บทที่ 3 — การกลับมา

กองทัพปีศาจมาถึงรุ่งสาง พวกมันเดินทัพราวกับทะเลสีดำที่ไม่มีที่สิ้นสุด

ไคระยืนอยู่ที่ประตูเมืองเพียงลำพัง ทหารที่เหลืออยู่ข้างหลังเขาสามร้อยนาย ทุกคนรู้ว่านี่คือการต่อสู้ครั้งสุดท้าย

"ท่านจอมพล" กัปตันทหารพูดเสียงสั่น "พวกมันมากกว่าเราหลายหมื่นคน เราไม่อาจ—"

"ถอยไปข้างหลัง" ไคระบอก ไม่มีอารมณ์ในเสียง "ทั้งหมด"

เมื่อทหารถอยออกไป ไคระปล่อยมือจากดาบ ยืดร่างออก และหลับตา

รอยแผลเป็นบนแขนขวาเรืองแสงสีม่วงเข้ม ครั้งนี้สว่างจ้าจนมองไม่ติด

แสงนั้นแผ่ออกมาจากตัวเขา ปกคลุมทั้งสนามรบ

และเมื่อปีศาจฝูงแรกวิ่งเข้ามา มันก็ล้มลงก่อนที่จะแตะตัวเขาได้

ล้มลงทั้งหมดพร้อมกัน

เงียบสนิท

ไคระลืมตาขึ้น แสงม่วงค่อยๆ มืดลง ใบหน้าของเขาไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

"ต่อไป" เขาพูดกับความมืดที่ยังคงเดินทัพเข้ามา