บทที่ 148: ซูเปอร์วอร์เฟรมชีวภาพ "สังหารมดเงาเลือดศักดิ์สิทธิ์สำเร็จ ได้รับวิญญาณอสูรมดเงาเลือดศักดิ์สิทธิ์ กินเนื้อของมันเพื่อสุ่มรับจีโนพอยต์เลือดศักดิ์สิทธิ์ 0 ถึง 10 แต้ม" ในที่สุดมดเงาเลือดศักดิ์สิทธิ์ก็ล้มลงต่อหน้าหานเซิ่น เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนในหัว หานเซิ่นก็แทบอยากจะหัวเราะออกมาดังๆ เขาได้รับวิญญาณอสูรเลือดศักดิ์สิทธิ์มาอีกดวง แถมยังเป็นชุดเกราะที่ยอดเยี่ยมพอๆ กับเกราะด้วงดำของเขาด้วย "เซิ่น สุดยอดเลย มันเป็นมอนสเตอร์เลือดศักดิ์สิทธิ์ใช่ไหม?" หลินเป่ยเฟิงวิ่งเหยาะๆ กลับมาถามหานเซิ่น "ใช่แล้ว" หานเซิ่นตอบด้วยรอยยิ้ม "เซิ่น นายได้วิญญาณอสูรของมันหรือเปล่า?" หลินจ้องมองหานเซิ่นแล้วถาม "ได้สิ" หานเซิ่นไม่ได้โกหก ในเมื่อหลินเป่ยเฟิงเคยเห็นชุดเกราะวิญญาณอสูรระดับกลายพันธุ์มาแล้ว เขาย่อมจำเวอร์ชันเลือดศักดิ์สิทธิ์ได้ จึงไม่มีความจำเป็นต้องปฏิเสธ "วิญญาณอสูรเลือดศักดิ์สิทธิ์! ถามจริง นายไปนอนกับเทพีแห่งโชคมาหรือไง?" หลินเป่ยเฟิงคว้าไหล่หานเซิ่นแล้วเขย่าอย่างแรง แต่หลินเป่ยเฟิงก็ไม่ได้พยายามจะขอซื้อวิญญาณอสูรหรือเนื้อระดับเลือดศักดิ์สิทธิ์ หลังจากที่เขาสงบสติอารมณ์ลงได้ หานเซิ่นก็ยิ้มและพูดกับเขาว่า "หลิน ฉันเองก็ต้องการวิญญาณอสูรเลือดศักดิ์สิทธิ์กับเนื้อนี่เหมือนกัน เพราะงั้นฉันแบ่งให้ไม่ได้นะ แต่นายจะเอาเนื้อมดกลายพันธุ์ไปเพิ่มก็ได้ถ้าต้องการ" หลินเป่ยเฟิงกลอกตาใส่หานเซิ่น "ฉันจะเอาไปทำอะไร? เอาไปขายเหรอ? ฉันดูเหมือนคนจนหรือไง?" "บางทีนายอาจจะเอามันกลับไปลองแลกกับวิญญาณอสูรกลายพันธุ์ตัวอื่นก็ได้นะ" หานเซิ่นหัวเราะ หลินเป่ยเฟิงกล่าวว่า "หลังจากที่ฉันเห็นชุดเกราะวิญญาณอสูรมดเงากลายพันธุ์แล้ว ฉันก็ไม่ต้องการวิญญาณอสูรกลายพันธุ์ตัวอื่นอีกเลย ฉันไม่แน่ใจว่าจะแลกมันเป็นวิญญาณอสูรได้ไหม และถึงจะทำได้ ฉันก็ไม่มีอารมณ์จะทำแล้วล่ะ" หลินจ้องเขม็งไปที่หานเซิ่นแล้วพูดว่า "ฉันไม่ต้องการอย่างอื่น แต่ถ้าวันไหนนายคิดจะขายชุดเกราะมดเงาเลือดศักดิ์สิทธิ์นั่น นายต้องมาหาฉันเป็นคนแรกนะ" หลินเป่ยเฟิงคิดเรื่องนี้มาอย่างรอบคอบแล้ว หานเซิ่นจะเข้าสู่ก๊อดแซงชัวรี่ระดับที่สองในไม่ช้า และเมื่อถึงเวลานั้น เขาก็ยังมีโอกาสที่จะได้ครอบครองชุดเกราะมดเงาเลือดศักดิ์สิทธิ์นี้ "ตกลง ฉันสัญญา ถ้าฉันจะขาย ฉันจะถามนายก่อน" หานเซิ่นตกลงอย่างง่ายดาย "สัญญานะ" หลินยื่นมือออกมาเพื่อจะเกี่ยวก้อยสัญญา "นี่มันเด็กเกินไปหน่อยไหม?" หานเซิ่นรู้สึกเขินอาย "ฉันไม่สน" หลินเกี่ยวปลายนิ้วก้อยของเขากับหานเซิ่นพลางพึมพำว่า "ใครผิดสัญญาขอให้มีเมียสิบคนแต่ไม่มีไอ้จู๋" "เชี่ย! ใจคอเหี้ยมเกรียมเกินไปแล้ว" หานเซิ่นรีบดึงนิ้วออกจากการเกาะกุมของหลินทันที "มันก็ต้องแบบนี้แหละ" หลินเป่ยเฟิงหัวเราะ จากนั้นทั้งสองก็จัดการมดเงากลายพันธุ์ที่เหลือ ซึ่งมีทั้งหมดประมาณ 500 ตัว ส่วนใหญ่จบลงในท้องของราชาหนอน ซึ่งดูเหมือนจะเป็นกระเพาะที่ไม่มีก้นบึ้ง หานเซิ่นตากแห้งและเก็บมดเงาไว้ 100 ตัวเพื่อเป็นอาหารของเหมียวน้อย ส่วนที่เหลือทั้งหมดถูกป้อนให้กับราชาหนอน นอกจาก 5 ตัวที่เขากินไปแล้ว หลินเป่ยเฟิงก็ไม่ได้สนใจเนื้อระดับกลายพันธุ์แม้แต่น้อย หานเซิ่นบอกให้เขาเอากลับไปบ้างแต่เขาปฏิเสธ หลินย้ำขอให้หานเซิ่นแจ้งเขาทันทีที่หานเซิ่นต้องการจะขายชุดเกราะมดเงาเลือดศักดิ์สิทธิ์ หานเซิ่นรับรองกับหลินว่าเขาจะทำเช่นนั้น หลินเป่ยเฟิงมองดูหานเซิ่นกินซุปมดเงาเลือดศักดิ์สิทธิ์ทั้งหม้อและดื่มน้ำซุปจนเกลี้ยงด้วยความรู้สึกอิจฉา เขาได้รับจีโนพอยต์เลือดศักดิ์สิทธิ์เพิ่มอีก 5 แต้ม ตอนนี้หานเซิ่นมีจีโนพอยต์เลือดศักดิ์สิทธิ์ถึง 45 แต้ม ซึ่งเกือบครึ่งหนึ่งของค่าสูงสุดแล้ว ทั้งที่หานเซิ่นเพิ่งเข้าสู่ก๊อดแซงชัวรี่ระดับที่หนึ่งมาได้เพียงปีเดียวเท่านั้น เพื่อเป็นการปลอบใจหลินเป่ยเฟิง หานเซิ่นจึงมอบชุดเกราะมดเงากลายพันธุ์ให้เขาก่อน ดังนั้นทันทีที่หลินกลับมาถึงเชลเตอร์เกราะเหล็ก เขาก็นำวอร์เฟรมที่เคยพูดถึงมามอบให้กับหานเซิ่นทันที มันเป็นเพียงกล่องโลหะผสมสีเงินขนาดเท่ากระเป๋าเดินทาง แม้จะมีน้ำหนักมาก แต่ก็ยังยากที่จะจินตนาการว่ามันบรรจุวอร์เฟรมที่มีความสูงกว่า 12 ฟุตไว้ภายใน ในก๊อดแซงชัวรี่ไม่มีทางที่จะทดสอบวอร์เฟรมนี้ได้ แต่หานเซิ่นเชื่อว่าหลินเป่ยเฟิงคงไม่หลอกลวงเขาเพื่อแลกกับวิญญาณอสูรกลายพันธุ์ ดังนั้นเขาจึงออกจากก๊อดแซงชัวรี่พร้อมกับกระเป๋าใบนั้น เป็นเวลาช่วงกลางคืนเมื่อหานเซิ่นเคลื่อนย้ายกลับมาที่โรงเรียน เขาหยุดพักครู่หนึ่งก่อนจะมุ่งหน้าไปยังโกดังหมายเลข 7 พร้อมกับซูเปอร์วอร์เฟรมชีวภาพ โกดังนั้นว่างเปล่า หานเซิ่นเปิดกระเป๋าตามวิธีที่หลินเป่ยเฟิงสอน ลำแสงถูกฉายออกมาจากกระเป๋าและสแกนร่างกายของหานเซิ่น "การสแกนเสร็จสิ้น การวิเคราะห์เสร็จสิ้น ปลดล็อกซูเปอร์วอร์เฟรมชีวภาพ ซิลเวอร์ คิลเลอร์" ทันทีที่กระเป๋าถูกเปิดออก ของเหลวที่มีลักษณะคล้ายปรอทผสมกับอนุภาคสีสันสดใสก็ไหลออกมาจากกล่อง จากนั้นกระเป๋าทั้งใบก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของของเหลวนั้นและไหลเข้าหาหานเซิ่น ในไม่ช้า ร่างกายของเขาก็ถูกปกคลุมไปด้วยของเหลวนั้น ความรู้สึกนั้นยากจะบรรยาย มันเหมือนกับไอรอนแมนที่กำลังสวมชุดเกราะ แต่ต่างกันเล็กน้อยตรงที่ทุกชิ้นส่วนถูกสร้างขึ้นจากอนุภาค ในไม่ช้าวอร์เฟรมสีเงินรูปทรงมนุษย์ที่มีความสูงกว่า 12 ฟุตก็ปรากฏขึ้นในจุดที่หานเซิ่นยืนอยู่ โดยที่หานเซิ่นนั่งอยู่ในห้องนักบินที่รัดกุม หานเซิ่นได้แต่ชื่นชมในพลังอันยิ่งใหญ่ของวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี กระเป๋าใบเล็กที่มีน้ำหนักไม่ถึงหนึ่งร้อยปอนด์สามารถกลายเป็นวอร์เฟรมขนาดมหึมาเช่นนี้ได้ และน้ำหนักของมันยังเทียบเท่ากับพิกัดตันของวอร์เฟรมทั่วไปอีกด้วย "น่าเสียดายที่วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีของมนุษย์ไร้ประโยชน์อย่างสิ้นเชิงในก๊อดแซงชัวรี่ มิฉะนั้นมนุษย์คงจะครอบครองก๊อดแซงชัวรี่ไปนานแล้ว และสิ่งมีชีวิตทั้งหมดคงถูกกวาดล้างไปหมดสิ้น" หานเซิ่นทอดถอนใจ ในความเป็นจริง เหตุผลที่หานเซิ่นมีความคิดเช่นนี้ก็เพราะเขายังอยู่ในก๊อดแซงชัวรี่ระดับที่หนึ่ง หากเขาวิวัฒนาการและไปยังระดับที่สูงขึ้น เขาจะเปลี่ยนความคิดนี้เอง หานเซิ่นพยายามขับซิลเวอร์ คิลเลอร์ ซึ่งมันทรงพลังอย่างที่หลินเป่ยเฟิงพูดไว้จริงๆ วอร์เฟรมขนาดเล็กเช่นนี้กลับทรงพลังยิ่งกว่ารุ่นหนักอย่างบิลเดอร์ และแน่นอนว่ามันมีความยืดหยุ่นกว่ามาก ตราบใดที่ระดับการควบคุมถึงขั้น ซิลเวอร์ คิลเลอร์ก็สามารถเคลื่อนไหวได้ทุกท่วงท่าเหมือนที่มนุษย์ทำได้ เหมือนที่หลินเป่ยเฟิงบอก ยกเว้นเรื่องการขาดระบบอาวุธแล้ว ซิลเวอร์ คิลเลอร์นั้นสมบูรณ์แบบมาก แน่นอนว่า ยิ่งการควบคุมยากเท่าไหร่ ภาระต่อร่างกายก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น คนส่วนใหญ่มักจะควบคุมร่างกายตัวเองได้ยากเมื่ออยู่บนรถไฟเหาะ ดังนั้นการบังคับวอร์เฟรมด้วยความเร็วสูงจึงไม่ใช่สิ่งที่ใครก็สามารถทำได้ "อย่างไรก็ตาม มันเป็นเพียงตัวต้นแบบจากห้องแล็บของกองทัพ ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะติดตั้งระบบอาวุธมาให้ ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงไม่มอบมันให้หลินหรอก" หานเซิ่นรู้สึกพอใจ แม้จะไม่มีระบบอาวุธ แต่เขาก็สามารถติดตั้งอาวุธส่วนบุคคลบางอย่างได้ด้วยตัวเอง เช่น ดาบเลเซอร์ ปืนเลเซอร์ และปืนอนุภาค สรุปคือหานเซิ่นพอใจกับซิลเวอร์ คิลเลอร์อย่างมาก หากไม่ใช่เพราะหลินเป่ยเฟิง เขาคงไม่มีทางได้วอร์เฟรมแบบนี้มาครอบครองด้วยวิญญาณอสูรกลายพันธุ์เพียงดวงเดียวเท่านั้น