ตอนที่ 1239: ซิลเวอร์น้อยมาช่วยนายท่านแล้ว เสียงหอนดังมาจากแดนไกล แต่เจ้าของเสียงกำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้ด้วยความรวดเร็ว เมื่อเสียงหอนหยุดลงอย่างกะทันหัน สิ่งมีชีวิตตัวหนึ่งก็โผล่ออกมาจากพุ่มไม้ในป่าใกล้ๆ "ซิลเวอร์น้อย!" หานเซิ่นดีใจอย่างยิ่งที่ได้เห็นสหายเก่าของเขากระโจนเข้าสู่สนามรบ ขนอันสง่างามของมันยังคงเหมือนกับที่หานเซิ่นจดจำได้ และมันทำให้เขาปลาบปลื้มใจอย่างมากที่ได้เห็นเจ้าสัตว์ขนปุยตัวนี้ปรากฏตัวพร้อมกับสายฟ้าที่แลบแปลบปลาบไปทั่วร่าง อันที่จริงแล้ว ชื่อ "ซิลเวอร์น้อย" ไม่เหมาะกับมันอีกต่อไป ในช่วงเวลาที่ห่างจากหานเซิ่นไป จิ้งจอกเงินได้เติบโตจนกลายเป็นจิ้งจอกยักษ์ใหญ่ที่เกือบจะเหมือนหมาป่า มันมีหางจิ้งจอกสิบหางที่เต็มไปด้วยไฟฟ้าซึ่งส่งเสียงแตกเปรี๊ยะและเกิดประกายไฟรุนแรงราวกับจะฉีกมิติให้แยกออกจากกัน เซนต์ฟานแสดงอาการหวั่นวิตกอย่างเห็นได้ชัดเมื่อได้เห็นมัน แต่หานเซิ่นกลับมีความสุขอย่างล้นเหลือ และก็สมควรแล้ว สหายของเขาไม่ใช่แค่กลับมา แต่กลับมาพร้อมกับพลังอันมหาศาล ความสำคัญของหางของมันบ่งบอกว่ามันได้ปลดล็อกยีนไปแล้วเก้าขั้น หรืออาจจะเป็นไปได้ว่าสิบขั้น หลังจากปรากฏตัว จิ้งจอกเงินก็สะบัดหางของมัน ปลดปล่อยสายฟ้าฟาดไปยังเซนต์ฟาน เซนต์ฟานไม่ต้องการให้สายฟ้าสัมผัสตัวเขา เขาจึงเหวี่ยงหานเซิ่นและราชาเซี่ยชิงมาเป็นโล่มนุษย์ บูม! สายฟ้าสีเงินฟาดใส่หานเซิ่นและราชาเซี่ยชิง สีหน้าของทั้งคู่บิดเบี้ยวและตื่นตระหนก คาดว่าความตายอย่างกะทันหันกำลังจะมาเยือน พวกเขาไม่สามารถหลบสายฟ้าได้ แต่เมื่อโดนโจมตี พวกเขาก็สังเกตเห็นว่ามันไม่ใช่สายฟ้าที่มุ่งทำร้าย แต่เป็นการรักษา พวกเขารู้สึกโล่งใจอย่างมาก และพลังการรักษาที่ได้รับนั้นเทียบเท่ากับพลังของแรดศักดิ์สิทธิ์เป็นอย่างน้อย แต่เมื่อสายฟ้าสัมผัสกับร่างของเซนต์ฟาน จักรพรรดิก็กรีดร้องเสียงแหลมด้วยความเจ็บปวดอย่างสุดแสน สายฟ้าแผดเผาผิวหนังทั่วทั้งร่างของเขาจนไหม้เกรียมและมีควันลอยขึ้นมา ในชั่วขณะนั้นเอง หานเซิ่นและราชาเซี่ยชิงก็สังเกตเห็นว่าพวกเขาได้แยกออกจากเซนต์ฟานแล้ว การโจมตีด้วยสายฟ้าทำให้ร่างกายของเซนต์ฟานไหม้เกรียม และบาดแผลก็ดูเหมือนว่าจะไม่สามารถฟื้นฟูได้ เขาพยายามรักษาตัวเอง แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ไม่สำเร็จ แต่ซิลเวอร์น้อยไม่ได้ปราณีผู้รุกรานเจ้านายของมัน มันเร่งพลังงานและย่างสดเซนต์ฟานต่อไป เพื่อเป็นการตอบโต้ วิญญาณที่ไหม้เกรียมพยายามใช้แสงสีขาวเพื่อป้องกัน พลังของทั้งสองดูเหมือนจะเท่าเทียมกัน และยังไม่เป็นที่แน่ชัดว่าใครจะเป็นผู้ชนะ จิ้งจอกเงินยังคงร่ายเวทไม่หยุด และแสงศักดิ์สิทธิ์จากโล่ของเซนต์ฟานได้ขยายขนาดและความรุนแรงขึ้นจนเทียบเท่ากับดวงอาทิตย์สีเงินขนาดเล็ก ไม่มีการระเบิดเกิดขึ้น แต่ต้นไม้ใบหญ้าที่อยู่รอบๆ กลับกะพริบไปมาอย่างรุนแรง ราวกับมีสวิตช์ที่ควบคุมช่วงเวลา ชั่วขณะหนึ่งต้นไม้ก็เขียวขจีเบ่งบานเต็มที่ อีกชั่วขณะต่อมาก็กลายเป็นแดนนรกที่ไหม้เกรียม มันสลับไปมาระหว่างสองสภาพอย่างรวดเร็วจนเป็นภาพที่น่าเกรงขาม พลังงานของหานเซิ่นรู้สึกปั่นป่วนเมื่อได้เห็นสิ่งนี้ เขาไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าการจากไป รู้สึกว่าตัวเองต่ำต้อยเมื่ออยู่ต่อหน้าพลังอันมหาศาลที่กำลังต่อสู้กันอยู่ "ทุกคน จัดการวิญญาณและสุดยอดสิ่งมีชีวิตที่เหลืออยู่ซะ!" หานเซิ่นตะโกนบอกขณะวิ่งเข้าสู่การต่อสู้กับกองทัพของเซนต์ฟาน ตอนนี้ เซนต์ฟานถูกทิ้งให้รับมือกับสิ่งมีชีวิตที่ทัดเทียมกับเขา เขาถูกปล่อยให้ต่อสู้กับจิ้งจอกเงิน และไม่สามารถวอกแวกได้ ภายใต้แรงกดดันจากจิ้งจอกไฟฟ้า เขาจะไม่มีเวลาชุบชีวิตสิ่งที่ตายไป หานเซิ่นและราชาเซี่ยชิงกวาดล้างกองกำลังที่เหลืออยู่อย่างง่ายดาย ยกเว้นเพียงแรดศักดิ์สิทธิ์ แต่หานเซิ่นคิดว่ามันแปลก ถึงแม้เขาจะฆ่าไปมากมาย แต่หานเซิ่นกลับไม่ได้รับเสียงประกาศแม้แต่ครั้งเดียว สิ่งนี้ทำให้เขาขมวดคิ้ว แม้ว่าศัตรูที่เขาเอาชนะจะสามารถฟื้นคืนชีพได้ การตาย—ไม่ว่าจะชั่วคราวแค่ไหน—ก็น่าจะทำให้เขาได้รับประกาศอะไรบางอย่าง นี่ต้องหมายความว่าเซนต์ฟานไม่ได้ชุบชีวิตพวกมันในสนามรบ แต่เขาต้องทำอะไรบางอย่างก่อนที่จะมาต่อสู้ "หืม ท่าไม้ตายใหม่สินะ ฉันสงสัยว่าเขาทำอะไรกันแน่" หานเซิ่นครุ่นคิดถึงปริศนานี้ในใจ แต่หานเซิ่นก็รู้สึกโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง หากเซนต์ฟานมีพลังในการชุบชีวิตวิญญาณและสิ่งมีชีวิตจริงๆ มันคงเป็นเรื่องที่น่ากลัวเกินกว่าจะจินตนาการได้ เซนต์ฟานไม่ได้อยู่ยงคงกระพันในแดนศักดิ์สิทธิ์พระเจ้าที่สาม แม้จะมีพลังมหาศาล เขาก็ยังมีขีดจำกัด ทันใดนั้น หานเซิ่นก็ได้ยินเสียงวิญญาณผู้โอหังกรีดร้องออกมาอีกครั้ง ดูเหมือนว่าเขาจะไม่สามารถต้านทานพลังสายฟ้าของซิลเวอร์น้อยได้ "ซิลเวอร์น้อยไปทำอะไรมาถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้? เขาต้องกินอะไรมากกว่าแก่นจีโนของจิ้งจอกเก้าหางที่ฉันให้ไปแน่ๆ เขาต้องไปขุดเจอสมบัติล้ำค่าอะไรบางอย่างมาแน่ๆ" หานเซิ่นคิด แต่จิ้งจอกเงินและสุดยอดสิ่งมีชีวิตทั้งหมดบนภูตผีได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ดังนั้นเขาจึงคิดว่าน่าจะมีเรื่องที่สำคัญกว่านั้นเกิดขึ้นด้วยเช่นกัน เซนต์ฟานตะโกนลั่น และเมื่อหานเซิ่นหันไปมอง เขาก็เห็นลำแสงประหลาดมากมายพุ่งเข้าใส่ร่างของเขา จากร่างของเซนต์ฟาน หัวงู ร่างสิงโต และกรงเล็บแมงมุมก็เริ่มงอกออกมา หานเซิ่นอุทานว่า "สิ่งมีชีวิตทั้งหมดนี้เป็นส่วนหนึ่งของเขาอยู่แล้วเหรอ? พวกมันไม่ได้ฟื้นคืนชีพ แต่ถูกให้กำเนิดโดยเขา!" บัดนี้ สุดยอดสิ่งมีชีวิตและราชาวิญญาณทั้งหมดในสนามรบได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเซนต์ฟาน ร่างกายของเขาแข็งแกร่งขึ้น และทำให้แสงของซิลเวอร์น้อยดูจางลง จิ้งจอกเงินดูเหมือนจะลำบากในการปล่อยกระแสไฟฟ้าอย่างต่อเนื่อง เซนต์ฟานกำลังแข็งแกร่งขึ้นเกินกว่าที่พวกเขาจะคาดคิดได้ ขณะที่เขากลายร่างเป็นส่วนผสมที่ยุ่งเหยิงของสิ่งมีชีวิตต่างๆ เหล่านั้น สายฟ้าสีเงินไม่เพียงพอที่จะยับยั้งเขาได้อีกต่อไป น้ำสามารถดับไฟได้ แต่ถ้าไฟแรงเกินไป แม้แต่น้ำก็ช่วยอะไรไม่ได้