บทที่ 702 เล่นกับไฟ ณ ที่แห่งหนึ่งในดินแดนแห่งเอลฟ์... แอ๊ก! อ๊ากกกก! ไม่น้าาาา! โกแรคและกู่ตงไห่กรีดร้องออกมาทีละคน ชีวิตอันแสนสงบสุขและเกียจคร้านในฐานะสมุนวิญญาณที่ถูกทอดทิ้งกลับกลายเป็นฝันร้ายในทันใด โดยไม่ปล่อยให้พวกเขามีโอกาสได้หายใจหรือหยุดพัก เลียมยังคงอัญเชิญและเรียกตัวทั้งคู่กลับซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อใช้พวกเขาเป็นเหยื่อล่อไวเวิร์นหนังเหล็กครั้งแล้วครั้งเล่า มีสองสิ่งที่เขาต้องการจะยืนยัน อย่างแรกคือไวเวิร์นตัวเดิมจะออกมาเผชิญหน้ากับผู้บุกรุกทุกครั้งหรือไม่ และอย่างที่สองคือมันจะมาตัวเดียวเสมอ หรือจะพาพวกพ้องมาด้วยเมื่อมีสมุนวิญญาณปรากฏตัวขึ้นมากกว่าหนึ่ง เลียมวุ่นอยู่กับการทดลองนี้เป็นเวลาสองสามชั่วโมง และทุกครั้งจะมีเพียงไวเวิร์นตัวเดิมเพียงตัวเดียวที่ปรากฏตัวออกมาโดยไม่มีข้อผิดพลาดใดๆ "ผมเดาว่านี่น่าจะชัดเจนที่สุดเท่าที่ผมจะแน่ใจได้แล้วล่ะมั้ง?" เขายืดเส้นยืดสายพลางครุ่นคิด ขณะที่ส่วนสำคัญของโชว์กำลังจะเริ่มขึ้นในตอนนี้ "ลูน่า พร้อมไหม?" คิว! จิ้งจอกน้อยจ้องมองขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างมั่นใจ มังกร... ก็แค่มังกร! เธอเก่งกว่าพวกมันทั้งหมดนั่นแหละ! และแล้วดอกไม้ไฟก็เริ่มขึ้น! สุนัขจิ้งจอกพองตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว จากลูกสุนัขตัวน้อยที่น่ากอดกลายเป็นสัตว์ร้ายที่ตัวใหญ่ขึ้น สง่างาม และน่าเกรงขามยิ่งกว่าเดิม เธอแยกเขี้ยวและก้าวไปข้างหน้าอย่างคุกคาม ขณะที่หางหนึ่งของเธอเริ่มมีเปลวไฟลุกโชนขึ้นมา กรรร! ลูน่าเคลื่อนที่จนเห็นเป็นภาพเบลอและไปปรากฏตัวในดินแดนที่ถูกแผดเผา เธอพ่นลมหายใจอย่างหยิ่งยโสและก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว เมื่อท้องฟ้าด้านบนเริ่มมีการเคลื่อนไหว ภายในไม่กี่วินาที เงาขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นปกคลุมร่างของสุนัขจิ้งจอก เลียมลงมือทันที "ตอนนี้แหละ!" กรรร! ลูน่าอ้าปากกว้าง และเปลวเพลิงสายใหญ่ก็พุ่งคำรามออกมาอย่างกึกก้อง จิ้งจอกน้อยไม่แสดงความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อยต่อหน้าไวเวิร์นที่ทรงพลังและน่าเกรงขาม ดวงตารูปขีดของสัตว์ร้ายแสดงความประหลาดใจขณะที่มันคำรามอีกครั้งและดิ่งลงมาหาสุนัขจิ้งจอก การขยับปีกเพียงครั้งเดียวก็เพียงพอที่จะแหวกทะเลเพลิงที่บดบังทัศนวิสัยของมันออกเป็นเสี่ยงๆ แต่ลูน่ายังไม่จบเพียงแค่นั้น เธอส่งเสียงคำรามต่ำและใช้การโจมตีเดิมอีกครั้ง อย่างไรก็ตาม ครั้งนี้เธอถอยหลังกลับมาหนึ่งก้าว โฮก! ไวเวิร์นเมินเฉยต่อเปลวเพลิงและสะบัดการโจมตีทิ้งไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันคำรามลั่น จ้องมองสุนัขจิ้งจอกด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น สิ่งมีชีวิตสายเลือดมังกรคุ้นเคยกับการที่สัตว์ร้ายพากันวิ่งหนีเพียงแค่เห็นมัน ดังนั้นศักดิ์ศรีของมันจึงถูกลบหลู่โดยการขัดขืนของจิ้งจอกน้อย มันจึงพุ่งเข้าหาลูน่าด้วยสายตาที่โกรธจัด [พอแล้ว กลับมา!] เลียมที่เฝ้าดูอยู่สื่อสารทางจิตกับลูน่าอย่างรวดเร็ว เป้าหมายของพวกเขาคือการดึงดูดความสนใจของสัตว์ร้าย และดูเหมือนว่าพวกเขาจะทำสำเร็จได้ค่อนข้างดี ดีเกินกว่าที่คาดไว้เสียอีก แน่นอนว่าลูน่าได้เติมสีสันของตัวเองลงไปในคำสั่งนี้ด้วย สุนัขจิ้งจอกฉีกยิ้มและส่ายก้นใส่สัตว์ร้ายสายเลือดมังกรผู้ทรงพลังก่อนจะโทรพอร์ตกลับเข้าไปในป่า โฮก! ตอนนี้ไวเวิร์นโกรธจัด สัตว์ร้ายพุ่งไปข้างหน้าโดยไม่สนอีกต่อไปว่ามันจะอยู่ในเขตแดนราพณาสูรหรือในป่า ประการแรก มันไม่มีกฎเกณฑ์ใดๆ สำหรับมันอยู่แล้ว นี่เป็นเพียงการแสดงความเมตตาเท่านั้น และในเมื่อเจ้าพวกชั้นต่ำสองตัวนี้ไม่รู้จักเคารพมัน ความเมตตาก็ไม่จำเป็นอีกต่อไป มันไม่สนว่ามันจะทำลายป่าทั้งป่าหรือไม่ วันนี้มันจะฉีกจิ้งจอกงี่เง่าตัวนี้ออกเป็นชิ้นๆ พร้อมกับมนุษย์ที่คอยกวนใจมันตลอดไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา แน่นอนว่าไวเวิร์นไม่ใช่คนโง่ มันมองเห็นแผนการนี้อย่างชัดแจ้ง เจ้าพวกชั้นต่ำสองตัวนี้พยายามล่อมัน สัตว์ร้ายสายเลือดมังกรผู้ยิ่งใหญ่! และตอนนี้ ถึงเวลาที่พวกมันต้องชดใช้ผลจากการกระทำของตัวเองแล้ว! วิ้ง! มันขยับปีกที่คมกริบราวกับใบมีดเหล็กและพุ่งทะยานผ่านป่า มันมุ่งตรงไปยังจุดที่ลูน่าปรากฏตัวขึ้นมาใหม่ ตั้งใจจะพุ่งชนและขยี้สุนัขจิ้งจอกให้กลายเป็นเนื้อบด ลูน่าเองก็ไม่มีท่าทีว่าจะขยับเขยื้อน ไวเวิร์นหนังเหล็กและจิ้งจอกขนฟูกำลังจะปะทะกัน และเมื่อพวกมันชนกัน... ปัง! เสียงดังสนั่นหวั่นไหวกึกก้องไปทั่วป่า ดวงตารูปขีดของไวเวิร์นเบิกกว้างเมื่อสังเกตเห็นบางอย่างขวางทางอยู่ มันไม่ได้ชนเข้ากับสุนัขจิ้งจอกจริงๆ แต่กลับเป็นบาเรียมานาที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ปกป้องสุนัขจิ้งจอกไว้ในวินาทีสุดท้าย "ลูน่า โจมตีด้วยพลังทั้งหมดตอนนี้เลย!" เลียมตะโกน ขณะที่ยึดบาเรียไว้อย่างสุดกำลัง เขาก็เริ่มร่ายเวทมนตร์อีกบทหนึ่ง นั่นคือเวทมนตร์อัญเชิญปีศาจฮาวเลอร์ ไวเวิร์นตกใจอีกครั้ง มนุษย์ตัวจ้อยตรงหน้าสามารถร่ายเวทพร้อมกันสองบทได้จริงๆ หรือ? เลียมกัดฟัน ใช่แล้ว เขาสามารถร่ายมนตร์ซ้อนได้ นี่คือสิ่งที่สองที่เขาเรียนรู้จากเอลฟ์ชรา แต่ความชำนาญของเขายังไม่เข้าขั้นเลยแม้แต่น้อย ถึงกระนั้น เขาก็พยายามอย่างเต็มที่เพื่อรั้งไวเวิร์นหนังเหล็กไว้ ในขณะที่สุนัขจิ้งจอก, ปีศาจฮาวเลอร์, ครอว์ฟอร์ด และกลุ่มสมุนวิญญาณเริ่มระดมโจมตีใส่ไวเวิร์น โฮก! สิ่งมีชีวิตสายเลือดมังกรโกรธจัด มดปลวก! มดปลวกชัดๆ! ทุกคนตรงหน้ามันไม่มีอะไรมากไปกว่าพวกมดปลวก! แล้วพวกมันกล้าดีอย่างไรมาต่อต้านอำนาจและโจมตีใส่มัน? ช่างเป็นการลบหลู่นัก! มันรู้สึกเจ็บจี๊ดจากการโจมตีเล็กๆ น้อยๆ จำนวนมากและคำรามออกมาอย่างบ้าคลั่ง ทันใดนั้น ป่าทั้งป่าก็ถูกปกคลุมไปด้วยความกดดันที่ประหลาด วันนี้สัตว์ร้ายจะแสดงให้เห็นถึงความแตกต่างระหว่างสิ่งมีชีวิตที่ต่ำต้อยและสิ่งมีชีวิตที่เหนือกว่า! โดยธรรมชาติแล้วสัตว์สายเลือดมังกรได้รับพรให้มีมานามหาศาล คิดจะรั้งไวเวิร์นไว้ด้วยบาเรียมานาหยาบๆ อย่างนั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ! เลียมเห็นว่าสัตว์ร้ายขนาดใหญ่กำลังเตรียมตัวที่จะส่งพวกเขาทั้งคู่ไปลงนรก เขาจึงบอกให้ลูน่าใช้ความสามารถในการโทรพอร์ตทันที สุนัขจิ้งจอกเข้าใจ และแผนขั้นที่สองของพวกเขาก็เริ่มขึ้น ในวินาทีต่อมา ลูน่าเริ่มปรากฏตัวและหายตัวไปทั่วทั้งป่าอย่างบ้าคลั่ง ปุ้ง! แป๊ะ! ปุ้ง! แป๊ะ! ปุ้ง! แป๊ะ! ปุ้ง! แป๊ะ! วินาทีหนึ่งเธออยู่ที่นี่ และวินาทีต่อมาเธอก็ไปอยู่ที่นั่น เธอปรากฏตัวและหายตัวไปด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ โฮก! ไวเวิร์นคำรามด้วยความโกรธแค้น พวกมดปลวกใช้ทริคกระจอกๆ แต่ต่อหน้าความแข็งแกร่งที่สมบูรณ์แบบ ทริคทั้งหมดนี้ก็ไร้ผล! ด้วยการขยับปีกอีกครั้ง มันทำลายบาเรียมานาจนแตกละเอียด จากนั้นมันก็หันเหความสนใจไปยังมนุษย์ที่ตั้งใจจะยั่วโมโหให้มันโกรธจัด