ตอนที่ 1270: โลหิตสีคราม ฮันเซ็นเห็นชายคนนั้นกำลังใกล้ถึงยอดเขา เขาเข้าใกล้เถาวัลย์มากแล้ว และฮันเซ็นก็อยากจะเห็นว่าชายคนนั้นจะเก็บผลไม้ได้อย่างไร นักปีนเขาอยู่ในระยะที่เอื้อมถึงเถาวัลย์ และเขาก็ยื่นมือออกไปเพื่อคว้ามัน เถาวัลย์สีม่วงนั้นเป็นเหมือนสุดยอดสิ่งมีชีวิตที่คลุ้มคลั่ง และการที่ชายคนนั้นพยายามจะใช้มือคว้ามัน ฮันเซ็นคิดว่าเขาคงจะกล้าหาญอย่างไม่น่าเชื่อหรือไม่ก็โง่เขลาอย่างเหลือเชื่อ ไม่ว่าจะทางไหน มันก็เป็นการกระทำที่บ้าบิ่น แต่เมื่อชายคนนั้นจับเถาวัลย์ เถาวัลย์กลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ อันที่จริงแล้ว มันเชื่องราวกับพืชสวนทั่วไป “เป็นไปได้ยังไง?” ฮันเซ็นสงสัยพร้อมกับขยี้ตา ชายคนนั้นซึ่งจับเถาวัลย์อยู่ ตอนนี้เริ่มปีนขึ้นไปด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้น ไม่มีเถาวัลย์เส้นไหนขยับเลย ราวกับว่าพวกมันทั้งหมดหลับใหลอยู่ “ไม่น่าแปลกใจเลยที่จักรพรรดินีต้องการให้เขาไปเอาผลไม้ เขาทำได้อย่างไร? เถาวัลย์ไม่เป็นศัตรูกับมนุษย์งั้นเหรอ? แล้วข้าจะทำได้เหมือนกันไหม?” จักรพรรดินีสามารถหาคนธรรมดามาได้อย่างง่ายดาย หากเถาวัลย์ไม่ได้สนใจการบุกรุกของมนุษย์ แต่เธอกลับมาหาคนผู้นี้โดยเฉพาะ และท่าทีในการพาตัวเขามาก็ค่อนข้างน่าสงสัย บ่งชี้ว่าพวกเขามีประวัติร่วมกันไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง “แล้วชายคนนี้ทำยังไงให้เถาวัลย์เชื่องได้?” ฮันเซ็นคิดไม่ตก จักรพรรดินียังคงเฝ้าดูชายคนนั้นต่อไป แม้จะมีเสียงโวยวายของฝูงปลาที่บ้าคลั่ง และรอยยิ้มก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ ดูเหมือนเธอจะมีความสุขจริงๆ ชายคนนั้นจงใจปีนอย่างช้าๆ ในตอนแรก และตอนนี้ หลังจากไปถึงเถาวัลย์ เขาก็เคลื่อนที่ด้วยความเร็วที่น่าทึ่ง เมื่อพิจารณาถึงการปีนเขาที่ต้องใช้ความชำนาญ เขาปีนตรงขึ้นไปหาผลไม้อะควาที่ราชันย์ปลามุ่งเป้าไว้ ตอนนี้ฮันเซ็นและจักรพรรดินีเฝ้าดูอย่างใจจดใจจ่อ อยากรู้ว่าชายคนนั้นจะสามารถเอาผลไม้มาได้หรือไม่ เห็นได้ชัดว่าชายคนนั้นไม่ได้รีบร้อนที่จะเก็บมัน แต่เขาปีนขึ้นไปอย่างมั่นคงและยื่นแขนออกไป เขาใช้เล็บมือที่แหลมคมกรีดไปบนฝ่ามืออีกข้างจนเป็นแผล ฮันเซ็นตกใจเมื่อเห็นเลือด เส้นเลือดของชายคนนั้นเป็นสีน้ำเงิน ดังนั้นเลือดของเขาควรจะเป็นสีแดง แต่เลือดของชายคนนี้เป็นสีน้ำเงิน และมันก็สร้างความตกตะลึงให้กับฮันเซ็นเป็นอย่างมาก “เลือดสีน้ำเงิน? หรือว่าเขาคือฮันจินจือ?” ฮันเซ็นประหลาดใจอย่างยิ่งเมื่อเห็นเลือดสีน้ำเงินไหลออกมาจากบาดแผลที่เขาสร้างขึ้นเอง จากนั้น ชายคนนั้นก็ลูบฝ่ามือที่เปื้อนเลือดไปบนผลไม้และทาเลือดลงไป เมื่อผลไม้สัมผัสกับเลือด มันก็เริ่มสั่นสะเทือนขณะที่ดูดซับของเหลวเข้าไป จากนั้นแสงของมันก็เริ่มสว่างขึ้น เมื่อเลือดหมดไป ชายคนนั้นก็ขยับไปหยิบผลไม้ ทันใดนั้น ผลไม้ก็สาดแสงสว่างจ้าจนตาพร่า มันทำให้ฮันเซ็นประหลาดใจและสร้างความตกใจอย่างเห็นได้ชัดให้กับจักรพรรดินี ชายคนนั้นคว้าลำแสงราวกับว่ามันเป็นวัตถุ จากนั้นก็ใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่ดึงผลไม้ออกมา ผลไม้ไม่มีปฏิกิริยาต่อต้านใดๆ จักรพรรดินีเมื่อเห็นความสำเร็จของเขาก็ตะโกนเรียกชายคนนั้นและพูดว่า “เอามันลงมา!” ชายคนนั้นไม่ลังเลที่จะทำตามคำสั่งของเธอ และเขาเริ่มปีนลงมา จักรพรรดินียังคงไม่สนใจราชันย์ปลา และตอนนี้นางได้เคลื่อนบัลลังก์ทั้งหมดเข้ามาหาชายคนนั้น ถึงตอนนี้ ราชันย์ปลารู้แล้วว่ามันไม่สามารถเอาชนะจักรพรรดินีได้ มันมองไปที่เถาวัลย์อะควาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหันหลังและว่ายทวนน้ำหนีไป ฮันเซ็นตกใจ มันเป็นเหตุการณ์ที่พลิกผันอย่างน่าประหลาด และดูเหมือนว่าพวกเขาทุกคนมาเพื่อผลไม้ผลนี้เพียงผลเดียว ไม่มีใครกล้าแตะต้องอีกหกผลที่เหลือ “ส่งผลไม้มาให้ข้า” จักรพรรดินีกล่าวขณะเข้าใกล้ชายผู้นั้น ชายคนนั้นไม่สนใจเธอและยังคงปีนกลับลงจากภูเขาต่อไป จักรพรรดินีดูโกรธ และความใจร้อนของเธอก็แสดงออกมาอย่างชัดเจน แต่ถึงกระนั้น เธอก็ยังคงสงบปากสงบคำและไม่พูดอะไรอีกจนกว่าเขาจะปีนลงมาเสร็จ “ตอนนี้ข้าขอมันได้หรือยัง?” ในที่สุดจักรพรรดินีก็เอ่ยถาม “ของที่เจ้าติดค้างข้าอยู่ไหนล่ะ?” ชายคนนั้นยื่นแขนข้างที่ว่างออกไปหาจักรพรรดินี จักรพรรดินีหยบางสิ่งออกมาและยื่นให้ชายคนนั้น ชายคนนั้นคว้าสิ่งที่เขาควรจะได้รับและมอบผลไม้ให้เธอตามสัญญา จากนั้นนางก็ประทับบนบัลลังก์และจากไป ฮันเซ็นประหลาดใจ จักรพรรดินีมีพลังมหาศาลอย่างไม่น่าเชื่อ และเธอไม่จำเป็นต้องให้อะไรเขาเลย เธอสามารถปล้นเขาและจากไปได้เลย แต่เธอกลับเคารพเงื่อนไขในข้อตกลงของพวกเขา ซึ่งทำให้ฮันเซ็นเชื่อว่าชายผู้มีเลือดสีน้ำเงินคนนี้ครอบครองพลังที่ไม่อาจหยั่งรู้ได้ จักรพรรดินีมอบขวดไม้ให้เขา เขาเปิดมันและดื่มของที่อยู่ข้างใน ฮันเซ็นอยากรู้ว่าข้างในมีอะไร ทันใดนั้น ชายคนนั้นก็เริ่มเดินมาในทิศทางของเขา มันทำให้ฮันเซ็นสงสัยว่าเขารู้เรื่องการมีอยู่ของตนที่นั่นหรือไม่ ชายคนนั้นเดินเข้าไปในป่าและขมวดคิ้วเมื่อสังเกตเห็นฮันเซ็นซ่อนตัวอยู่ “ทิ้งผลไม้นั่นไว้ แล้วเจ้าจะไปได้อย่างมีชีวิต” ชายคนนั้นกล่าว