข้างหลัง ทัศนวิสัยของเขาพร่ามัวและมองไม่เห็นชัดเจนว่ามีอะไรอยู่ตรงนั้น ทว่า มันรู้สึกราวกับว่าเขาได้เห็นดวงดาวที่สุกใสและบริสุทธิ์ ⸢"ข้าเริ่มสงสัยใน ■■ ของโลกใบนั้น"⸥ ⸢"สำหรับการหวนคืนครั้งต่อไป...."⸥ ดวงตาของยูจุงฮยอกเบิกโพลงขึ้นพร้อมกับเสียงดัง ‘บี๊บ!’ เขาหอบหายใจอย่างหนักและมองเห็นเพดานสีขาวของห้องพยาบาล และแล้วก็ได้ยินเสียงของใครบางคนเช่นกัน “ในที่สุด เจ้าชายนิทราแห่งพงไพรของเราก็ตื่นขึ้นเสียที” เขาหันศีรษะไปด้านข้างก็พบฮันซูยองและจองฮีวอน คนแรกกัดอมยิ้มจนแตกก่อนจะคายก้านออกมาและเริ่มคำรามใส่เขา “ได้เวลาบอกพวกเราแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่นกันแน่ ท่านผู้หวนคืนผู้แสนดี” จบ