บทที่ 575 เจ้าไม่มีวันชนะ หลังจากผ่านพ้นช่วงเวลา 24 ชั่วโมง เลียมก็ได้มายืนอยู่ต่อหน้าลานประลองอีกครั้ง ในมือของเขากำดาบวิญญาณเอาไว้ ซึ่งบัดนี้มันไม่ได้ดูเป็นดาบเก่าที่เต็มไปด้วยสนิมอีกต่อไปแล้ว แต่มันกลับมีประกายเงางามอันเจิดจ้า พร้อมด้วยกลิ่นอายสีดำจางๆ ที่พุ่งพล่านอยู่รอบด้ามจับ ยิ่งทำให้มันดูลึกลับและทรงพลังมากยิ่งขึ้น การสยบดาบเล่มนี้สูบพละกำลังของเขาไปมหาศาล แต่เขาก็ยังสามารถมายืนอยู่ตรงนี้ได้ เขาสามารถปลดผนึกดาบวิญญาณได้สำเร็จ ไม่เพียงเท่านั้น แรงสะท้อนกลับจากการปลดผนึกดาบยังช่วยให้เขาบรรลุระดับไปได้อีกขั้น ตอนนี้เขาสามารถควบคุมดาบและแกนมานาของตัวเองได้ดียิ่งขึ้นกว่าเดิม ในชีวิตที่แล้ว การใช้แกนมานาเป็นเรื่องง่ายดายสำหรับเขา แต่ในตอนนี้เขามีแกนมานาสีแดง ซึ่งเป็นแกนมานาที่ดีที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ การควบคุมแกนมานาอันทรงพลังนี้จึงถือเป็นความท้าทายในตัวมันเอง จากการบีบคั้นตัวเองให้ทนต่อการโจมตีสะท้อนกลับอันรุนแรงของวิญญาณมังกร เขาจึงเริ่มสัมผัสได้ถึงความลึกซึ้งของแกนมานาใหม่นี้ เลียมกำดาบในมือแน่นขณะก้าวเข้าสู่ลานประลอง เขามองไปรอบๆ เพื่อดูคู่ต่อสู้ที่มารอเขาอยู่ก่อนแล้ว ทว่า เดเร็กกลับไม่ได้อยู่ที่ด้านบนของเวทีประลองอีกต่อไป “เกิดอะไรขึ้น? เขาไปไหนแล้ว?” เลียมรีบเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาดูและพบว่าชื่อของทุกคนกลายเป็นสีเทาไปหมด ทำให้เขาไม่สามารถบอกอะไรจากสิ่งนั้นได้เลย เขาไม่รู้ว่าเดเร็กตายไปแล้วหรือยังมีชีวิตอยู่ หรือบางทีพวกเขาอาจจะย้ายไปสู้กันที่ชั้นอื่น? ในขณะที่ความคิดมากมายกำลังแล่นอยู่ในหัว เสียงระฆังก็ดังกังวานขึ้นเพื่อประกาศเริ่มการแข่งขันนัดถัดไป “ฉันต้องจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด เมื่อนั้นแหละถึงจะได้คำตอบทั้งหมดที่ต้องการ” เลียมปิดหน้าต่างระบบแล้วเดินตรงไปยังเวที ไม่มีผู้เล่นคนอื่นเหลืออยู่อีกแล้ว ไม่จำเป็นต้องคาดเดาอะไรอีกต่อไป การต่อสู้ครั้งถัดไปคือตาของเขา เขาปีนขึ้นไปบนเวทีและยืนอย่างมั่นคง เขาพร้อมแล้วสำหรับรอบนี้ เขาได้ทำทุกอย่างที่ทำได้และเตรียมตัวมาอย่างดีที่สุด เลียมจ้องมองไปยังหัวขโมยด้วยสายตาเย็นชา ชายคนนั้นลุกขึ้นและเดินทอดน่องขึ้นมาบนเวทีอย่างสบายอารมณ์ ราวกับเขารู้ดีอยู่แล้วว่าถึงตาที่เขาต้องสู้ ณ จุดนี้ เลียมไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับเรื่องนี้อีกต่อไป <ติ้ง การแข่งขันนัดถัดไปกำลังจะเริ่มขึ้น> หน้าจอประกาศเริ่มแสดงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นบนเวทีอีกครั้ง และผู้เล่นทุกคนต่างก็สามารถมองเห็นสนามประลองได้ เนื่องจากนี่คือรอบชิงชนะเลิศ จึงมีผู้เล่นจำนวนมหาศาลมายืนเบียดเสียดกันรอบหอคอย PVP เมียฟื้นคืนชีพเรียบร้อยแล้วและยืนอยู่กับอเล็กซ์บนยอดตึกใกล้กับหอคอย PVP พวกเธอมีความรู้สึกว่าเลียมอาจต้องการความช่วยเหลือ จึงไปยืนอยู่ให้ใกล้ที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าจะยังไม่มีใครสามารถเข้าไปในหอคอยได้ก็ตาม ทุกอย่างยังคงถูกปิดตายอย่างสมบูรณ์ ในขณะที่สองสาวอยู่ที่นี่ เรย์กำลังรออยู่ที่สุสาน เผื่อว่าเดเร็กจะเกิดใหม่และต้องการความช่วยเหลือ อันที่จริง ผู้เล่นหลักทุกคนของกิลด์ครีมสัน อะบิส ถูกเรียกตัวกลับมาจากการฟาร์มดันเจี้ยน และพวกเขากระจายตัวอยู่รอบเมืองอิเลกา พร้อมที่จะลงมือทันทีหากสถานการณ์บีบบังคับ เสียงประกาศดังก้องกังวานแม้ว่าผู้เล่นทั้งสองจะพร้อมอยู่บนเวทีแล้วก็ตาม “หึๆๆ ข้ารอเวลานี้มานานแล้ว คราวที่แล้วเจ้าใช้นกนั่นหนีไปได้ง่ายๆ แต่คราวนี้มันจะไม่ไม่ง่ายแบบนั้นอีก เจ้าจะไม่มีที่ให้หนีหรือซ่อนตัวอีกต่อไป” คำพูดของหัวขโมยดังสะท้อนขึ้นก่อนที่ผู้เล่นทั้งสองจะถูกเคลื่อนย้ายไปอย่างกะทันหัน เลียมไม่จำเป็นต้องลืมตาดูด้วยซ้ำก็รู้ว่าตอนนี้เขายืนอยู่ที่ไหน ผิวหนังของเขาพองชันเมื่อลมเย็นที่อับชื้นพัดผ่านตัวเขาไป ตอนนี้พวกเขาอยู่ในสนามประลองเดียวกับที่หัวขโมยเคยเผชิญหน้ากับเมียก่อนหน้านี้ “บ้าเอ๊ย! นี่เอาจริงเหรอ? สนามประลองมันจะเข้าทางผู้เล่นคนเดิมทั้งสองครั้งได้ยังไง? คราวนี้มันควรจะเป็นสนามอื่นไม่ใช่หรือไง!” อเล็กซ์ตะโกนออกมาด้วยความโกรธ ผู้เล่นหลายคนที่วางเดิมพันข้างเลียมต่างก็ตะโกนออกมาด้วยความไม่พอใจเช่นกัน และราวกับเป็นการเติมเชื้อไฟ ผู้เล่นที่ปรากฏบนหน้าจอก็ไม่ได้เงียบอยู่เฉยๆ “เจ้าควรจะยอมแพ้และยอมจำนนเสียแต่ตอนนี้ เจ้าไม่มีโอกาสชนะที่นี่หรอก เห็นเพื่อนร่วมทีมทั้งสองคนของเจ้าถูกโยนออกมาอย่างน่าเวทนาไหม? เจ้าเองก็กำลังจะตามพวกมันไปนั่นแหละ” “ไม่มีอะไรให้ต้องประหลาดใจ ผลลัพธ์ของการต่อสู้นี้ถูกกำหนดไว้แล้ว เจ้าไม่มีวันชนะข้าได้” ชายคนนั้นหัวเราะลั่น เสียงของเขาดังแว่วเข้ามาจากหลายทิศทางในถ้ำ ทุกคนต่างสูดหายใจด้วยความตกใจเมื่อเห็นเช่นนี้ เพราะมันแสดงให้เห็นว่าหัวขโมยคนนี้เคลื่อนที่ได้รวดเร็วเพียงใด มันเป็นความเร็วที่ยากจะจินตนาการได้ ผลการแข่งขันนัดนี้ถูกกำหนดไว้แล้วจริงๆ หรือ? อึก... ทุกคนอดไม่ได้ที่จะเริ่มเชื่อในคำพูดนั้น เลียมเองก็ยืนนิ่งเงียบราวกับว่าเขาได้ยอมแพ้ไปแล้ว ดูเหมือนว่าในการแข่งขันครั้งนี้ ทั้งครีมสัน อะบิส หรือกิลด์ชั้นนำอื่นๆ จะไม่สามารถทำอะไรได้เลย ยอดฝีมือลึกลับทั้งสามคนนี้จะเป็นผู้ชนะ และบางทีกิลด์ใหม่ๆ อาจจะถือกำเนิดขึ้นจากการชิงชนะเลิศในวันนี้ ในขณะที่ทุกคนครุ่นคิดอย่างเงียบๆ และเฝ้าดูการแข่งขันด้วยความทึ่ง ทันใดนั้นหัวขโมยก็หยุดพูดและเริ่มลงมือโจมตี “เหอะ! เจ้าไม่มีความกล้าแม้แต่จะยอมรับในตอนที่พ่ายแพ้งั้นรึ? เวลาที่ข้ามอบให้เจ้าหมดลงแล้ว หากเจ้ายอมแพ้ ข้าคงจะให้เจ้าตายอย่างรวดเร็ว แต่ตอนนี้... หึๆๆ... อย่ามาโทษข้าก็แล้วกันที่ไม่ปรานี” ความเร็วของสตีเฟนเพิ่มขึ้นสิบเท่าในทันที และสิ่งที่ทุกคนมองเห็นมีเพียงความมืดมิด เนื่องจากเลียมไม่ได้จุดเทียนหรือร่ายเวทมนตร์ใดๆ จึงไม่มีสิ่งใดมองเห็นได้เลย ทว่า... ยังคงมีเสียงดังขึ้น มันคือเสียงของโลหะที่ฉีกทะลวงผ่านเนื้อหนัง แสงแวบอันคมกริบของมีดสั้นปรากฏขึ้นเป็นระยะท่ามกลางความมืดที่กลืนกินทุกสิ่ง “ฮ่าๆๆ! ชุดเกราะของเจ้านี่มันขยะชัดๆ! แทนที่จะเอาแต่เก็บเลเวลเพื่อโอ้อวด เจ้าควรจะไปเน้นพัฒนาอุปกรณ์ของเจ้าให้ดีกว่านี้ ความโง่เขลาของเจ้านี่แหละคือเหตุผลที่เจ้าต้องพ่ายแพ้ในวันนี้!” ดูเหมือนว่าหัวขโมยจะเริ่มเบื่อที่จะพูดกับกำแพงที่ไม่โต้ตอบ เขาจึงมุ่งหมายจะสังหารในทันที ท่ามกลางประกายแสงจากมีดสั้น มองเห็นศีรษะและลำคอของเลียมได้อย่างชัดเจนในขณะที่มีดกำลังจะปาดคอเขา การโจมตีนี้ เมื่อรวมกับการโจมตีก่อนหน้านี้ทั้งหมด มันเกินพอที่จะจัดการผู้เล่นคนหนึ่งได้ โดยเฉพาะผู้เล่นที่ไม่ได้ตอบโต้เลย ดังนั้นการแข่งขันนี้กำลังจะจบลงแล้วจริงๆ ทุกคนมองเห็นสิ่งนั้น พวกเขาไม่สามารถตำหนิเลียมได้เลยเพราะความแข็งแกร่งของคู่ต่อสู้นั้นสูงเกินไป แม้แต่เมียก็ยังต้านทานเขาไม่ได้ เขาเตะศพของเธอราวกับเป็นของเล่น เมื่อต้องเผชิญกับผู้เล่นที่ทรงพลังเกินไปเช่นนี้ สิ่งเดียวที่รู้สึกได้คือความสิ้นหวัง ไม่มีทางที่จะหลบหนีได้เลย ฉัวะ! หัวขโมยแสยะยิ้มและปาดคอเลียม ทุกคนต่างถอนหายใจ “เหรียญทองของฉันไปซะแล้ว” “อย่างน้อยเขาน่าจะสู้กลับบ้างนะ” “เสียของชะมัด! ถ้าเป็นฉันอยู่ตรงนั้น ฉันคงทำได้ดีกว่านี้ ไร้ประโยชน์จริงๆ” ฝูงชนเดาะลิ้นด้วยความผิดหวังและเตรียมตัวที่จะดูการแข่งขันนัดถัดไป ซึ่งน่าจะน่าทึ่งกว่านี้ แต่ทันใดนั้นพวกเขาก็สังเกตเห็นว่าผู้เล่นกำลังถูกเคลื่อนย้ายกลับมา การต่อสู้ยังไม่จบงั้นหรือ?