บทที่ 945 หัวหน้ากิลด์ยังโสดอยู่หรือเปล่า? หลังจากความวุ่นวายมาเยือนโลก วันเวลาตามปกติก็สั้นลง และค่ำคืนก็ยาวนานขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับคนที่ทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยและตรากตรำทำงานจนดึกดื่น ในวันพิเศษนี้ จิ้งจอกขาวตัวหนึ่งกำลังหอบหายใจอย่างหนัก ขณะที่เธอพยายามดิ้นรนเพื่อรักษาอุณหภูมิของบ่อโลหะหลอมเหลวรอบตัวให้อยู่ในระดับที่เหมาะสมที่สุด ตั้งแต่เกิดมา นี่คืองานที่หนักที่สุดที่เธอเคยทำมา จิ้งจอกจอมขี้เกียจไม่เคยทุ่มเทแรงกายแรงใจขนาดนี้แม้แต่ในการฝึกซ้อมของเธอเอง แต่ตอนนี้เจ้านายที่รักขอให้เธอทำสิ่งนี้ เธอจึงไม่มีทางเลือกอื่น เธอต้องทำงานนี้ให้สำเร็จ อย่างไรก็ตาม ในที่ที่ไม่ไกลจากเธอนัก เจ้านายที่รักของเธอก็ทำงานหนักไม่แพ้กัน เขากำลังผลักดันตัวเองจนถึงขีดจำกัด ตอนนี้เลียมกำลังจัดการกับโกเลมตัวที่หก ขณะที่เขาควบคุมมานาอย่างระมัดระวังเพื่อสร้างจุดเชื่อมต่อระหว่างแกนกลางทั้งหก โกเลมแต่ละตัวที่เขาสร้างขึ้น เขาพยายามอย่างไม่ลดละที่จะบังคับเจตจำนงของตนลงไปในโกเลม และพยายามถ่ายทอดทักษะมานาบางอย่างให้กับยักษ์ทองคำ แต่สิ่งนี้พูดง่ายกว่าทำมากนัก แม้ว่าแนวคิดของมันจะง่ายพอสมควร แต่มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะบังคับเจตจำนงของเขาอย่างสม่ำเสมอ พร้อมกับต้องมั่นใจว่าเขายังคงควบคุมการจัดการมานาได้อยู่ จนถึงตอนนี้ เขายังไม่สามารถสร้างโกเลมที่ซับซ้อนกว่าเดิมหรือแยกตัวออกจากสูตรหลักได้ สิ่งปลอบใจเพียงอย่างเดียวคือโกเลมทุกตัวที่เขาสร้างขึ้นได้รับการอัปเกรดแบบเดียวกับตัวแรก และกลายเป็นเลเวล 100 ทั้งหมด แม้ว่านี่จะไม่ใช่ความก้าวหน้า แต่ก็นับว่าเป็นผลลัพธ์ที่ค่อนข้างดี ปัญหาเดียวคือดูเหมือนว่าตอนนี้เขาได้มาถึงกำแพงบางอย่างแล้ว และหากไม่สามารถทำลายมันหรือก้าวข้ามมันไปได้ เขาก็อาจไม่สามารถสร้างความก้าวหน้าใดๆ ได้มากกว่านี้ เวลาค่อยๆ ผ่านไปอย่างช้าๆ และในไม่ช้าแสงแรกของยามเช้าก็สาดส่องลงบนแถวของยักษ์ทองคำที่ยืนตระหง่านอยู่นอกที่พักของเลียม โดยที่ชายหนุ่มและสุนัขจิ้งจอกไม่ทันรู้ตัว ฝูงชนกลุ่มเล็กๆ ได้มารวมตัวกันเพื่อเฝ้าดูเขาสร้างเครื่องจักรสังหารที่สง่างามเหล่านี้ "หมอนี่ต้องทำอะไรให้มันเกินหน้าเกินตาคนอื่นในทุกๆ เรื่องเลยใช่ไหม?" อเล็กซ์เม้มริมฝีปากด้วยความอิจฉา ส่วนเรย์และฮ่าวอวี้เจ๋อที่ยืนอยู่ข้างเธอต่างก็มีสายตาเทิดทูนบูชา ในความเป็นจริง คนส่วนใหญ่ในฝูงชนต่างก็มีสายตาแบบเดียวกัน ทุกคนจับจ้องไปที่เลียม โดยเฉพาะพวกผู้หญิง นี่เป็นครั้งแรกที่หลายคนมีโอกาสได้เห็นเขาทำงาน แถมยังเป็นตอนที่ท่อนบนของเขาเปลือยเปล่าสนิทอีกด้วย กล้ามเนื้อขยับเขยื้อนและเกร็งตัวขณะที่เขาค่อยๆ ตีวงกลมแต่ละวงอย่างอดทน และประกอบพวกมันเข้าด้วยกันเป็นรูปขบวนด้วยความระมัดระวังสูงสุด ว่ากันว่าผู้หญิงมักจะมองว่าผู้ชายที่ทำงานหนักนั้นมีเสน่ห์ที่สุด ในกรณีนี้ ชายที่ยืนอยู่ต่อหน้าทุกคนไม่เพียงแต่ทำงานหนักเท่านั้น แต่เขายังเป็นคนที่มีพลังอำนาจมหาศาลอยู่ในมืออีกด้วย ผู้หญิงหลายคนถึงกับเคลิบเคลิ้มเมื่อเห็นภาพนั้น ทำให้เซิ่นเย่ว์และใครบางคนรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง ในขณะที่เซิ่นเย่ว์ยังคงเงียบและเฝ้าดูอยู่จากวงนอก แต่สาวผมแดงนั้นไม่ใช่คนที่จะยอมอะไรง่ายๆ "บ้าจริง ฉันจะไปไล่พวกงี่เง่าพวกนี้ไปให้หมด พวกเขาไม่มีงานมีการทำกันหรือยังไง?" "พี่ครับ พี่เองก็ยืนอยู่ตรงนี้ไม่ใช่เหรอ?" เรย์เตือนเธอ "แค่ก... ฉันก็แค่ยืนอยู่ตรงนี้เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครกล้าไปรบกวนหมอนั่น ฉันแค่ช่วยเขาเฉยๆ ก็เท่านั้นแหละ เขาควรจะขอบคุณฉันทีหลังนะ" เธอเม้มริมฝีปากแล้วเดินจากไป เรย์กลอกตาและพึมพำด้วยความสงสาร "พี่สาวผู้น่าสงสารคนนี้ไปไม่เป็นเลยจริงๆ เธอควรจะไปขอเขาแต่งงานให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย" "หืม? หัวหน้ากิลด์ยังโสดอยู่หรือเปล่าจ๊ะ?" "เอ๊ะ? ก็ไม่เชิงครับ" เรย์ตอบ แล้วเขาก็รีบหันกลับไปมองว่าใครเป็นคนถาม เพราะเขาคิดว่าเขาได้ยินเสียงที่คุ้นเคย และก็เป็นคนคนนั้นจริงๆ คุณยาย หรือค่อนข้างจะเป็นมาสเตอร์หนิงตามที่ทุกคนเรียกกัน เดี๋ยวก่อน ทำไมเธอถึงถามว่าเลียมโสดหรือไม่โสดล่ะ? อย่าบอกนะว่า... เรย์เริ่มเหงื่อตก แม้แต่เธอก็ยัง... โชคดีที่ก่อนที่จินตนาการของเขาจะเตลิดไปไกล คุณยายก็ได้เกาคางแล้วเสริมว่า "บางทีฉันควรจะบอกให้หลานสาวของฉันตามจีบพ่อหนุ่มคนนี้ดูนะ" "โชคดีนะครับ" เรย์หัวเราะอย่างกระอักกระอ่วนและเดินเลี่ยงออกมา ฝูงชนกลุ่มนี้อันตรายต่อความมั่นใจของเขาเกินไปจริงๆ ในที่สุด อีกสองชั่วโมงต่อมา เลียมก็ตีโกเลมตัวที่สิบเสร็จ และโครงสร้างสีทองขนาดยักษ์อีกตัวหนึ่งก็ตั้งตระหง่านขึ้นต่อหน้าทุกคน ยืนเด่นอยู่ข้างๆ ตัวอื่นๆ ด้วยเหตุนี้ เขาจึงสร้างโกเลมยักษ์สิบตัวติดต่อกันภายในคืนเดียว เมื่อรวมกับสองตัวก่อนหน้านี้ กิลด์ของพวกเขามีโกเลมทั้งหมด 12 ตัวอยู่ในครอบครอง! เฮ้อ... เลียมทรุดตัวลงนั่งบนพื้นด้วยความเหนื่อยล้าเมื่องานที่เขาวางแผนไว้เสร็จสิ้นลงโดยสมบูรณ์ เขามองไปที่โกเลมทั้งสิบสองตัวและยิ้มอย่างพอใจ ความจริงก็คือ ถึงแม้เขาต้องการจะทำต่อ เขาก็ไม่มีโอริคัลคุมเหลือพอที่จะสร้างโกเลมเพิ่มได้อีกแล้ว ดังนั้นจึงถึงเวลาที่จะต้องย้ายไปสู่งานถัดไป นั่นคือการค้นหารังเนินเขาเหล่านี้เพิ่ม ใครจะไปรู้ว่าพวกไอซอนจะเป็นของขวัญที่มอบให้อย่างต่อเนื่องขนาดนี้! คนที่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในเส้นเวลานี้ได้ช่วยพวกเราไว้จริงๆ "พี่คะ พี่โอเคไหม?" เหมยเหมยเดินเข้ามาพร้อมกับอาหารและน้ำสำหรับทั้งคู่ที่อ่อนแรง ลูน่ารีบคว้าถาดจากมือของเธอทันทีและเริ่มเขมือบเนื้อย่างนานาชนิด ในขณะที่เลียมเพียงแต่หยิกแก้มของเธอ "พี่ขอไปอาบน้ำก่อนแล้วค่อยกินทีหลัง พี่ตัวสกปรกมาก" "ฮิฮิ พี่ตัวเหม็นจริงๆ ด้วย" เหมยเหมยหัวเราะคิกคัก จากนั้นเธอก็รีบหันไปมองเซิ่นเย่ว์ที่ยังคงยืนอยู่ข้างๆ เพราะไม่อยากเข้าไปรบกวนเลียม "พี่เย่ว์ พี่ไม่ไปช่วยพี่ชายอาบน้ำหน่อยเหรอคะ?" เธตะโกนขึ้นต่อหน้าทุกคน ทำให้หญิงสาวถึงกับหน้าแดงก่ำ เซิ่นเย่ว์หน้าแดงระเรื่อจนถึงหู ใบหน้าของเธอร้อนผ่าว แต่เธอก็ยังพยักหน้าและเดินตามหลังเลียมไป โดยเพิกเฉยต่อสายตาอิจฉาที่จ้องมองมาที่เธอ ผู้หญิงหลายคนแอบสาปแช่งความโชคร้ายของตัวเองเงียบๆ และเดินออกจากบริเวณนั้นไป มันไม่ใช่ว่าพวกเธอจะสามารถแข่งขันกับสาวงามที่เพิ่งเดินผ่านไปได้ ดังนั้นสิ่งที่พวกเธอทำได้จึงมีเพียงแค่โทษโชคชะตาของตัวเองเท่านั้น มีเพียงเหมยเหมยที่ยิ้มอย่างไม่ละอายใจ พร้อมกับยกนิ้วให้เซิ่นเย่ว์ "สุดยอดเลยพี่! มันต้องแบบนี้แหละถึงจะกำจัดคู่แข่งได้!" เซิ่นเย่ว์ได้ยินดังนั้นก็ยิ่งรู้สึกอับอายมากขึ้นไปอีก เธอรีบเร่งฝีเท้าเพื่อออกไปจากที่ตรงนั้นให้เร็วที่สุด "พี่เย่ว์ใสซื่อเกินไป ฉันต้องช่วยเธอให้มากกว่านี้" เหมยเหมยพึมพำกับลูน่า แต่เจ้าจิ้งจอกไม่สนใจสิ่งใดในตอนนี้ยกเว้นจานอาหารตรงหน้า เธอกลืนเนื้อย่างลงไปราวกับว่าไม่มีวันพรุ่งนี้ *** ตอนที่ปล่อยเพิ่ม 1~ โปรดขอบคุณ Existenzial สำหรับการสนับสนุนการปล่อยตอนเพิ่มในครั้งนี้!