Chapter 723 — Those who seek dao understand during death, pitiful…

Published May 5, 2026, 02:28 AM

บทที่ 723 — ผู้แสวงเต๋าบรรลุในความตาย ช่างน่าสมเพช... “ที่นี่มัน... ที่นี่คือ... พื้นที่ภายในลูกปัดฝืนลิขิตสวรรค์!” ดวงตาของหวังหลินหรี่ลง เขาจำสถานที่แห่งนี้ได้ทันที เขารู้จักสถานที่นี้ดีจนเกินไป มันเต็มไปด้วยความโกลาหลและบางครั้งจะมีลูกบอลแสงสว่างไสวเปล่งประกายออกมา ลูกบอลแสงเหล่านั้นเริ่มเปลี่ยนไปทันทีราวกับว่าสายตาของเขาเป็นตัวเร่งปฏิกิริยา ลูกบอลแสงที่เขากำลังจ้องมองอยู่พลันขยายใหญ่ขึ้น พวกมันขยายใหญ่เร็วเกินไป เพียงพริบตาเดียวพวกมันก็มีขนาดมหึมาแล้ว หวังหลินตกตะลึงเมื่อลูกบอลแสงเหล่านั้นมีขนาดใหญ่พอๆ กับดาวเคราะห์ดวงหนึ่ง ออร่าอันทรงพลังแผ่ออกมาจากลูกบอลแสง ออร่านี้เปี่ยมไปด้วยพลังชีวิต พลังชีวิตนี้บริสุทธิ์ยิ่งนัก ราวกับเป็นทารกที่เพิ่งเกิดใหม่ หลังจากนั้นไม่นาน กลุ่มฝุ่นละอองก็ปรากฏขึ้นและถูกแสงนั้นดูดกลืน ในไม่ช้าพวกมันก็เริ่มควบแน่นและก่อตัวเป็นผืนแผ่นดิน ฝุ่นละอองบางส่วนก่อตัวเป็นแม่น้ำและมหาสมุทร... หวังหลินสูดหายใจเข้าลึก พลังงานวิญญาณที่แผ่ออกมาจากดาวเคราะห์ดวงนี้เข้มข้นมาก นอกจากจะไม่มีมนุษย์อาศัยอยู่แล้ว มันก็ไม่ต่างจากดาวเคราะห์บำเพ็ญเพียรดวงอื่นภายนอกเลย! ในขณะที่เขากำลังตกตะลึง ดาวเคราะห์ดวงนั้นก็เริ่มเสื่อมสลายลงทันทีราวกับว่ากาลเวลากำลังย้อนกลับ เพียงชั่วพริบตาเดียว มันก็กลับกลายเป็นลูกบอลแสงที่เล็กลงเรื่อยๆ จนเหลือเพียงแสงวูบวาบ จิตสำนึกของหวังหลินค่อยๆ เลือนหายไปในขณะที่ลูกบอลแสงเปลี่ยนแปลง เขาจมดิ่งลงสู่พื้นที่ที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้านี้อย่างสมบูรณ์ กาลเวลาค่อยๆ ผ่านไปราวกับไม่มีจุดสิ้นสุด หวังหลินดูเหมือนจะลืมทุกสิ่งทุกอย่างไปแล้ว เขาอยู่ในสภาวะประหลาดขณะล่องลอยอยู่ในพื้นที่อันไร้ขอบเขตนี้ เขาเห็นภาพเหตุการณ์ประหลาดของลูกบอลแสงเหล่านั้นอยู่ตรงหน้าเสมอ ในขณะที่เขายังคงเฝ้ามองภาพนั้น หวังหลินสามารถสัมผัสได้ถึงพลังลึกลับที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น พลังนี้มีอยู่ทุกหนทุกแห่ง และเขาก็ปรารถนาที่จะค้นหาต้นกำเนิดของมันโดยสัญชาตญาณ เขาไม่รู้ตัวเลยว่าภาพนี้คล้ายคลึงเพียงใดกับตอนที่เขากำลังทำความเข้าใจสวรรค์และแสวงหาจุดกำเนิดของขอบเขตแห่งความเป็นและความตาย... ในขณะที่เขาแสวงหาต้นกำเนิดของพลังนี้โดยสัญชาตญาณ กาลเวลาก็ล่วงเลยไปแต่เขากลับไม่สนใจ แม้เวลาจะผ่านไปนานนับกัปเขาก็ไม่หยุด ราวกับว่าเขาได้กลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนที่คอยติดตามสิ่งหนึ่งอยู่เสมอ หวังหลินกำลังแสวงหาเต๋า! เดินตามรอยเท้าของเต๋าและแสวงหาจุดสิ้นสุดของเต๋า ราวกับว่าทุกสิ่งในโลกกลายเป็นเพียงอดีตอันไกลโพ้น ราวกับว่าทุกสิ่งแตกสลายกลายเป็นความว่างเปล่า พวกมันไม่อาจสร้างระลอกคลื่นในจิตใจของเขาได้อีกต่อไป ผู้ที่แสวงเต๋าบรรลุในยามเช้าและตายในยามเย็น น่าเสียดายยิ่งนัก... ผู้ที่แสวงเต๋าบรรลุในความตาย ช่างน่าสมเพช... การค้นหานั้นไม่มีวันสิ้นสุด หวังหลินได้เห็นลูกบอลแสงนับไม่ถ้วนกลายเป็นดาวเคราะห์แล้วกลับคืนสู่ความว่างเปล่า ทุกครั้งที่เหตุการณ์นี้เกิดขึ้น เขาอยากจะไขว่คว้ากลิ่นอายของเต๋านั้นไว้ อย่างไรก็ตาม เขาพลาดการสัมผัสมันไปทุกครั้ง แต่เขาก็รู้สึกได้ทีละน้อยว่าตนเองกำลังเข้าใกล้กลิ่นอายของเต๋านั้นเข้าไปทุกที... เต๋าปรากฏเพียงชั่วครู่ก่อนจะหายไปอีกครั้ง หวังหลินดูเหมือนจะพบเบาะแสระหว่างการค้นหาที่สับสนนี้ พลังลึกลับที่เขากำลังแสวงหานั้นดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่อยู่เหนือการดำรงอยู่ของกฎเกณฑ์ ความตระหนักรู้นี้เบาบางมากแต่มันทิ้งรอยประทับไว้อย่างลึกซึ้ง มันดำรงอยู่ตรงนั้นเสมอมาตั้งแต่ต้น เต๋าดูเหมือนจะอยู่ที่จุดที่สายตาของเขามองไป แต่ในขณะที่เขาเบนสายตา เต๋าก็ดูเหมือนจะหายไป นี่เป็นความรู้สึกที่คลุมเครือมาก แต่มันค่อยๆ ไหลเข้าสู่ร่างกายของหวังหลิน เขารู้สึกได้ทีละน้อยว่าตนกำลังไล่ตามรอยเท้าของเต๋าและกำลังจะไขว่คว้าต้นกำเนิดของพลังลึกลับนั้นได้ ในระหว่างกระบวนการที่ไร้ซึ่งแนวคิดเรื่องกาลเวลานี้ หวังหลินได้เห็นดาวเคราะห์ดวงหนึ่ง ดาวเคราะห์ดวงนี้ไม่ได้ก่อตัวขึ้นจากลูกบอลแสงแต่ดำรงอยู่ตามธรรมชาติ พลังชีวิตจากดาวเคราะห์ดวงนี้อ่อนแรงมาก แต่กลับเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นและอ่อนโยน ข้างดาวเคราะห์ดวงนี้ยังมีดาวเคราะห์ขนาดเล็กอีกสองดวง พวกมันอยู่ใกล้กันมากและต่างแผ่กลิ่นอายแห่งความผูกพันออกมา ในวินาทีที่หวังหลินเข้าใกล้ ดาวเคราะห์ดวงเล็กดวงหนึ่งก็แผ่ระลอกคลื่นออกมา มันดูเหมือนจะเปี่ยมไปด้วยความปิติยินดีและปลดปล่อยอารมณ์อันทรงพลัง ในวินาทีที่หวังหลินเห็นดาวเคราะห์ทั้งสามดวง จิตใจของเขาก็สั่นสะท้านเมื่อค้นพบสิ่งบางอย่าง เขาอยากจะยกมือขึ้นโดยสัญชาตญาณแต่ไม่ได้สังเกตเลยว่าในสภาวะปัจจุบันนี้ เขายังไม่มีแม้กระทั่งร่างกาย อย่างไรก็ตาม มือของเขาก็ปรากฏขึ้น ราวกับว่าทั้งหมดที่เขาต้องทำคือคิดและมันก็จะก่อตัวขึ้น มือของเขาเคลื่อนไหวอย่างแผ่วเบาและระลอกคลื่นก็ปรากฏขึ้นในความว่างเปล่า ภายใต้ระลอกคลื่นนี้ ดาวเคราะห์ทั้งสามดวงเปลี่ยนเป็นลำแสงสามสายทันทีและเข้าสู่มือของหวังหลิน หวังหลินหยุดแสวงหาเต๋า ในสภาวะกึ่งฝันนี้ เขารู้สึกราวกับว่าตัวเขาเองคือเต๋าในขณะนี้... เมื่อเขาหยุดลง จิตใจของเขาก็ค่อยๆ สงบลง จากนั้นร่างกายทั้งหมดของเขาก็เปลี่ยนเป็นลูกบอลแสงโดยสัญชาตญาณ เมื่อกาลเวลาผ่านไป ลูกบอลแสงที่เขาเปลี่ยนไปนั้นค่อยๆ ขยายตัว เขาดูดกลืนฝุ่นละอองโดยรอบและในที่สุดดาวเคราะห์ดวงหนึ่งก็ปรากฏขึ้น... ภูเขาบนดาวเคราะห์ดวงนี้ตระการตาและแม่น้ำลำธารก็งดงาม ผืนดินเปี่ยมไปด้วยพลังงาน และแม้แต่มหาสมุทรก็เป็นสีน้ำเงินดั่งท้องฟ้า ราวกับว่ามันสามารถโอบรับทั้งโลกไว้ได้ ในส่วนทางเหนือของดาวเคราะห์มีครอบครัวเพียงครอบครัวเดียว ชายคนหนึ่งและหญิงคนหนึ่งที่ใช้ชีวิตอย่างเงียบสงบและสันโดษ ราวกับว่าพวกเขาสามารถมีทุกสิ่งที่ต้องการ รวมถึงเหล่ามนุษย์นับไม่ถ้วนในหมู่บ้านโดยรอบ... ในวันนี้ ลำแสงสายหนึ่งพาดผ่านส่วนทางใต้ของดาวเคราะห์ ภายในลำแสงนั้นคือหญิงสาวในชุดขาว หญิงสาวงดงามและอ่อนโยนดั่งสายน้ำ ผมสีดำของเธอปลิวไสวในอากาศ บางครั้งมีเส้นผมสองสามเส้นปรกหน้าและเธอก็ทัดผมไว้หลังหูด้วยมืออันเรียวงามราวกับหยก ขณะที่เธอบินผ่าน ดวงตาของเธอเปี่ยมไปด้วยความสับสน เธอก้มมองผืนดินในขณะที่ขบริมฝีปากล่างและพึมพำ “ทำไมโลกนี้ถึงให้ความรู้สึกที่คุ้นเคยกับข้าเช่นนี้...” เธอครุ่นคิดอยู่เป็นเวลานานก่อนจะส่ายหัว ร่างของเธอเคลื่อนไหวราวกับลำแสงและหายลับไปที่ขอบฟ้า “ข้าต้องการคำตอบ!” สายลมพัดพาเสียงอันเด็ดเดี่ยวของหญิงสาวไป กาลเวลาค่อยๆ ผ่านไปราวกับว่ามันจะคงอยู่ตลอดกาล ปีแล้วปีเล่านับไม่ถ้วนผ่านไปและทุกสิ่งก็ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไป สิ่งเดียวที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงคือคนทั้งสาม สองคนในนั้นยังคงใช้ชีวิตอย่างเงียบสงบและอีกคนหนึ่งยังคงตามหาคำตอบ... จนกระทั่งถึงจุดสิ้นสุด เต๋าก็มาถึงในที่สุด! ผืนดินหายไปและดาวเคราะห์ก็ไม่ดำรงอยู่อีกต่อไป คนทั้งสามกลับกลายเป็นลูกบอลแสงสามลูกและถูกจับไว้ภายในฝ่ามือขนาดใหญ่ที่ล่องลอยจากไปไกลแสนไกล เมื่อฝ่ามือนั้นสลายไป จิตสำนึกของหวังหลินก็ปรากฏขึ้น “ที่แท้นี่คือเต๋า...” เสียงของหวังหลินดังก้องอยู่ในความว่างเปล่า ทุกสิ่งที่เขาแสวงหามานั้นจบลงที่ตัวของเขาเอง

React

Discussion