บทที่ 201: การค้นพบ (2) "เฮ้อ งานใช้เวลานานกว่าที่คิดแฮะ..." ไวโอเล็ตทำหน้ามุ่ยพลางมองไปที่รูบี้และพูดด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสา "นี่ รูบี้ เธอแน่ใจนะว่าต้องการแบบนี้? ฉันเผาทุกอย่างทิ้งเลยไม่ได้เหรอ?" รูบี้หรี่ตามอง "...ทำไมทางแก้ปัญหาของเธอต้องจบลงด้วยการเผาตลอดเลยล่ะ?" "ความรุนแรงคือคำตอบเสมอ ดูแม่ของฉันสิ สามีของฉันด้วย แล้วก็แม่ของเธอไง" "...พวกท่านไม่ใช่ตัวอย่างที่ดีที่ควรทำตามเลยสักนิด! แล้วเธอน่ะมาจากตระกูลนักการเมือง ไม่ควรจะพูดแบบนั้นนะ! ถ้าลูกน้องของเธอตัดสินใจก่อกบฏขึ้นมาจะทำยังไง?" "ไม่เป็นไรหรอก ไม่เป็นไร เราก็แค่เผาพวกเขาให้หมดไง" เธอพูดด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสาเช่นเดิม "...ฉันล่ะสงสัยการตัดสินใจของราชาจริงๆ ที่ปล่อยให้ตระกูลของเธอเป็นคนดูแลกิจการระหว่างประเทศ" "ถึงแม่ของฉันจะเป็นแบบนั้น แต่ท่านก็ทำงานได้ดีนะ... มั้ง" ไวโอเล็ตคิดในใจว่า ถ้าไม่มีใครบ่นอะไร มันก็ถือว่าโอเคใช่ไหมล่ะ? "..." รูบี้เงียบและกลับไปทำงานของตนเองต่อ ขณะที่เธอกำลังจดรายการสิ่งของที่จะนำออกไปจากห้องแล็บแห่งนี้ "สรุปคือ ฉันเผาทุกอย่างได้หรือยัง?" ไวโอเล็ตถามซ้ำด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสาแบบเดิม แถมยังสร้างลูกไฟเล็กๆ ขึ้นมาด้วย เปรี้ยะ รูบี้ทำปากกาที่ใช้จดของพังคามือ: "ไม่ได้! ตอนนี้ กลับไปทำงานซะ!" "ชิ ขี้เหนียวจัง ฉันน่าจะไปกับสามีมากกว่า ป่านนี้ฉันคงได้ทำนั่นทำนี่กับเขาไปแล้ว" "..." รูบี้ถึงกับพูดไม่ออก: "เราอยู่ในเขตศัตรูนะ รู้ไหม? นี่ไม่ใช่เวลามาทำเรื่องพวกนั้น" "...มิน่าล่ะ เธอถึงได้เป็นสาวบริสุทธิ์อยู่แบบนี้ไง" "..." เส้นเลือดเริ่มปูดขึ้นบนหัวของรูบี้ ไวโอเล็ตปีนขึ้นไปบนโต๊ะแล้วชี้ไปที่รูบี้ "ไม่ว่าที่ไหน ไม่ว่าเวลาใด ไม่ว่าเราจะอยู่ในโลกไหนก็ตาม เราควรจะฝึกฝนศาสตร์แห่งการบำเพ็ญคู่เสมอ" เธอดูเหมือนนักบวชที่กำลังเผยแผ่หนทางที่ถูกต้องในการใช้ชีวิต "..." รูบี้หมดคำจะพูด และตอนนี้เธอกำลังตั้งคำถามกับสติสัมปชัญญะของไวโอเล็ตอย่างจริงจัง เมื่อรู้สึกได้ถึงสายตาหลายคู่ที่จ้องมองมาข้างหลัง ใบหน้าของรูบี้ก็เปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อขณะที่เธอดึงไวโอเล็ตลงจากโต๊ะแล้วพูดว่า: "กลับไปทำงาน!" "ค่าๆ~" ไวโอเล็ตยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ... วิคเตอร์กำลังเดินไปตามโถงทางเดินที่เต็มไปด้วยกับดักพลางอุ้มซาช่าในท่าเจ้าหญิง เขามีรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าและให้ความรู้สึกว่าทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา และไม่มีสิ่งใดสามารถสั่นคลอนเขาได้ ซาช่า แม้จะกำลังมีความสุขกับเรื่องทั้งหมดนี้และได้อยู่ใกล้ชิดกับวิคเตอร์ แต่เธอก็ยังมีความสงสัยบางอย่าง: "ที่รัก คุณหลบหลีกกับดักได้เก่งขนาดนี้ได้ยังไงคะ?" "อ๋อ ผมไม่ได้หลบกับดักหรอก" วิคเตอร์ตอบต่อพร้อมรอยยิ้ม "เอ๊ะ...?" ซาช่าไม่เข้าใจสิ่งที่วิคเตอร์หมายถึง "ทุกครั้งที่ผมเหยียบลงบนกับดัก ผมจะย้อนเวลากลับไป และดูเหมือนว่ากับดักนั้นจะไม่เคยถูกเปิดใช้งานเลย" วิคเตอร์อธิบายด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสา "..." คางุยะและซาช่าต่างพากันเงียบไป "โกหกชัดๆ ถ้าคุณไม่อยากบอกฉัน ก็ไม่เห็นต้องฝืนตัวเองเลยนี่คะ" ซาช่าทำแก้มป่องอย่างหงุดหงิด เมื่อเห็นซาช่าทำหน้าแบบนั้น วิคเตอร์ก็อดคิดไม่ได้ว่าเธอน่ารักมาก "ฮ่าๆๆๆ" เขาส่งเสียงหัวเราะเบาๆ และกอดซาช่าแน่นขึ้นไปอีก "ที่รัก?" ซาช่าไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ วิคเตอร์ถึงกอดเธอ แต่เธอก็ไม่ปฏิเสธความรักจากเขาหรอก! วิคเตอร์หยุดกอดซาช่าแล้วพูดว่า "เอาล่ะ น้ำผึ้ง ผมจะอธิบายว่าผมกำลังทำอะไรอยู่" "โอ้... บอกฉันสิ บอกฉันหน่อย!" เธอดูเหมือนเด็กที่กำลังสนุกสนาน และเธอก็ไม่ปฏิเสธว่าเธอกำลังสนุกจริงๆ เพราะความรู้สึกเหมือนได้ 'ผจญภัย' แบบนี้เป็นเรื่องดีมากสำหรับเธอที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน "แน่นอน..." วิคเตอร์ยิ้มบางๆ และชี้นิ้วไปยังจุดหนึ่ง: "ดูนะ" "ผมจะเดินไปตรงนั้น และผมจะสาธิตด้วยความเร็วที่ช้าลงว่าผมกำลังทำอะไร" วิคเตอร์วางซาช่าลงแล้วพูดว่า "คอยดูการเคลื่อนไหวของผมนะ" "... โอเคค่ะ" แม้จะแอบหงุดหงิดเล็กน้อยที่สูญเสียคนอุ้มท่าเจ้าหญิงไป แต่ซาช่าก็อยากรู้อยากเห็นว่าวิคเตอร์กำลังทำอะไรกันแน่ วิคเตอร์เดินไปยังจุดที่เขาชี้ และทันใดนั้น เท้าของเขาก็ดูเหมือนจะจมลงไปในพื้นเล็กน้อย คลิก กับดักกำลังจะทำงาน และในเสี้ยววินาทีเดียวกับที่กับดักจะลั่น วิคเตอร์ก็หายตัวไปจากที่เดิมและไปปรากฏตัวอยู่ข้างหลังจุดที่เหยียบกับดักเพียงไม่กี่นิ้ว "เห็นหรือยัง?" วิคเตอร์หันกลับมาหาซาช่าและพูดด้วยรอยยิ้มบางๆ ให้กับซาช่าที่กำลังจ้องมองเขาด้วยแววตาจริงจังและสีหน้าตกตะลึง "...เห็นค่ะ..." ซาช่าจะไม่โกหก เธอตกใจมาก สิ่งที่เขาเพิ่งทำลงไปนั้นต้องอาศัยการควบคุมพลังสายฟ้าที่ละเอียดถี่ถ้วนอย่างมาก "อ้อ บอกไว้ก่อนนะ ผมไม่ได้ใช้พลังสายฟ้า" วิคเตอร์ตัดสินใจแก้ความเข้าใจผิดนี้ก่อน เพื่อไม่ให้ซาช่าเข้าใจผิด "เอ๊ะ?" "ผมใช้เทคนิคการเคลื่อนที่ที่สกาฮะสอนให้ลาคัส ผมแค่ประยุกต์ใช้ในลักษณะที่คล้ายกับสายฟ้า" "ห๊าาาาา?" ซาช่าไม่เข้าใจสิ่งที่วิคเตอร์พูดเลยสักนิด "..." วิคเตอร์เงียบไปขณะที่เขาลองนึกทบทวนคำพูดของตัวเอง และตระหนักได้ว่าเขาอธิบายเรื่องนี้ได้แย่มาก: "พื้นฐานเลยก็คือ ตอนที่ผมดื่มเลือดแม่ของคุณ ผมได้บางอย่างมา" "..." ดวงตาของซาช่ากระตุกเล็กน้อยเมื่อได้ยินสิ่งที่วิคเตอร์พูด "คุณได้อะไรมาคะ?" น้ำเสียงของเธอเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง วิคเตอร์ถึงกับรู้สึกราวกับว่าเขากำลังคุยกับรูบี้อยู่เลย "การควบคุมสายฟ้าของผมดีขึ้น ผมสามารถเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ ด้วยสายฟ้าที่สถิตอยู่ในร่างกายได้" ตัวอย่างที่วิคเตอร์พูดถึงคือตอนที่เขาหลบหลีกพวกทหารยามในวันที่เขาไปเข้าพบราชาแวมไพร์ วลาด เทเปส "แต่พอลองทดสอบเล็กๆ น้อยๆ กับสายฟ้า ผมพบว่ามันได้ประโยชน์มากกว่าถ้าจะใช้เทคนิคการเคลื่อนที่ของสกาฮะสำหรับการเคลื่อนไหวเล็กๆ ส่วนสำหรับการเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง ผมจะใช้พลังสายฟ้าร่วมกับเทคนิคของสกาฮะ อะไรประมาณนี้ครับ" ครืน ครืน ดวงตาของวิคเตอร์ส่องประกายสีทอง ร่างกายของเขาเริ่มถูกปกคลุมด้วยสายฟ้า ไม่นานนัก วิคเตอร์ก็หายตัวไป "เอ๋...?" ซาช่าตกใจอีกครั้ง เธอไม่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นเลย เธอไม่สามารถมองเห็นได้ชัดเจนแม้จะเสริมประสาทสัมผัสด้วยพลังของเธอแล้วก็ตาม! "ไง" วิคเตอร์แตะไหล่ซาช่าเบาๆ "ที่รัก คุณเร็วมาก— เอ๊ะ?" ซาช่าตกใจเมื่อเห็นว่าวิคเตอร์ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับแว่นกันแดดและของเล่นหลายชิ้นที่ใช้สำหรับเล่นบนชายหาด "...คุณไปไหนมาคะ?" "อ้อ ผมขึ้นไปบนพื้นผิวโลกมาไม่กี่วินาทีครับ แล้วก็หยิบของสุ่มๆ มาจากพวกบ้านร้างน่ะ" "..." ซาช่าอ้าปากค้าง "...แม่ง ไร้สาระชะมัด!" ซาช่ากระทืบพื้นอย่างแรง แต่เนื่องจากเธออยู่ในจุดที่ปลอดภัย กับดักจึงไม่ทำงาน "..." วิคเตอร์ถอดแว่นกันแดดออกจากใบหน้าและมองซาช่าด้วยสายตาเรียบเฉย "ทำไมคุณถึงเก่งขึ้นเร็วขนาดนี้?" เธอดูหงุดหงิดเล็กน้อย "พอฉันคิดว่าคุณคงไม่มีอะไรทำให้ฉันเซอร์ไพรส์ได้อีกแล้ว คุณก็แค่เดินออกไปข้างนอกนั่นแล้วก็พัฒนาพลังของตระกูลฉันเหมือนมันเป็นเรื่องปกติและทำได้ง่ายๆ ซะงั้น!" ซาช่ารู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยกับความเร็วที่วิคเตอร์พัฒนาขึ้นและทำให้เรื่องต่างๆ ดูเหมือน... ง่ายไปหมด มันเหมือนกับว่าเขาใช้สูตรโกง และไม่มีใครเอาชนะเขาได้เพราะเหตุนั้น แต่สิ่งที่เธอยังไม่เข้าใจก็คือ; นี่คือตัวตนที่เรียกว่า 'ตัวตนผิดปกติ' (Irregularity) วิคเตอร์คือสัตว์ประหลาดในทุกวิถีทางที่เป็นไปได้ ขอบคุณเลือดของราชาแห่งรัตติกาล เขาเรียนรู้สิ่งต่างๆ ได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น และขอบคุณความคิดของเขาที่อยากจะเก่งขึ้นเสมอ เขาจึงมักจะคิดอยู่ตลอดเวลาว่าควรทำอย่างไรเพื่อให้ตัวเองเก่งขึ้น และไม่ต้องพูดถึง เขามีศักยภาพของตระกูลเคานต์แวมไพร์สามตระกูลรวมกันอยู่ในร่างกาย ตัวตนผิดปกติตั้งอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว... ไม่สิ สัตว์ประหลาดอยู่ตรงหน้าเธอต่างหาก "...คุณเข้าใจผิดแล้วล่ะ น้ำผึ้ง" "...?" ซาช่าไม่เข้าใจ "หมายความว่ายังไงคะ?" "ผมไม่ได้เก่งขึ้น ผมไม่ได้แข็งแกร่งขึ้น ผมแค่รวมความสามารถหนึ่งเข้ากับพลังสายฟ้า และลงเอยด้วยการสร้างความสามารถที่ดียิ่งขึ้นมา" วิคเตอร์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนมันเป็นเรื่องที่ทำได้ง่ายมาก "...." นี่มันยากยิ่งกว่าการเพิ่มความแข็งแกร่งเสียอีก! เธออยากจะบีบคอวิคเตอร์ตอนนี้จริงๆ เลย แต่ก็ช่วยไม่ได้ เพราะในความคิดของวิคเตอร์ เขายังแข็งแกร่งไม่พอ และเป้าหมายของเขาก็ดูเหมือนจะยังห่างไกลเหลือเกิน เขาอยากจะเผชิญหน้ากับสกาฮะ สการ์เล็ต ในการต่อสู้ แต่ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขามันเป็นไปไม่ได้เลย เขาต้องการเวลาให้ตัวเองมีอายุมากขึ้นกว่านี้! นั่นคือกฎตายตัว และด้วยความคิดนั้นและรูปแบบที่เขากำหนดขึ้นมาเอง เขาจึงไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองน่ะผิดปกติขนาดไหน "..." ซาช่ามองใบหน้าของวิคเตอร์และสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของเขา เมื่อเห็นว่าเขาพูดตามที่คิดจริงๆ เธอจึงเข้าใจว่าวิคเตอร์คิดว่าสิ่งที่เขาทำนั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเลย "เฮ้อ... ที่รัก คุณนี่มันไม่รู้อะไรบ้างเลยจริงๆ" "...?" "ขอเคลียร์ไอ้สมองก้อนหินของคุณหน่อยนะ" ซาช่าพูดด้วยใบหน้าจริงจัง "สิ่งที่คุณทำเมื่อกี้มันไม่ใช่เรื่องปกติเลยสักนิด คุณแทบจะรวมพลังของฉันเข้ากับทักษะที่สกาฮะสอนให้คุณ คุณรู้ไหมว่ามันยากแค่ไหน?" "...จริงเหรอ?" วิคเตอร์เบือนหน้าไปทางอื่นเพราะเขาไม่คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่จริงๆ นั่นแหละ เพราะสกาฮะก็น่าจะทำแบบเดียวกันได้ถ้าเธอมีพลังสายฟ้า "จริงค่ะ! มันผิดปกติสุดๆ เลย!" "โอ้..." คางุยะก้าวออกมาจากเงาของวิคเตอร์และเผยยิ้มบางๆ "สมกับเป็นนายท่านจริงๆ ค่ะ ทำลายสามัญสำนึกได้ง่ายๆ โดยที่ไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ" "..." วิคเตอร์หรี่ตามองเมื่อได้ยินสิ่งที่คางุยะพูด ช่วงนี้เมดคนนี้ชักจะกล้าขึ้นเรื่อยๆ หรือเปล่านะ? หรือว่าเขาแค่คิดไปเอง? "ใช่ไหมล่ะ? บางทีมันก็น่าหงุดหงิดนะ" "ฉันเข้าใจคุณค่ะ... แต่คุณเองก็ไม่ปกติเหมือนกัน" คางุยะมองซาช่าด้วยสายตาเรียบเฉย เธอไม่ได้เรียกซาช่าว่า 'คุณหนูซาช่า' เหมือนเมื่อก่อนด้วยซ้ำ "ฉัน...?" ซาช่าชี้มาที่ตัวเองอย่างงงๆ "คุณไม่รู้ตัวเหรอคะ?" คางุยะหรี่ตามอง "คุณเร็วขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก ทั้งหมดเป็นเพราะคุณดื่มเลือดของนายท่านทุกวันไงคะ" "...เอ๊ะ...?" ซาช่าเอียงคอด้วยความสับสน "...เฮ้อ" คางุยะรู้สึกว่าเธอเป็นคนเดียวที่สามารถเข้าใจความรู้สึกของคนธรรมดาได้ 'โอ้... ฉันก็ไม่ใช่คนธรรมดาแล้วนี่นา ฉันดื่มเลือดนายท่านเข้าไปแล้ว...' เธอเพิ่งนึกได้ว่าเธอไม่มีสิทธิ์ไปตัดสินซาช่าเหมือนกัน "เอาเถอะ บทสนทนานี้ใช้เวลานานกว่าที่คิดไว้ เราไปกันต่อเถอะค่ะ" "ค่ะ!" ซาช่ากระโดดเกาะวิคเตอร์อีกครั้ง และในไม่ช้าเธอก็ถูกอุ้มในท่าเจ้าหญิง และคางุยะก็กลับเข้าไปในเงาของวิคเตอร์ตามเดิม ... กลุ่มของพวกเขาใช้เวลาเดินอยู่ไม่กี่นาทีจนกระทั่งมาถึงประตูยักษ์ซึ่งดูเก่าแก่มากและมีฝุ่นเกาะเต็มไปหมด "ประตูน่ะเหรอ?" ซาช่าพูดออกมาดังๆ ขณะที่เธอกอดคอวิคเตอร์ไว้ "...อืม ผมมีลางสังหรณ์ไม่ค่อยดีเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย..." ทันใดนั้น ดวงตาสองดวงก็ปรากฏขึ้นที่ประตูและจ้องมองมาที่วิคเตอร์และซาช่า "ดวงตาสองดวง? นี่มันมีชีวิตเหรอ?" ซาช่าคิดด้วยความสงสัย "กะแล้วเชียว" รอยยิ้มของวิคเตอร์กว้างขึ้น และขณะที่เขากำลังจะเรียกดาบใหญ่น้ำแข็งออกมา เขาก็ได้ยิน: [รอเดี๋ยวก่อนค่ะ นายท่าน] คางุยะก้าวออกมาจากเงาของวิคเตอร์ทันทีและมองไปยังกำแพงยักษ์ด้วยสายตาเรียบเฉย "หืม?" วิคเตอร์มองไปที่เมดของเขา "อย่างที่คิดไว้... นี่คือนูริคาเบะค่ะ" วิคเตอร์: "นูริ-อะไรนะ?" ซาช่า: "นูรุ?" "..." คางุยะมองซาช่าด้วยสายตาเรียบเฉย ราวกับว่าเธอกำลังตำหนิซาช่าผ่านดวงตา "คุณนี่ลามกเหมือนกันนะเนี่ย" เธอเผยยิ้มบางๆ "ห-หุบปากเลยนะ..." ซาช่าเบือนหน้าที่เริ่มแดงเล็กน้อยหนี "...?" วิคเตอร์ไม่เข้าใจบทสนทนาของทั้งคู่ เขาคงยังไม่มีความเป็น 'คนมีวัฒนธรรม' (สายโอตาคุ) มากพอ "แคกๆ กลับเข้าเรื่องนะคะ นี่คือนูริคาเบะ มันคือโยไคค่ะ" "โยไค?" วิคเตอร์ไม่รู้ว่ามันคืออะไร "พื้นฐานแล้วมันก็เหมือนกับพวกปีศาจในตำนานญี่ปุ่นน่ะค่ะ" คางุยะสรุปให้เจ้านายของเธอเข้าใจได้ง่ายๆ "อ้อ..." "แต่ถึงแม้จะมีชื่อเสียงในทาง 'ร้าย' แต่โยไคบางตัวก็รักสงบ เหมือนกับเจ้ายักษ์ตัวนี้ค่ะ" คางุยะมองไปที่กำแพง "เดิมที มีโยไคที่รักสงบซึ่งทำหน้าที่ปกป้องสถานที่เฉพาะแห่งอยู่ ไม่รู้ว่าพวกมันทำไปโดยตั้งใจหรือไม่ แต่มีโยไคที่ดีอยู่ตราบเท่าที่พวกมันไม่ถูกยั่วยุค่ะ" "งั้นเหรอ..." วิคเตอร์วางซาช่าลงและเอามือลูบคางราวกับกำลังใช้ความคิด "อืม งั้นเราควรทำยังไงดีล่ะ?" "เราแค่ต้องทักทายมันค่ะ มันขึ้นอยู่กับบุคลิกของโยไคตัวนั้นว่าจะยอมให้เราผ่านไปไหม" คางุยะชูนิ้วขึ้นสามนิ้วแล้วพูดว่า "มีบุคลิกสามประเภทค่ะ คือ ขี้โมโห, ใจดี และขี้อาย" "..." ทำไมคำอธิบายพวกนั้นมันฟังดูเด็กจัง? วิคเตอร์และซาช่าคิดในใจแต่ไม่ได้พูดออกมา "เราควรจะแสดงความยินดีกับนูริคาเบะตามบุคลิกของมัน และเรามีโอกาสลองแค่สองครั้งเท่านั้น ถ้าเราล้มเหลว... มันจะโจมตีเราค่ะ" "หืมมมมม" วิคเตอร์รู้สึกว่าเรื่องนี้มันยุ่งยากชะมัด ระเบิดมันทิ้งเลยไม่ได้เหรอ? "ฉันไม่แนะนำให้ทำแบบนั้นค่ะ นายท่าน" "หืม?" "นูริคาเบะมีความต้านทานต่อธาตุต่างๆ สูงมาก มันจะเป็นคู่ต่อสู้ที่ยุ่งยากสำหรับท่านค่ะ" "โอ้...?" รอยยิ้มของวิคเตอร์กว้างขึ้น "ฉิบหาย..." เป็นครั้งแรกในรอบนานที่คางุยะหลุดคำหยาบออกมา เธอลืมไปเลยว่าเจ้านายของเธอน่ะมันแปลกคน "เดี๋ยวก่อนค่ะ ที่รัก! อย่าไปโจมตีเขานะ!" ซาช่าเกาะหลังวิคเตอร์และพยายามดึงเขาไว้ "ทำไมล่ะ!?" "เขาไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะ เขาก็แค่ยืนอยู่ตรงนั้นเฉยๆ คุณจะไปโจมตีเขาทำไมกัน!?" "อืม... ทำไมเหรอ? เพราะเขาแข็งแกร่งไง?" "เลิกนิสัยตัวร้ายแบบนั้นทีเถอะค่ะ!" "..." รอยยิ้มของวิคเตอร์เกือบจะหุบลงเมื่อได้ยินสิ่งที่ซาช่าพูด "ก็ได้..." วิคเตอร์นั่งลงบนพื้นแล้วพูดว่า "ทำตามที่พวกเธอต้องการเลย ผมจะอยู่ตรงนี้แหละ" เฮ้อ... คางุยะและซาช่าถอนหายใจด้วยความโล่งอก พวกเขามองไปที่กำแพง: "ถ้านูริคาเบะมีนิสัยใจดี ถ้าเราแค่ก้มหัวคำนับ เขาก็จะให้เราผ่านไป ถ้าเป็นพวกขี้อาย ให้ทำท่าทางบอกให้เขาหลีกทาง และถ้าเขามีนิสัยขี้โมโห คุณก็ควรทำท่าทางยั่วโมโหเขาค่ะ" "...โยไคตัวนี้ยุ่งยากจัง ทำไมเขาไม่แค่หลีกทางให้พ้นๆ ไปนะ?" "ก็เขาไม่อยากหลีกนี่คะ?" "..." ไม่รู้ทำไม ซาช่าเกือบจะเห็นด้วยกับวิคเตอร์ให้ระเบิดไอ้โยไคตัวนี้ให้กระจุยไปซะ แต่เธอเป็นหญิงสาวสูงศักดิ์นะ! ถ้าเป็นไปได้ เธอก็อยากจะลองพูดคุยก่อนจะใช้กำลังโจมตี! อย่างน้อยเธอก็คิดว่าเธอเป็นแบบนั้นน่ะนะ "เธอขอลองก่อนเลย คางุยะ" "...ได้ค่ะ" คางุยะเดินตรงไปที่กำแพง: "โดยปกติแล้ว โยไคประเภทนี้จะมีนิสัยใจดี ดังนั้นถ้าฉันคำนับตามธรรมเนียมของญี่ปุ่น เขาก็คงจะยอมให้เราผ่านไป" พูดเสร็จ คางุยะก็ก้มหัวคำนับอย่างสมบูรณ์แบบและกลับมายืนตัวตรงทันทีขณะที่จ้องมองเข้าไปในดวงตาของกำแพงยักษ์ "อืมมมมมมมม" เจ้าสิ่งมีชีวิตนั้นส่งเสียงประหลาดออกมา และดวงตาของมันก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงเล็กน้อย เหมือนกับว่ามันกำลังหงุดหงิด "อ้าว... ดูเหมือนจะไม่ใช่แบบนี้แฮะ" เธอยิ้มเจื่อนๆ อย่างขอโทษ "..." ซาช่าเอามือกุมขมับทันที