บทที่ 1981 - ฉู่เฟิงผมดำ! เสียงคำรามแห่งการสังหารและการทำลายล้างหลอมรวมกันกลายเป็นฟ้าร้องแห่งการเข่นฆ่าที่จะลบล้างสรรพชีวิต! ฟ้าร้องดังกล่าวบรรจุความพินาศไว้ และเป็นแบบฉบับแห่งการลบล้าง เมื่อมันปรากฏขึ้น มันก็คือต้นกำเนิดของความมืดมนทั้งปวงในโลก เป็นการแสดงออกของความตายและการทำลายล้างทั้งมวล เมื่อฉู่เฟิงลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาไม่มีความสว่างเหลืออยู่แม้แต่น้อย มันมืดมิดสนิท ความมืดมนนี้มาแทนที่รูม่านตา และเส้นผมของเขากลายเป็นสีดำสนิท! ผมยาวสีดำ ดวงตาสีดำ! “ไม่รู้ว่าในสภาพตอนนี้ข้าจะผ่านวังวนแห่งเทวะครั้งแรกของนิทรยธรรมจักรพรรดิได้หรือไม่…” ที่มุมปากของฉู่เฟิงเผยให้เห็นรอยยิ้ม แต่หากผู้ใดได้เห็นรอยยิ้มนั้นแล้ว ก็คงจะรู้สึกเย็นยะเยือกจนทนไม่ไหว นี่ไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความชื่นชม แต่เป็นความโหดร้าย! เมื่อฮัยจื่อผู้ทรงอำนาจแห่งเทวะมองเห็นรอยยิ้มของฉู่เฟิงแต่ไกล ทั้งกายของนางก็เย็นเฉียบจนขนลุก เธอรู้สึกราวกับว่าฉู่เฟิงที่นางคุ้นเคยได้แปรสภาพเป็นคนแปลกหน้าอย่างสิ้นเชิง! ฉู่เฟิงผมดำทำให้นางหวาดกลัวอย่างหัวหดราวกับเป็นปรปักษ์เกิดแต่บรรพกาล กายของนางสั่นระริกและถอยหลังออกไปหลายก้าว! นิ้วที่ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าค่อย ๆ หดกลับไป ดูราวกับว่าความว่างเปล่านั้นซ่อนดวงตาคู่หนึ่งไว้ซึ่งเต็มไปด้วยความตกตะลึง! “ให้การสังหารเริ่มต้นขึ้น” ฉู่เฟิงกระโดดลอยฟ้า และมีเสียงครืน ๆ ดังก้องมาจากกายของเขา ฟ้าร้องสีดำนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นรายล้อมรอบกาย เขาเปล่งเสียงคำรามฟ้าและฟ้าร้องทั้งหมดก็พุ่งตรงไปยังร้อยกว่าร่างที่กำลังเข้ามาหา ร้อยกว่าร่างนั้นโดยปรกติแล้วไม่อาจหวาดกลัวได้ พวกเขาเป็นผู้เพาะฝีมือสายมรณะ และมีเป้าหมายเพื่อสละชีพของตนให้สำเร็จภารกิจ กระทั่งอารมณ์ทั้งหมดก็บีบคั้นไว้เกือบจะสูญสลายไปแล้ว! แต่ในเมื่อพวกเขาได้ยินเสียงคำรามของฉู่เฟิงผมดำ หัวใจของพวกเขาก็หวั่นไหว อย่างไรก็ตามพวกเขาหมดหนทางที่จะถอย ดังนั้นจึงพากันบุกเข้าใส่เขาทั้งหมด ฉู่เฟิงผมดำยิ้มเย็นชาโหดร้าย และดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความคลั่งบ้าคลั่ง เมื่อเขาย่างกรายก้าวหนึ่ง เขาก็ปิดล้อมเข้าใกล้ร้อยกว่าคนนั้น เขายกมือขวาขึ้นและฟ้าร้องสีดำก็พันพันกันเป็นใย เสียงครืน ๆ ดังก้องไม่เลิก เมื่อใยฟ้าร้องปิดล้อม ร้อยกว่าคนที่อยู่ต้นแถวก็ระเบิดตัวสังหารเอง ทว่าพลังงานจากการระเบิดชนกระหน่ำใยฟ้าร้อง สิ่งประหลาดคือ ถึงแม้พลังนี้จะสามารถทำลายโลกได้ แต่ก็เปราะบางเหลือเกินต่อใยฟ้าร้อง ใยฟ้าร้องกระจายตัวเป็นใยนับไม่ถ้วนและพุ่งไปข้างหน้า ผู้ใดที่ถูกฟ้าร้องนี้แตะต้องร่างกายจะหวาดสั่นและแตกกระจายเป็นชิ้น ๆ! ฉู่เฟิงเดินเหมือนสายลม ต่อหน้าร้อยกว่าคนดังกล่าว เขายังคงขยายวงฟ้าร้องออกไปจากกาย ไม่ว่าใครก็ตามที่บุกเข้าใส่จะถูกทำลาย! เขาเคลื่อนไหวอย่างว่องไว ภายในพริบตาเดียวก็ปรากฏตัวขึ้นหลังผู้ฝึกตนคนหนึ่ง เขายกมือขวาชี้ไปที่ผู้ฝึกตนคนนั้น ฟ้าร้องสีดำพุ่งออกไป ผู้ฝึกตนก็สั่นสะท้านก่อนจะระเบิดแตกกระจาย กายของฉู่เฟิงสั่นสะท้าน เขาจึงยังคงการสังหารต่อไป เขาดูราวกับว่าไม่ได้รู้สึกเหน็ดเหนื่อยหรือรู้รอยบาดเจ็บ กระแสพลังงานจากการระเบิดตัวสังหารกระหน่ำใส่เขา แต่ก็ไม่อาจทำให้เขาหยุดนิ่งได้แม้แต่น้อย ภายในเวลาอันรวดเร็ว ร้อยกว่ากายก็ล้มตายด้วยฟ้าร้องของฉู่เฟิงมากกว่าครึ่ง ร้อยคนที่เหลือรวมตัวกันจัดตั้ง “พิธีการพันธนาการ” เมื่อมีผู้เปล่งเสียงคำราม “จัดพิธีการพันธนาการ!” พื้นดินหวั่นไหว ดูราวกับว่าพลังงานจากพื้นดินพุ่งทะลักออกมา ร้อยคนแปรสภาพเป็นฝ่ามือยักษ์ ฝ่ามือนี้สีดำสนิทและเหยียดหยิบฉู่เฟิงโดยตรง ฉู่เฟิงไม่มีการหยุดนิ่ง เขายกมือขึ้นและมีฟ้าร้องสีดำนับร้อยเส้นปรากฏขึ้น ความหมายแห่งการพินาศและการสังหารภายในฝีมือนั้นกลายเป็นไอสีดำที่ห่อหุ้มฉู่เฟิงไว้ พวกมันพุ่งเข้าหาฝ่ามืออย่างกับดาวตกนับไม่ถ้วน ครืน! ครืน! ครืน! ครืน! ฝ่ามือพังทลายอย่างกะทันหัน และร้อยกว่าคนที่อยู่ภายในตายหมด เมื่อฉู่เฟิงก้าวออกมา เลือดไหลออกมาจากปากของเขา แต่ความคลั่งบ้าคลั่งในดวงตามิได้ลดลง กลับยิ่งแรงกล้าขึ้น เมื่อเขาย่างกรายก้าวหนึ่ง คลื่นกระเพื่อมก้องกังวานเลื่อนลอยในความว่างเปล่าข้างหน้า นิ้วที่หายสาปสูญไปปรากฏขึ้นใหม่และชี้ลงระหว่างคิ้วของฉู่เฟิง! “สรรพสิ่งที่ดำรงอยู่จะสูญสิ้นกลายเป็นไม่…” เมื่อนิ้วจับต้องลง เสียงอันลึกลับนี้ก้องกังวานสะท้อน แต่ตอนที่นิ้วจับต้อง เข้าฉู่เฟิงเงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน ความคลั่งบ้าคลั่งในดวงตามีแรงกล้ายิ่งขึ้นและไม่มีทีท่าว่าจะสลายไป “การทำลายล้างก็เพื่อให้สรรพสิ่งดำรงอยู่ในสภาพที่ไม่มีอะไรเหลือ ด้วยพลังอำนาจเพียงเท่านี้เจ้ากล้าจะทำให้ข้าสูญสิ้น!?” ฉู่เฟิงยกมือขวาขึ้นและต่อยออกไป พอเขาต่อย ก็มีคลื่นกระเพื่อมจำนวนมากปรากฏขึ้นในความว่างเปล่า และเสียงครืดคราดเหมือนคนได้รับบาดเจ็บก้องกังวานขึ้น นิ้วที่ชี้มายังฉู่เฟิงพังทลายลงทันที พอนิ้วหายสาบสูญไป ร่างเลือนรางนับพันปรากฏขึ้นตามสองข้างทาง เมื่อปรากฏขึ้นแล้ว พวกมันก็พากันบุกเข้าใส่ฉู่เฟิงทั้งหมด! ความโหดร้ายบนรอยยิ้มของเขารุนแรง ส่วนความคลั่งบ้าคลั่งในดวงตานั้นมหึมาก เขาหันหลังและเส้นผมสีดำยาวยิ่งขึ้น เส้นผมของเขาแยกเป็นเส้นเล็กนับไม่ถ้วนกระจายออกไปทุกทิศทางก่อนจะสัมผัสกับร่างหลายพันที่กำลังเข้าใกล้ เสียงครืน ๆ ดังก้องขึ้น เมื่อร่างหลายพันได้รับการสัมผัสจากเส้นผมสีดำ พวกมันก็เลือกที่จะระเบิดตัวสังหารเอง สิ่งนี้ก่อเกิดเป็นเกลียวคลื่นแห่งการทำลายล้างที่คลุมฉู่เฟิงไว้ ขณะที่เสียงครืน ๆ ดังก้อง ฉู่เฟิงไอเป็นเลือดจำนวนมาก แต่การถล่มนั้นถูกต้านทานด้วยฟ้าร้องสังหารนับไม่ถ้วนที่รายล้อมรอบกายของเขา ร่างหลายพันปรากฏขึ้นบนถนนอีกครั้ง และอีกรอบหลายพันคนก็ปรากฏขึ้นหลังพวกเขา พวกมันตั้งใจจะทำให้กับดักนี้ประสบความสำเร็จ! สีหน้าของฉู่เฟิงดุร้าย เขาเปล่งเสียงคำรามฟ้าและมือขวาของเขาเกาหยิบบางอย่างมาจากหน้าอก! “เกราะจิตวิญญาณแห่งวัวอสูรแห่งสวรรค์ จงออกไปจากที่นี่!” เขาร้องเสียงดัง และมือขวาดึงเอาเกราะจิตวิญญาณแห่งวัวอสูรแห่งสวรรค์ออก เสื้อเกราะนี้พ้นจากกายไป เขาไม่มีเกราะจิตวิญญาณแห่งวัวอสูรแห่งสวรรค์ครอบครองอีกต่อไป เมื่อเสื้อเกราะถูกโยนทิ้งไป ฉู่เฟิงผมดำแม้ระดับความสามารถจะลดลง แต่ไอแห่งการสังหารกลับเพิ่มขึ้นหลายเท่า ภายในไม่กี่ลมหายใจ ไอสีดำรายล้อมรอบกายของฉู่เฟิงก็ยิ่งทึบหนา เขาก็พุ่งเข้าหากลุ่มคนหลายพันอย่างบ้าคลั่ง! การสังหารยังคงดำเนินต่อไป ฮัยจื่อผู้ทรงอำนาจแห่งเทวะก็สั่นสะท้านที่หัวใจ ฉู่เฟิงเป็นดั่งเทพยดาผู้มีตำนานด้านปีศาจ ทุกชีวิตที่เขาสังหารจะมีไอแห่งการสังหารปรากฏขึ้นรอบกาย ทุกชีวิตที่เขาสังหาร ยิ่งทำให้ฮัยจื่อผู้ทรงอำนาจแห่งเทวะรู้สึกแปลกแยกและไม่คุ้นเคยกับฉู่เฟิงมากยิ่งขึ้น! ท่ามกลางการสังหารอันบ้าคลั่งนี้ หลังจากผ่านชั่วเวลาสั้น ๆ ร่างหลายพันก็ถูกฉีกขาดเป็นชิ้น ๆ กายของฉู่เฟิงถูกล้อมรอบด้วยไอสีดำไม่รู้จบ และกายของเขาไม่อาจมองเห็นได้อีก พอดีเวลานี้ นิ้วที่หายสาบสูญไปแล้วปรากฏขึ้นมาอีกนอกไอสีดำรอบกายฉู่เฟิง และชี้ตรงมาหาเขาด้วยความปราศจากความเมตตา แต่ก่อนที่นิ้วจะจับต้องลง ฉู่เฟิงกลับคว้านิ้วนั้นไว้พร้อมหัวเราะเยาะ ด้วยแรงดึงครึ่งแขนก็ถูกดึงออกมา “ออกมาให้ข้า!” ฉู่เฟิงคำรามพร้อมดึงแขนนั้นออกมา โลกครืนดังก้อง และแขนนั้นก็พังทลาย เสียงครืดคราดนั้นก้องกังวานมาจากความว่างเปล่าอีกครั้ง! “ทุกคน เข้าไปในสถานที่นี้และฆ่าชายผู้นี้ให้ได้!” เสียงบรรจุความมุ่งร้ายกาจดังก้องมาจากความว่างเปล่า เสียงพูดก้องกังวานสะท้อน ร่างต่าง ๆ ก็ปรากฏขึ้นจากข้างถนนอย่างรวดเร็ว ทั้งหมดหลายหมื่นร่าง พวกมันไม่สนใจฮัยจื่อผู้ทรงอำนาจแห่งเทวะเลย และพากันบุกเข้าใส่ฉู่เฟิง ฉู่เฟิงผมดำถอยหลังไปหลายก้าว ขณะนี้เขาถูกล้อมรอบด้วยไอสีดำจำนวนมาก ความตายในดวงตามีความขัดแย้งอย่างน่าตื่นตาตื่นใจกับรอยยิ้มโหดร้ายบนใบหน้าของเขา เขายกมือขึ้นและตีที่หน้าผากของตัวเองด้วยความปราศจากความเมตตา! “ร่างแท้แห่งธาตุห้า จงออกไปจากที่นี่!” เมื่อเสียงนี้ดังก้อง กายของฉู่เฟิงก็สั่นสะท้อน และเงาทับซ้อนกันปรากฏขึ้นเหนือกายเขา ร่างแท้แห่งธาตุห้าถูกขับไล่ออกจากกายไป! เมื่อร่างแท้แห่งธาตุห้าถูกขับไล่ออกไป ระดับความสามารถของฉู่เฟิงก็ลดลง แต่กลิ่นอายแห่งการสังหารรอบกายของเขายิ่งบริสุทธิ์ขึ้น! “แก่นแท้แห่งการห้ามปราม จงออกไปจากที่นี่! “แก่นแท้แห่งการกำเนิดเด็ดขาด จงออกไปจากที่นี่! “แก่นแท้แห่งฟ้าร้อง ก็จงออกไปจากที่นี่เช่นกัน!” ฉู่เฟิงผมดำยังคงคำรามต่อไปจนกระทั่งแก่นแท้ทั้งหมดของเขาถูกขับไล่ออกจากกาย! ณ เวลานี้ หมื่นกว่าร่างเข้ามาใกล้ พลางที่ฉู่เฟิงภายใต้ไอสีดำเงยหน้าขึ้น ความตายในดวงตามิได้เปลี่ยนแปลง แต่รอยยิ้มโหดร้ายก็จางหายไปมาก เขาพุ่งเข้าหาหมื่นกว่าคนและเริ่มการสังหาร เสียงครืน ๆ ดังก้อง ครู่หนึ่งหลังจากนั้น ฉู่เฟิงถูกตีถอยหลังและไอเลือดออกมา เขารู้สึกราวกับว่ากายของเขากำลังจะแตกสลาย ไม่ว่าเขาจะแข็งแกร่งเพียงใดก็ไม่อาจรอดชีวิตจากการโจมตีของหมื่นกว่าคนได้! “ชีวิตและความตาย เหตุและผล และความจริงกับความเท็จ จงออกไปจากที่นี่!” ฉู่เฟิงผมดำเปล่งเสียงคำราม กายของเขาสั่นสะท้อน “แก่นแท้ห้วงหัวใจ” สามประเภทถูกคับบังคับให้ออกจากกายด้วย! ณ เวลานี้ ฉู่เฟิงผมดำมีเพียงแก่นแท้สองประเภทเท่านั้น - แก่นแท้แห่งการสังหารและแก่นแท้แห่งการดับสิ้นสุดโดยเด็ดขาด ไม่มีแก่นแท้ห้วงหัวใจอีกต่อไป มีแต่กายดั้งเดิมของเขา! ไอสีดำรอบกายของเขาหดตัวลงกลายเป็นเสื้อบาดเจ็บสีดำคาดรอบร่าง เส้นผมของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ส่วนดวงตาของเขานั้นแฝงความตาย ไม่มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากอีก เขาดูราวกับเป็นร่างทรงแห่งความตาย! เขาจ้องมองอย่างสงบไปที่หมื่นกว่าคนที่กำลังพุ่งเข้ามาหาและหลับตาลง ครั้นเมื่อเขาหลับตา หมื่นกว่าคนก็สั่นสะท้าน และเมื่อเขาลืมตาอีกครั้ง พวกมันก็หายสาบสูญไปจากสายตาของเขา! สิ่งที่หายไปก็คือถนนและบ้านเรือนทั้งสองข้างทาง พวกมันกลายเป็นสถานที่ปรักหักพังและฝุ่นละอองในประวัติศาสตร์ กระทั่งเกล็ดหิมะที่โปรยปรายลงมายังกลายเป็นสีดำด้วย “จำกัดทางของเทวะแดงสวรรค์ สรรพวิญญาณใต้ฟ้าหลวงต้องประสบภัยพิบัติจากสวรรค์ จงหลุดพ้นจากความเชื่อที่นำไปสู่ความพินาศและดำเนินตามทางแห่งเทวะที่แท้จริง” ฉู่เฟิงกระซิบพร้อมยกมือขวาออกไปคว้านิ้วที่ปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหันข้าง ๆ เขา จากนั้นก็บีบเบา ๆ ด้วยเสียงดังแกร็กๆ นิ้วถูกบดขยี้! เขาดึงขึ้นมา และร่างที่แผ่แสงสีขาวถูกดึงออกมาจากความว่างเปล่า “ท่านไม่ใช่ อาจารย์จักรพรรดิ” ฉู่เฟิงไม่ได้มองไปที่ร่างที่แผ่แสงสีขาว เขาบ่อนวมมือขวาลงและคว้าคอของร่างนั้นก่อนจะบีบอีกครั้ง ร่างนั้นสั่นสะท้านอย่างรุนแรงและทันใดนั้นก็พังทลายลง “ท่าน… ท่านไม่ใช่ฉู่เฟิง!!! ท่านเป็นใคร?!” เสียงของฮัยจื่อผู้ทรงอำนาจแห่งเทวะก้องกังวานด้วยความหวาดกลัวในยามค่ำคืนอันเงียบเชียบนี้ ฉู่เฟิงผมดำหันหลังกลับและมองไปที่ฮัยจื่ออย่างเย็นชาขณะที่เดินเข้าไปหา