ตอนที่ 1641: ไม่อาจให้อภัย หลังจากเป่าเอ๋อร์ดูดกลืนกลุ่มควันสีดำอมม่วงเข้าไปจนหมดสิ้น นางก็คว้าตัวเสี่ยวฮวาแล้วกระแทกเข้ากับกำแพงด้านหลัง แต่ทว่าเมื่อพวกนางพุ่งทะลุกำแพงไป กลับมีกำแพงล่องหนอีกชั้นหนึ่งขวางกั้นเอาไว้ ทำให้เป่าเอ๋อร์และเสี่ยวฮวากระเด็นกลับมาอีกครั้ง ดวงตาของเป่าเอ๋อร์กลอกไปมา นางกระทืบเท้าลงบนพื้นจนเกิดเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่ ทันใดนั้นซูเปอร์มาร์เก็ตที่ชั้นหนึ่งก็ปรากฏแก่สายตา แต่ทว่าพวกนางกลับไม่ตกลงไปผ่านรูโหว่บนพื้นนั้น เนื่องจากดูเหมือนว่าจะมีม่านพลังล่องหนที่คอยกั้นเป่าเอ๋อร์และเสี่ยวฮวาเอาไว้ ผู้คนเบื้องล่างกำลังเดินจับจ่ายใช้สอยในซูเปอร์มาร์เก็ต โดยไม่มีใครสังเกตเห็นรูโหว่ขนาดใหญ่ที่อยู่เหนือหัวของพวกเขา ทุกคนยังคงเดินเลือกซื้อของตามปกติโดยไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น “บอกเจ้าแล้วไงว่ามันเปล่าประโยชน์ เจ้าไม่มีทางหนีออกจากภาพมายาเซินลั่วของข้าได้หรอก” หญิงสาวมองดูเป่าเอ๋อร์ด้วยความสนใจ “เจ้าเป็นสัตว์เลี้ยงที่น่าสนใจจริงๆ แต่น่าเสียดายที่ข้าไม่มีเวลาแล้ว ถ้าหานเซินกลับมา เรื่องคงยุ่งยากกว่านี้ ดังนั้นถอยไปเสีย ไม่อย่างนั้นข้าจะฆ่าเจ้าทิ้งเดี๋ยวนี้ เจ้าออกจะน่ารัก การฆ่าเจ้าในตอนนี้มันน่าเสียดายแย่ ถึงข้าจะฆ่าเจ้า ก็ควรจะทำบนโต๊ะอาหารต่างหาก” “ท่านพี่ ท่านต้องการตัวเสี่ยวฮวาไปทำไม? เนื้อเขายังมีน้อยกว่าข้าเสียอีก ถ้าท่านอยากกินเนื้อ ท่านก็จับข้าไปแทนสิ” เป่าเอ๋อร์กล่าวพลางกะพริบตา หญิงสาวแค่นหัวเราะโดยไม่พูดอะไรต่อ กลุ่มควันสีดำอมม่วงเริ่มพวยพุ่งออกมาจากร่างของนางอีกครั้ง และในคราวนี้มันไม่ได้พุ่งเข้าโจมตีเป่าเอ๋อร์และเสี่ยวฮวา แต่มันกลับไหลวนลงมาปกคลุมร่างของนางเอง กลุ่มควันปกคลุมไปทั่วร่างกายของหญิงสาวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะบิดตัวและควบแน่น ในที่สุดมันก็ก่อตัวขึ้นเป็นชุดเกราะผลึกสีม่วงดำอันหนักอึ้ง ทำให้หญิงสาวดูราวกับหุ่นยนต์ โฮ่ง! หลังจากสวมใส่ชุดเกราะผลึกสีดำอมม่วงนั้น หญิงสาวก็ก้าวออกมาอีกครั้ง ร่างของนางฉีกกระชากมิติรอบข้างและพุ่งเข้าหาเป่าเอ๋อร์และเสี่ยวฮวา เป่าเอ๋อร์ตะลึงงัน นางลากเสี่ยวฮวาถอยหลังไป แต่พวกนางไม่สามารถหลบเลี่ยงฝ่ามือของหญิงสาวได้ เป่าเอ๋อร์เห็นมือของหญิงสาวกำลังจะคว้าไหล่ของเสี่ยวฮวา เป่าเอ๋อร์รีบคว้าตัวเสี่ยวฮวาไว้พลางกำหมัดแน่น แล้วชกเข้าที่ฝ่ามือของหญิงสาว เพล้ง! เป่าเอ๋อร์กระเด็นออกไปในทันทีและกระแทกเข้ากับกำแพงล่องหน มีเลือดไหลออกมาจากปากของนาง หญิงสาวไม่ใส่ใจเป่าเอ๋อร์แม้แต่น้อย นางเอื้อมมือไปหาเสี่ยวฮวาอีกครั้ง เป่าเอ๋อร์ขบฟันแน่นแล้วยันกายลุกขึ้นจากพื้น นางพุ่งตัวไปหาเสี่ยวฮวาอีกครั้งและใช้ผลน้ำเต้าป้องกันฝ่ามือของหญิงสาวไว้ “หากเจ้าอยากตาย ข้าก็จะสนองให้!” หญิงสาวเริ่มบันดาลโทสะ มือที่ถูกห่อหุ้มด้วยเกราะผลึกสีม่วงดำกำแน่นเป็นหมัดแล้วกระแทกเข้าที่ผลน้ำเต้า เพล้ง! เป่าเอ๋อร์กระเด็นออกไปกระแทกกับม่านพลังอีกครั้ง เลือดยังคงไหลออกมาจากปากของนาง แต่ด้วยแรงกระแทกของผลน้ำเต้าที่ช่วยผ่อนแรง นางจึงไม่บาดเจ็บสาหัสเหมือนครั้งก่อน เป่าเอ๋อร์รีบลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วและมายืนขวางหน้าเสี่ยวฮวาพลางถลึงตามองหญิงสาว หญิงสาวไม่ลังเลแม้แต่น้อย นางยังคงระดมชกเข้าใส่ไม่หยุดยั้ง ส่วนเป่าเอ๋อร์ก็ใช้ผลน้ำเต้าคอยปัดป้องการโจมตี ร่างเล็กๆ ของนางกระเด็นกระดอนซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ทุกครั้งนางก็ยังคงพุ่งกลับมาขวางไว้อยู่ดี เคร้ง! หลังจากถูกโจมตีซ้ำๆ รอยร้าวก็ปรากฏขึ้นบนผลน้ำเต้าของเป่าเอ๋อร์ เป่าเอ๋อร์ขบฟันแน่นแล้วกลับไปหาเสี่ยวฮวา เมื่อเผชิญหน้ากับหมัดของหญิงสาว นางคว้าผลน้ำเต้าแล้วพุ่งเข้าใส่ แต่แล้วผลน้ำเต้าก็ถูกบดขยี้จนแตกละเอียด เป่าเอ๋อร์กระอักเลือดออกมาเป็นสาย ใบหน้าซีดเผือดลงในทันที การที่ผลน้ำเต้าถูกทำลายดูเหมือนจะเป็นความเสียหายครั้งใหญ่สำหรับนาง นางยันกายลุกขึ้นจากพื้นอีกครั้ง ร่างกายเต็มไปด้วยเลือดจนไม่สามารถเดินได้ตรงทางอีกต่อไป แต่ถึงกระนั้นนางก็ยังคงกลับไปหาเสี่ยวฮวาและกางแขนออกเพื่อยืนปกป้องน้องชายตัวน้อย “น่าประทับใจ สัตว์เลี้ยงระดับเทพยังรับหมัดของข้าได้ตั้งหลายครั้ง แต่นี่จะเป็นโอกาสสุดท้ายของเจ้า เพราะข้าจะฆ่าเจ้าทิ้งเสียตอนนี้” หญิงสาวชูกำปัดขึ้นเหนือหัว โดยมีกลุ่มควันวนเวียนอยู่รอบเกราะสีม่วงดำ มันดูราวกับมือกรงเล็บของปีศาจที่แผ่พุ่งพลังอันน่าสะพรึงกลัว เป่าเอ๋อร์จ้องมองหมัดของหญิงสาวแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เขาเป็นลูกของท่านพ่อ และเขาเป็นน้องชายของข้า ไม่มีใครทำร้ายเขาได้ต่อหน้าข้า” “จริงงั้นรึ?” หญิงสาวแค่นหัวเราะ หมัดอันน่าสะพรึงกลัวฉีกกระชากมิติออกเป็นชิ้นๆ มันกระแทกเข้าใส่เป่าเอ๋อร์ด้วยแรงที่ดูราวกับจะทำลายล้างโลกทั้งใบ เป่าเอ๋อร์กำหมัดแน่นแล้วพุ่งเข้าใส่การโจมตีของหญิงสาวอีกครั้ง เพล้ง! เป่าเอ๋อร์ปลิวออกไปราวกับดวงดาว ร่างของนางกระแทกเข้ากับม่านพลังล่องหน มีเสียงกระดูกลั่นดังกรอบ เลือดสดๆ พุ่งทะลักออกจากปากราวกับดอกไม้บาน ก่อนที่ร่างของนางจะร่วงลงสู่พื้น เป่าเอ๋อร์พยายามยันกายลุกขึ้นอีกครั้ง แต่นางพยายามอยู่หลายครั้งก็ไม่สำเร็จ แขนข้างหนึ่งของนางหักและบิดเบี้ยวไปในรูปทรงที่ผิดเพี้ยน นางไม่สามารถใช้พลังได้อีกต่อไป หญิงสาวจ้องมองเป่าเอ๋อร์ที่แทบจะสิ้นใจตาย นางไม่อยากเสียเวลาอีกต่อไป จึงเอื้อมมือไปหาเสี่ยวฮวาที่อยู่ข้างๆ “ข้าบอกท่านแล้ว... อย่าแตะต้องเสี่ยวฮวา” เสียงหนึ่งดังมาจากข้างๆ นั่นคือเสียงของเป่าเอ๋อร์ หญิงสาวหันไปมองและเห็นเป่าเอ๋อร์กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น พยายามยันร่างตัวเองไว้อย่างทุลักทุเล นางพยายามจะลุกขึ้นยืน แต่กลับทำไม่ได้ “ถ้าอย่างนั้นก็เข้ามาขวางสิ” หญิงสาวกล่าวอย่างเหยียดหยาม นางไม่สนใจเป่าเอ๋อร์อีกต่อไปและพยายามจะคว้าตัวเสี่ยวฮวา เสี่ยวฮวามองดูเงาของฝ่ามือที่กำลังเอื้อมมาเหนือหัว ซึ่งถูกห่อหุ้มด้วยเกราะสีม่วงดำที่ดูราวกับปีศาจ เขาร้องไห้ออกมาด้วยความหวาดกลัว น้ำตาหยดลงจากดวงตา โฮ่ง! ขณะที่หญิงสาวเกือบจะคว้าตัวเสี่ยวฮวาได้ พลังอันน่าสะพรึงกลัวก็ระเบิดออกมาข้างๆ นาง หญิงสาวสัมผัสได้ถึงอันตรายอย่างถึงที่สุด นางรีบตอบสนองอย่างรวดเร็วและถอยกรูดออกมาเล็กน้อย นางมองไปรอบๆ และเห็นเป่าเอ๋อร์กำลังยันกายลุกขึ้นจากพื้น ทว่ามิติรอบตัวนางบิดเบี้ยวไปหมดจนหญิงสาวไม่อาจเห็นรูปร่างที่แท้จริงของนางได้ชัดเจน “ไม่อาจให้อภัย... ไม่อาจให้อภัย... เจ้าทำให้เสี่ยวฮวาร้องไห้... ไม่อาจให้อภัย...” เป่าเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นและถลึงตามองหญิงสาว ดวงตาของนางส่องประกายด้วยแสงอันน่าสะพรึงกลัวราวกับภูตผีจากขุมนรก หญิงสาวรู้สึกข่มขวัญ นางเผลอก้าวถอยหลังไปหลายก้าว ก่อนจะตระหนักได้ว่าตนกำลังทำอะไรอยู่ นางกล่าวกับตัวเองด้วยความดูแคลน “ก็แค่สัตว์เลี้ยงระดับเทพ ข้ากลับถูกข่มขวัญด้วยเรื่องแค่นี้เนี่ยนะ ข้าคงจะสบายเกินไปจนประมาทเกินไปเสียแล้ว” นางหันกลับไปหาเป่าเอ๋อร์ “ข้านึกว่าเจ้ามีอะไรน่าสนใจ เลยอยากจะไว้ชีวิตเพื่อให้เจ้าไปบอกหานเซินว่าเกิดอะไรขึ้น ในเมื่อเจ้าอยากตายนัก ข้าก็จะสงเคราะห์ให้” หญิงสาวควบรวมพลังไว้ที่หมัดแล้วซัดใส่เป่าเอ๋อร์ “มีเพียงข้าเท่านั้นที่รังแกเขาได้ แต่เจ้ากลับทำให้เขาร้องไห้... เจ้าสมควรตาย...” เป่าเอ๋อร์จ้องมองหญิงสาวราวกับมองไม่เห็นหมัดที่เต็มไปด้วยพลังอันน่าสะพรึงกลัวนั้น นางเริ่มเกรี้ยวกราดมากขึ้นเรื่อยๆ ใครก็ตามที่ได้เห็นดวงตาปีศาจคู่นั้นต่างต้องหวาดกลัวไปตามๆ กัน