บทที่ 190: สะสางเรื่องราวในอดีต [A/N: สุขสันต์วันคริสต์มาสทุกคน! ขอบคุณมากสำหรับแรงสนับสนุนที่มอบให้ผม ถ้าไม่มีพวกคุณทุกคนเรื่องนี้คงเกิดขึ้นไม่ได้! ผมหวังว่าคุณจะชอบบทนี้นะ! อุมุ อุมุ!] ...... ณ ที่แห่งหนึ่งในรัฐเท็กซัส ในเมืองที่ดูเหมือนจะถูกทิ้งร้าง หญิงสาวในชุดเมดสมัยใหม่กำลังเดินตรงไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง เธอมีผมสีบลอนด์รวบเป็นหางม้า ดวงตาสีฟ้าแซฟไฟร์ และสูงประมาณ 180 เซนติเมตร หญิงสาวเลี้ยวเข้าสู่ถนนเส้นหนึ่งและมองตรงไปข้างหน้า ขณะที่ทัศนวิสัยของเธอดูเหมือนจะกว้างไกลขึ้นอย่างมาก "คฤหาสน์เก่าสินะ..." มาเรียคิดว่าพวกฮันเตอร์มักจะมีรสนิยมแย่ๆ ในการเลือกที่พักเสมอ ถึงแม้ว่าเธอกำลังจะไปพบคนที่เคยเป็นคนรักหรือแฟนหนุ่มของเธอ แต่มาเรียก็ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นนัก เพราะเธอรู้ว่านี่เป็นเพียงกับดัก ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ว่า... มาเรียเงยหน้ามองท้องฟ้า เหนือก้อนเมฆขึ้นไป ชายหนุ่มผมดำดวงตาสีแดงกำลังเฝ้ามองสถานที่แห่งนั้นอยู่ มาเรียมองไม่เห็นสิ่งที่อยู่เหนือเมฆ แต่เธอรู้ว่าเขาอยู่ที่นั่น เธอสัมผัสได้ ต่อให้เธออยากจะลืม เธอก็ไม่มีวันลืมตัวตนของวิคเตอร์ได้เลย "ให้เธอไปคนเดียวจะดีเหรอคะที่รัก?" ซาช่าซึ่งอยู่ข้างวิคเตอร์ถาม เนื่องจากเธอยังไม่รู้วิธีใช้ความสามารถในการลอยตัวของแวมไพร์ เธอจึงต้องพิงวิคเตอร์ไว้เพื่อให้ทรงตัวอยู่กลางอากาศได้ วิคเตอร์ที่โอบเอวซาช่าไว้อย่างเบามือกล่าวว่า: "ใช่" "..." วิคเตอร์ละสายตาจากมาเรียแล้วหันมามองซาช่า "คุณเป็นห่วงเธอเหรอ?" "เปล่าค่ะ" ซาช่าตอบตามตรง วิคเตอร์แย้มยิ้มเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดของซาช่า: "เพื่อตอบคำถามของคุณ มันค่อนข้างชัดเจนว่านี่คือกับดัก ดังนั้นเราควรทำตามที่รูบี้บอก" "ใช้กับดักให้เป็นประโยชน์สินะคะ?" ซาช่าพูดพร้อมรอยยิ้มเล็กๆ เธอยังจำการประชุมสั้นๆ ที่พวกเขามีก่อนจะมาที่นี่ได้ แน่นอนว่ามาเรียไม่ได้เข้าร่วมการประชุมนั้น เพราะยิ่งเมดรู้เรื่องน้อยลงเท่าไหร่ แผนการก็ยิ่งมีโอกาสสำเร็จมากขึ้นเท่านั้น "ใช่" วิคเตอร์รู้ว่าในบรรดาภรรยาของเขา รูบี้เป็นคนที่มีความสามารถที่สุดในการวางแผนที่ซับซ้อน และเพราะวิคเตอร์เชื่อใจภรรยาของเขาอย่างเต็มที่ เขาจึงจะทำตามสิ่งที่เธอนำเสนอ 'ถึงอย่างนั้น...' วิคเตอร์มองไปที่คฤหาสน์เก่า เพ่งสายตาไปที่ดวงตาของเขา และเห็น 'ความมืด' ที่แปลกประหลาด มันราวกับว่าเขาไม่สามารถมองทะลุจุดนั้นไปได้ เป็นจุดบอดในความสามารถที่ปกติจะเชื่อถือได้ของเขา วิคเตอร์เชื่อมั่นในรูบี้และแผนของเธอ แต่เขาก็รู้ว่าภรรยาของเขาอ่อนแอต่อสถานการณ์ที่คาดไม่ถึง เมื่อรู้เช่นนั้น วิคเตอร์จึงเสนอตัวที่จะอยู่กลางอากาศกับซาช่าและเฝ้าดูทุกอย่าง "มีจุดหนึ่งในคฤหาสน์ที่ผมมองไม่เห็นอะไรเลย เรื่องแบบนี้เคยเกิดขึ้นในอดีตตอนที่ผมไปเยี่ยมตระกูลฮอร์สแมน ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่พวกคุณระวังตัวด้วยนะ" วิคเตอร์รายงานสิ่งที่เขาเห็นผ่านเครื่องสื่อสารขนาดเล็กที่อยู่ในหู "รับทราบค่ะที่รัก" รูบี้พูด ในขณะที่วิคเตอร์อยู่กลางอากาศกับซาช่า ไวโอเล็ต ลูน่า และรูบี้จะอยู่บนพื้นดินเพื่อจัดการสถานการณ์ และรายงานปัญหาที่คาดไม่ถึงที่พบให้เขาทราบ วันนี้พวกเขามาที่นี่เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องไม่ดีกับซาช่า นี่เป็นสถานการณ์ของครอบครัว เป็นปัญหาของซาช่า และด้วยเหตุนี้ วิคเตอร์จึงไม่ต้องการให้คนอื่นมามากกว่านี้ และเขาแอบสงสัยว่าสกาธาช เซียนน่า เปปเปอร์ หรือลัคคัส จะสนใจเรื่องนี้หรือไม่ ไม่ว่าจะทางดีหรือร้าย สกาธาชสนใจเพียงลูกสาวของเธอเท่านั้น แม้ว่าเธอจะรู้จักซาช่ามานาน รวมถึงไวโอเล็ตด้วย แต่เธอจะไม่แทรกแซงเว้นแต่จะจำเป็นจริงๆ "เธอกำลังเข้าไปแล้ว... โอ๊ะ?" วิคเตอร์มองดูเงาร่างของชายที่ปรากฏตัวขึ้นมาจากความว่างเปล่าอย่างระมัดระวัง 'ความมืดนั่นกำลังบังทัศนวิสัยของผม ผมมองไม่เห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหลัง ชายนั่นคงออกมาจากที่นั่น...' นั่นเป็นความคิดที่ชัดเจน แต่ถึงแม้จะชัดเจน แต่มันก็ยังคงกวนใจวิคเตอร์ เพราะเขาคุ้นเคยกับการใช้ดวงตาเพื่อรับข้อมูลจากศัตรูมาก "มีร่างเงาของชายคนหนึ่งปรากฏขึ้น ผมไม่แน่ใจว่าเป็นคาร์ลอสไหม แต่ผมสันนิษฐานว่าเป็นเขาเพราะความสูง" "..." ซาช่าบีบไหล่วิคเตอร์แน่น และดวงตาของเธอก็เริ่มเปล่งประกายสีแดงเลือดจางๆ ถึงแม้วิคเตอร์จะไม่แน่ใจว่าเงาร่างนั้นคือคาร์ลอสหรือไม่ แต่แค่ได้ยินชื่อคาร์ลอสก็ทำให้หญิงสาวโกรธจัด วิคเตอร์พูดด้วยรอยยิ้มเดิมว่า "ใจเย็นๆ ก่อนที่รัก ผมจะส่งเขามอบให้คุณใส่พานเลยล่ะ แค่รอสักครู่" "ค่ะ... ที่รัก" แรงบีบของซาช่าเริ่มคลายลง ... มาเรียเดินผ่านประตูคฤหาสน์เก่าและมองไปรอบๆ เธอสังเกตว่าคฤหาสน์หลังนี้เก่ามากและเต็มไปด้วยฝุ่น จากนั้นเธอก็เพ่งสายตาไปที่สิ่งที่โดดเด่นที่สุดในคฤหาสน์หลังนี้ ซึ่งก็คือรูปปั้นที่พังทลาย เธอเลื่อนสายตาลงมาและเห็นชายร่างสูงศีรษะล้าน บรรยากาศของเขาเปลี่ยนไป เขาใส่เสื้อผ้าที่ต่างออกไป แต่เธอก็จำเขาได้ "...คาร์ลอส..." "ยินดีต้อนรับ มาเรีย" คาร์ลอสเผยรอยยิ้มอ่อนโยนเล็กน้อย "ผมคิดถึงคุณนะ" "..." มาเรียไม่รู้จะพูดอะไร เธอควรพูดว่าอะไรดี? ทำไมคุณถึงเรียกฉันมา? นี่เป็นกับดักจริงๆ ใช่ไหม? คุณไต่เต้าในองค์กรได้เร็วขนาดนี้ได้ยังไง? ถ้าเธอบอกว่า 'ฉันก็คิดถึงคุณเหมือนกัน' เธอรู้ว่านั่นจะเป็นคำโกหก แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เป็นเรื่องจริง ในตอนแรกเธอคิดถึงเขา แต่ความรู้สึกของเธอก็เริ่มจางหายไปตามกาลเวลา เธอไม่รู้ว่าเป็นเพราะสิ่งที่เธอกลายเป็นในคืนนั้น หรือว่าเป็นเพราะตัวเธอเอง... เธอไม่รู้ และสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นคำถามที่ไร้ประโยชน์ และเธอก็รู้ดี... เธอแค่ไม่รู้จะพูดอะไร และในเมื่อเธอไม่รู้จะพูดอะไร เธอจึงเงียบ คาร์ลอสมองมาเรียราวกับกำลังสำรวจ ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวเล็กน้อยเมื่อเห็นชุดที่หญิงสาวสวมใส่ "คุณกลายเป็นเมดของพวกปลิงดูดเลือดนั่นไปแล้ว..." "ใช่ อย่างที่คุณรู้ ตอนแรกฉันไม่มีทางเลือกมากนัก" มาเรียพูด "ใช่... ผมรู้... ผมรู้ดีเลยล่ะ..." คาร์ลอสมองไปที่รูปปั้นที่พังทลายซึ่งอยู่ข้างหลังเขา: "ผมยังคงฝันร้ายทุกครั้งที่นอนหลับถึงคืนนั้น คืนที่ผมสูญเสียคุณไป" "..." สายตาของมาเรียกระตุกเล็กน้อย เขาหมายความว่ายังไงที่ว่าสูญเสียเธอไป? มาเรียรู้สึกถึงบางสิ่งที่แปลกประหลาดจากคำพูดของคาร์ลอส และแม้จะรู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อย แต่ด้านตรรกะของเธอก็ยังทำงานได้อย่างสมบูรณ์ แม้แต่เธอยังประหลาดใจกับเรื่องนี้ เธอคิดว่าเธอจะสั่นคลอนมากกว่านี้เมื่อได้เห็นคาร์ลอสตัวเป็นๆ แต่เธอไมได้รู้สึกอะไรเลย... ไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ? เดี๋ยวก่อน เธอไม่ได้รู้สึกบางอย่างอยู่เหรอ? จริงๆ แล้ว... เธอรู้สึกบางอย่าง เธอรู้สึกหิว! เธอรู้สึกว่าการได้กินคาร์ลอสตอนนี้จะให้ความสุขประดุจได้ขึ้นสวรรค์! ...ห๊ะ? 'เกิดอะไรขึ้นกับฉันกันแน่!?' มาเรียกุมศีรษะ และเธอก็เริ่มสงสัยในตัวเอง เมื่อเธอถามตัวเองแบบนั้น เธอก็จำรอยยิ้มกว้างของซาช่าได้: "อา... ฉันเข้าใจแล้ว..." สิ่งนี้ถูกลิขิตให้เกิดขึ้นในวินาทีที่มาเรียกลายเป็นกูล กูลคืออะไร? มันคือสายพันธุ์ย่อยของแวมไพร์ที่คิดแต่จะตอบสนองความปรารถนาของตัวเองเท่านั้น และความปรารถนาหลักของกูลคืออะไร? กิน! ถึงแม้คิงกูลจะควรเป็นสิ่งมีชีวิตที่ชาญฉลาด แต่นั่นก็ไม่ได้เปลี่ยนอะไรเลย เมื่อพิจารณาว่าคำว่า 'ชาญฉลาด' หมายถึงพวกเขามีความสามารถทางจิตใจในการตัดสินใจ แต่มันไม่ได้หมายถึงความรู้สึกของพวกเขาเลย สำหรับกูล สิ่งอื่นใดนอกจากการตอบสนองความปรารถนานั้นไร้ประโยชน์ 'เธอรู้เรื่องนี้... เธอรู้ และเพราะเหตุนั้น เธอถึงได้ยิ้มแบบนั้น...' มาเรียนึกถึงซาช่า เจ้านายคนปัจจุบันของเธอ "...ผมยังคงฝันร้าย..." มาเรียตื่นจากภวังค์และมองไปที่คาร์ลอส "เพราะฝันร้ายนี้ ผมจึงตัดสินใจที่จะเปลี่ยนไป ผมตัดสินใจที่จะมุ่งเน้นไปที่การแข็งแกร่งขึ้นอย่างเต็มที่โดยไม่สนว่าต้องแลกด้วยอะไร และขอบคุณในความพยายามของผม ผมได้รับความสนใจจากนายพลเจมส์ และเขาก็มอบพลังให้ผม" "...คุณ..." มาเรียอ้าปากค้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นดวงตาสีแดงเลือดของคาร์ลอส คาร์ลอสเริ่มเดินเข้าหามาเรีย: "นักปรัชญาชื่อ ฟรีดริช นีทเชอ เคยกล่าวไว้ว่า: ผู้ที่ต่อสู้กับสัตว์ร้ายต้องระวังไม่ให้ตนเองกลายเป็นสัตว์ร้ายเสียเอง" คาร์ลอสปรับถุงมือที่อยู่ในมือ และในไม่ช้าแขนขวาของเขอก็เริ่มถูกปกคลุมด้วยออร่าสีดำบางอย่าง ในขณะที่แขนซ้ายของเขาถูกปกคลุมด้วยออร่าสีทอง: ผิวของชายหนุ่มเริ่มซีดเผือดขึ้น "เมื่อคุณจ้องมองลงไปในหุบเหว หุบเหวก็จะจ้องมองกลับมาที่ตัวคุณเช่นกัน" "คุณตกต่ำลงถึงขนาดกลายเป็นสิ่งที่คุณสาบานว่าจะล่าเลยเหรอ คาร์ลอส!?" มาเรียถอยหลังไปเล็กน้อย "ใช่ แน่นอนที่สุด!" "คนบ้า!" มาเรียตะโกนออกมาอย่างโกรธจัด คาร์ลอสเพิกเฉยต่อสิ่งที่มาเรียพูดและกล่าวต่อ "ในกรณีของผม ผมเลือกที่จะกระโดดลงไปในหุบเหวด้วยความสมัครใจของตัวเอง ผมต้องการพลัง ขีดจำกัดของมนุษย์นั้นถูกกำหนดไว้อย่างชัดเจน ผมจำเป็นต้องกลายเป็นสัตว์ร้ายเพื่อเอาชนะสัตว์ร้ายตัวอื่นๆ" "แต่มันไม่เป็นไร... แม้ตอนนี้จะเป็นสัตว์ร้าย แต่ผมรู้ว่าพระเจ้าไม่ได้ทอดทิ้งผม หลักฐานก็คือแขนซ้ายของผม" คาร์ลอสกำหมัดซ้ายแน่น และพลังในแขนของเขาก็เริ่มเพิ่มพูนขึ้น ฟู่วววววววว ออร่าสีทองเข้มข้นเริ่มถูกปล่อยออกมาจากแขนซ้ายของคาร์ลอส รอยยิ้มบิดเบี้ยวที่โชว์ฟันอันแหลมคมปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคาร์ลอส: "พระเจ้าอยู่กับผม" "คาร์ลอส..." มาเรียถอยห่างจากคาร์ลอสไปอีก "และวันนี้... คือวันที่ฝันร้ายของผมจะจบลง ในขณะที่คนรักของผมจะได้พักผ่อนอย่างสงบเสียที" "อย่ามาพูดเหมือนฉันตายแล้วนะ! ฉันยังไม่ตาย!" "ผิดแล้ว..." คาร์ลอสหายตัวไปกะทันหันและมาปรากฏตัวต่อหน้ามาเรีย "คุณตายไปแล้วต่างหาก" คาร์ลอสชกมาเรียด้วยแขนซ้ายของเขา! แค่ก มาเรียกระอักเลือดออกมาจากปากเมื่อรู้สึกถึงแรงกระแทกของหมัดที่หน้าท้อง และทันใดนั้น บึ้มมมมมม! พลังระเบิดสีทองอันมหาศาลพุ่งออกมาจากแขนของคาร์ลอสและส่งร่างของมาเรียกระเด็นไปกระแทกกับกำแพง "อ๊ากกกกกกกก!" มาเรียกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ... เมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของมาเรีย รูบี้มองไปที่ไวโอเล็ต และหญิงสาวทั้งสองก็พยักหน้าพร้อมกัน ถึงเวลาลงมือแล้ว แต่เธอหยุดการเคลื่อนไหวเมื่อได้ยินเสียง "อย่าเพิ่งขยับตอนนี้ รูบี้ ไวโอเล็ต และลูน่า" เสียงของวิคเตอร์ดังผ่านเครื่องสื่อสาร "...ทำไมล่ะ?" ลูน่าซึ่งเงียบมาตลอดถามขณะที่เธอมองคฤหาสน์จากดาดฟ้าตึก "แค่รอสักครู่ มันสำคัญสำหรับซาช่า" วิคเตอร์ตัดการสื่อสารไปกะทันหัน "เขากำลังวางแผนอะไรอยู่?" ลูน่าถามขณะมองไปที่รูบี้และไวโอเล็ต "...พวกเราก็ไม่รู้" ทั้งสองตอบพร้อมกันด้วยสายตาที่ไร้ชีวิตชีวา "ที่รักเริ่มคาดเดาไม่ได้มากขึ้นเรื่อยๆ และนั่นมันน่าหงุดหงิด" รูบี้เบือนหน้าไปทางอื่น "ใช่ แม้แต่ฉันบางครั้งก็ไม่เข้าใจเขา และมันทำให้ฉันโมโห... บางทีฉันควรจะขังเขาไว้ในห้องใต้ดินแล้วทำการสอบสวนดีไหม?" "...เขาก็คงจะคิดว่าเป็นมุกตลกแบบใหม่จากคุณ และสุดท้ายคุณนั่นแหละที่จะเป็นฝ่ายโดนเอง" "โอ้... นั่นสินะ" ไวโอเล็ตปฏิเสธไม่ได้ "ชิ" ไม่รู้ทำไมรูบี้ถึงยิ่งอารมณ์เสียขึ้นไปอีก "..." ไวโอเล็ตมองรูบี้ด้วยใบหน้าเรียบเฉยและเผยรอยยิ้มเล็กๆ ที่มองไม่เห็นขณะที่เธอดูเหมือนกำลังวางแผนบางอย่างอยู่ ... ตูมมมมมม! มาเรียกระแทกกำแพงที่น่าแปลกใจว่ามันไม่พัง ร่างกายของเธอถูกเผาไหม้ไปทั่ว ผิวหนังหายไปนานแล้ว เหลือเพียงเนื้อสดๆ ที่มองเห็นได้ชัดเจน จากนั้นมาเรียก็ล้มลงกับพื้น แค่ก แค่ก เลือดไหลออกจากปากขณะที่เธอพยายามจะลุกขึ้นแต่ทำไม่ได้ และร่างกายของเธอเหมือนจะไม่ยอมฟังคำสั่งของเธอเลย ตึก ตึก เมื่อได้ยินเสียงคนเดินเข้ามา เธอจึงถามด้วยน้ำเสียงที่ยากลำบาก: "ทำ... ทำไม...?" คาร์ลอสคว้าคอมาเรียแล้วยกตัวขึ้น: "หุบปากซะ นังปีศาจ อย่าทำหน้าแบบนั้นใส่ผม คุณไม่ใช่มาเรีย มาเรียตายไปแล้ว คุณจะไม่มีวันได้รับความเมตตาจากผม" "ปีศาจต้องตายเพื่อให้มนุษยชาติรอดพ้น" คาร์ลอสพูดด้วยความเชื่อมั่นเต็มเปี่ยมในคำพูดของเขา "..." มาเรียทำเพียงมองเข้าไปในดวงตาสีแดงของคาร์ลอสด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์ และช้าๆ... แคร็ก แคร็ก บางอย่างในตัวเธอเริ่มพังทลาย ในไม่ช้า... น้ำตาเลือดก็เริ่มไหลออกมาจากดวงตาของเธอ คาร์ลอสไม่ใช่ผู้ชายที่เธอรู้จักในอดีตอีกต่อไปแล้ว ถ้าเขาเป็นคาร์ลอสคนเดิม เขาจะพยายามช่วยเธออย่างโง่เขลา นั่นคือผู้ชายที่เธอรู้จัก แต่ผู้ชายคนนี้... เขาแค่พยายามจะฆ่าเธอ เขาเห็นเธอเป็นเพียงปีศาจ เขาไม่ได้พยายามที่จะมองเห็นเธอเลย "...ชิ" คาร์ลอสสั่นคลอนไปครู่หนึ่ง แต่ในไม่ช้าเขาก็หมัดหมัดและโจมตีใบหน้าของมาเรียด้วยแขนขวาของเขา: "อย่าทำหน้าแบบนั้นใส่ผมนะ!!" บึ้มมมมมมมม! หมัดนั้นรุนแรงมากจนร่างของมาเรียทะลุกำแพงออกไปอย่างรวดเร็วและตกลงบนพื้นหญ้านอกคฤหาสน์ แค่ก มาเรียไอเป็นเลือดอีกครั้งขณะที่เธอมองขึ้นไปบนท้องฟ้า มองไปยังก้อนเมฆที่มืดมิดและพระจันทร์ที่ซีดเซียว ช้าๆ ชายหนุ่มที่มาพร้อมกับหญิงสาวผมบลอนด์ร่อนลงมาจากก้อนเมฆ ชายหนุ่มมองมาที่มาเรีย และรอยยิ้มบิดเบี้ยวของเขาก็กว้างขึ้น จนใบหน้าของเขาดูเหมือนจะหายไป สิ่งที่มาเรียเห็นมีเพียงดวงตาและรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยฟันอันแหลมคมของชายคนนั้น 'อา... ฉันเข้าใจแล้ว... ฉันถูกทิ้งให้ตายสินะ?' ไม่รู้ทำไมเธอถึงคิดว่านี่เป็นเรื่องธรรมชาติ ในเมื่อเธอคือผู้หญิงที่ฆ่าคนสำคัญของภรรยาของชายที่น่ากลัวคนนั้น เขาไม่มีวันปล่อยให้เธอรอด คาร์ลอสปรากฏตัวออกมาจากรูโหว่และเดินตรงไปหามาเรีย "..." ซาช่ามองมาเรียด้วยสายตาที่เย็นชา และจากนั้นเธอก็มองคาร์ลอสด้วยสายตาแบบเดียวกัน ช้าๆ เธอมองไปที่วิคเตอร์ และเมื่อเห็น 'ใบหน้า' ของเขา เธอจึงถามว่า: "คุณวางแผนจะปล่อยให้เธอตายเหรอคะ?" "แน่นอน" วิคเตอร์ตอบด้วยรอยยิ้มเดิม คำตอบของเขาเกิดขึ้นในทันที! "..." ซาช่าประหลาดใจเล็กน้อยกับคำตอบของวิคเตอร์ "ไม่มีความปรานี" วิคเตอร์มองซาช่าอย่างช้าๆ: "เธอคือผู้หญิงที่ฆ่าจูเลีย แม่ของคุณ สองคนนี้ต้องรับผิดชอบ เพราะฉะนั้นแน่นอนว่าต้องตายทั้งคู่" "มาเรียจะตายด้วยมือของผู้ชายที่เธอรัก และคาร์ลอสจะตายด้วยมือของคุณในแบบที่คุณเห็นสมควร" "วันนี้พวกเขาต้องตายทั้งคู่!"