ตอนที่ 1622: เกิดอะไรขึ้นกันแน่? “ถ้าสกายซอร์ดรู้สึกเสียใจที่ตกลงรับคำท้า เราก็ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้หรอกนะ” ก็อดไลค์ยิ้มพลางพูดด้วยน้ำเสียงดูแคลน “ไม่จำเป็นหรอก เริ่มกันเลยดีกว่า” ฮั่นเซินกล่าวอย่างใจเย็น “ไม่แปลกใจเลยที่เจ้าคือสกายซอร์ด เจ้ามีความมั่นใจจริงๆ” ก็อดไลค์กล่าวชมเชยฮั่นเซิน จากนั้นเขาก็คว้าโล่นิรันดร์แล้วพุ่งตัวเข้ามา แสงสีขาวไหลเวียนอยู่บนโล่ มันพุ่งเข้าหาฮั่นเซินราวกับดาวหาง แสงบนโล่สว่างไสวขึ้นเรื่อยๆ จนพื้นที่ว่างเปล่าเบื้องหน้าโล่ดูเหมือนกำลังเริ่มบิดเบี้ยว ฮั่นเซินมองดูก็อดไลค์และโล่นิรันดร์ของเขาด้วยความสงบ พลังกายของเขาอยู่ในระดับสูงสุดของเขตศักดิ์สิทธิ์ที่สี่แล้ว และเขาไม่ได้อ่อนแอไปกว่าสิ่งมีชีวิตระดับสุดยอดหรือจิตวิญญาณตนใด แม้ว่าก็อดไลค์จะแข็งแกร่ง แต่ถึงเป็นสิ่งมีชีวิตระดับสุดยอดที่บ้าคลั่งก็ไม่อาจทำให้ฮั่นเซินหวาดกลัวได้ เขายกแขนขึ้นและเรียกโล่ทลายฟ้าออกมา มันขยายขนาดขึ้นจนสูงเท่ามนุษย์และตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าฮั่นเซิน โฮ่ง! โล่นิรันดร์กระแทกเข้ากับโล่ทลายฟ้า คลื่นกระแทกอันทรงพลังสั่นสะเทือนพื้นที่รอบข้างจนก่อตัวเป็นหลุมดำที่บิดเบี้ยว “ท่านแม่ ท่านคิดว่าฮั่นเซินจะชนะไหมคะ?” จักรพรรดินีบัวรู้สึกกังวลใจไม่น้อย ฮั่นเซินเพิ่งเข้ามาในเขตศักดิ์สิทธิ์ที่สี่ก่อนนางเพียงไม่กี่ปี นางจึงไม่แน่ใจว่าเขาจะต้านทานพลังขนาดนั้นได้หรือไม่ ก่อนที่จักรพรรดินีราตรีจะตอบกลับ พวกนางก็ได้ยินเสียงโลหะปะทะกัน โล่นิรันดร์กระแทกเข้ากับโล่ทลายฟ้าด้วยพลังอันน่าสะพรึงกลัว แต่มันกลับไม่สามารถสร้างความเสียหายแก่โล่ทลายฟ้าได้เลย แม้แต่จะทำให้ฮั่นเซินถอยหลังไปสักก้าวก็ยังทำไม่ได้ ในทางกลับกัน โล่นิรันดร์และก็อดไลค์กลับกระเด็นถอยหลังไปเสียเอง ก็อดไลค์ถอยไปสี่ก้าวกว่าที่จะทรงตัวได้อีกครั้ง และเขาก็ตกตะลึงอย่างยิ่ง “สมกับชื่อเสียงของเจ้าจริงๆ สกายซอร์ด!” ก็อดไลค์ตะโกน แสงบนโล่สว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ เขาพุ่งเข้าหาโล่ทลายฟ้าอีกครั้ง โล่นิรันดร์กระแทกเข้ากับโล่ของฮั่นเซินครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็ยังกระเด็นกลับไปทุกครั้ง มันไม่อาจทำให้ฮั่นเซินขยับเขยื้อนได้เลยแม้แต่น้อย “ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฮั่นเซินจะแข็งแกร่งถึงขนาดนี้” แววตาของจักรพรรดินีบัวเป็นประกาย จักรพรรดินีราตรีกล่าวชื่นชมเช่นกัน “ข้าเคยได้ยินเรื่องของสกายซอร์ดมาก่อน แต่ข้าแทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่านี่คือตัวเขา ข่าวลือเกี่ยวกับเขาน่าจะเป็นเรื่องจริง พลังของเขาช่างน่าทึ่งจริงๆ ข้าไม่เคยจินตนาการมาก่อนเลยว่าเขาจะแข็งแกร่งได้ถึงเพียงนี้หลังจากกลายเป็นกึ่งเทพมาได้เพียงทศวรรษเดียว” จักรพรรดินีราตรีและคนอื่นๆ ไม่รู้ว่าที่จริงแล้วฮั่นเซินหายไปจากเขตศักดิ์สิทธิ์เกือบสิบปีเต็ม ฮั่นเซินเพียงแค่ยืนอยู่ที่นั่นและปล่อยให้โล่ที่แขนถูกโจมตีซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้โล่ทลายฟ้าจะไม่ได้รับความเสียหาย แต่มันก็ไม่อาจสร้างความเสียหายแก่โล่นิรันดร์ของก็อดไลค์ได้เช่นกัน “ดูเหมือนว่าพลังสะท้อนกลับของโล่ข้าจะไม่เพียงพอที่จะทำลายโล่นิรันดร์” ฮั่นเซินมองคู่ต่อสู้แต่ไม่ได้รู้สึกอะไร เขารับคำท้าก็เพราะเตรียมตัวมาเป็นอย่างดีแล้ว สิ่งมีชีวิตจากสมาคมศักดิ์สิทธิ์ต่างมึนงงเมื่อเห็นว่าการโจมตีของก็อดไลค์ทำอะไรฮั่นเซินไม่ได้เลย พวกเขาทุกคนรู้ดีว่าโล่ของก็อดไลค์แข็งแกร่งเพียงใด แม้ว่าโล่นิรันดร์จะกระแทกโล่ทลายฟ้าหลายครั้ง แต่โล่ของฮั่นเซินก็ยังไม่มีรอยร้าว นั่นหมายความว่าโล่ของฮั่นเซินต้องแข็งแกร่งไม่ต่างจากโล่นิรันดร์ “พอหรือยัง?” ฮั่นเซินถามพลางมองก็อดไลค์ “ข้าไม่เคยห้ามไม่ให้เจ้าโจมตี เจ้าทำได้ทุกเมื่อที่ต้องการ” ก็อดไลค์ประหลาดใจกับความแข็งแกร่งของโล่ฮั่นเซิน แต่เขาก็ไม่ได้กังวลใจนัก เขาอาจจะทำลายการป้องกันของฮั่นเซินไม่ได้ แต่เขายังคงมั่นใจในโล่นิรันดร์ของตน เขามั่นใจว่าฮั่นเซินไม่อาจสร้างความเสียหายให้โล่ของเขาได้ และท้ายที่สุดการประลองนี้ก็น่าจะจบลงด้วยการเสมอ ฮั่นเซินยิ้มพลางเรียกวัตถุชิ้นหนึ่งออกมาไว้ในมือ ก็อดไลค์เริ่มวิตกกังวลในทันที เพราะชื่อเสียงของสกายซอร์ดนั้นโด่งดังมาก แม้เขาจะมีโล่นิรันดร์ที่ไม่มีวันแตกหัก แต่เขาก็อดประหม่าไม่ได้ เขาจ้องมองมือของฮั่นเซินและเห็นว่าฮั่นเซินหยิบวัตถุขนาดเท่าไข่ขึ้นมาแทนที่จะเป็นอาวุธมีคม ถึงอย่างนั้น ก็อดไลค์ก็ไม่กล้าประมาท เขาเรียกพลังทั้งหมดในร่างกายถ่ายทอดเข้าไปในโล่นิรันดร์ โล่นั้นจึงเปล่งประกายราวกับวัตถุศักดิ์สิทธิ์ ฮั่นเซินถือแก่นแท้ผลึกไว้ เขามองโล่นิรันดร์ที่กำลังเจิดจรัส จากนั้นเขาก็คว้าแก่นแท้ผลึกแล้วง้างแขนออกก่อนจะขว้างมันออกไปราวกับขว้างลูกเบสบอล แก่นแท้ผลึกพุ่งผ่านระหว่างพวกเขาราวกับสายฟ้า ก่อนจะกระแทกเข้ากับโล่นิรันดร์ “โฮ่!” ในขณะเดียวกัน ก็อดไลค์ก็แผดเสียงร้องพร้อมกับระเบิดพลังทั้งหมดออกมา อัดแน่นไปที่โล่นิรันดร์จนมันแข็งแกร่งยิ่งขึ้นไปอีก ทุกคนจ้องมองไปยังจุดที่โล่นิรันดร์กับแก่นแท้ผลึกจะปะทะกัน อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมากลับทำให้ทุกคนตกตะลึงจนตาค้าง พวกเขาไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็น แก่นแท้ผลึกกระแทกเข้ากับโล่นิรันดร์อย่างแรงราวกับถ้วยกระเบื้องกระทบแผ่นเหล็ก แล้วแก่นแท้ผลึกก็แตกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ทุกคนต่างตกใจ พวกเขาคิดว่าวัตถุที่ฮั่นเซินขว้างออกมาน่าจะเป็นของทรงพลัง แต่ไม่มีใครคาดคิดว่ามันจะถูกทำลายในทันทีเช่นนี้ ทุกคนจึงรู้สึกยอมรับไม่ได้ ทว่า หลังจากแก่นแท้ผลึกแตกสลายไป มันยังไม่จบเพียงเท่านั้น โครงกระดูกตัวจิ๋วตัวหนึ่งปีนออกมาแล้วชกเข้าที่โล่นิรันดร์หนึ่งหมัด ก็อดไลค์หวาดกลัวอีกครั้งเพราะเขาไม่รู้ว่าโครงกระดูกนั้นคืออะไร เขาเร่งพลังขึ้นมาอีกครั้งและใช้โล่นิรันดร์ป้องกันหมัดนั้นไว้ สิ่งที่ทำให้ก็อดไลค์สับสนคือหมัดจากโครงกระดูกหยกนั้นไม่มีพลังอะไรเลย เมื่อกำปั้นเล็กๆ ของมันกระทบกับโล่นิรันดร์ มันแทบไม่มีเสียงดังออกมา และก็อดไลค์ก็ไม่รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนของโล่เลยด้วยซ้ำ จากนั้นโครงกระดูกหยกก็บินกลับไปอยู่ในมือของฮั่นเซิน “ข้านึกว่าจะเจ๋งกว่านี้ ที่แท้เจ้าก็แค่บลัฟ” มังกรยักษ์กล่าว คนอื่นๆ ก็คิดเช่นเดียวกับมังกรยักษ์ พวกเขาทุกคนคิดว่าฮั่นเซินแค่ขู่ไปงั้น เพราะการโจมตีนั้นทำอะไรไม่ได้เลย “ไม่แปลกใจเลย ท้ายที่สุดนี่ก็คือโล่นิรันดร์ของผู้นำเรา ต่อให้โล่ของสกายซอร์ดจะน่าประทับใจแค่ไหน มันก็ไม่อาจทำลายโล่นิรันดร์ได้หรอก” สิ่งมีชีวิตอีกตนกล่าวพลางยิ้ม ทว่า สีหน้าของก็อดไลค์กลับเปลี่ยนไปฉับพลัน เขาส่งเสียงร้องจิ๊ดออกมาเบาๆ ทุกคนหันไปมองเขาและโล่นิรันดร์ สีหยกกำลังแผ่ขยายไปทั่วพื้นผิวของโล่นิรันดร์ และเพียงชั่วครู่ มันก็ปกคลุมไปทั่วโล่นิรันดร์จนกลายเป็นรูปปั้นหยกไปแล้ว ตอนนี้มันดูแตกต่างจากโล่นิรันดร์เดิมอย่างสิ้นเชิง สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ทั้งหมดจากสมาคมศักดิ์สิทธิ์ต่างตะลึงงัน เพราะพวกเขาไม่รู้ว่าการเปลี่ยนแปลงนี้เป็นเรื่องดีหรือร้าย ส่วนสิ่งมีชีวิตจากที่พักราตรีต่างมองดูโล่นิรันดร์ด้วยความสงสัย เพราะพวกเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ สำหรับก็อดไลค์ ใบหน้าของเขาแดงก่ำไปหมดแล้ว และดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัว