บทที่ 1872 กาน่า “เจ้าเข้าไปข้างในนั้น แล้วคอยดูให้แน่ใจว่าท่านหญิงมังกรกับเหมิ่งเอ๋อร์จะปลอดภัย” ฮั่นเซินกำชับหวังอวี้หางด้วยน้ำเสียงเบา หวังอวี้หางรู้ดีว่าตอนนี้เขาอ่อนแอยิ่งกว่าคนทั่วไปในจักรวาลจีโน่เสียอีก การอยู่กับฮั่นเซินไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร เขาจึงทำตามคำสั่งและเดินกลับเข้าไปในถ้ำ ฮั่นเซินหมอบอยู่ตรงปากถ้ำ เขาเก็บเถาวัลย์และหญ้ามาพรางตัวขณะคอยสอดส่องสถานการณ์รอบๆ ในที่สุด ฮั่นเซินก็เห็นเงาสองร่างปรากฏขึ้นและเดินมาตามทางมุ่งหน้าสู่ถ้ำ หนึ่งในนั้นมีร่างกายท่อนบนเป็นมนุษย์และท่อนล่างเป็นงู ดูเหมือนจะเป็นงูสาว นางขยับร่างเคลื่อนเข้ามาใกล้ “กาน่า” ฮั่นเซินตกใจ ในสถานที่กันดารเช่นนี้ การได้พบเห็นชาวกาน่านั้นถือเป็นเรื่องหายากยิ่ง ข้างกายชาวกาน่าคือคนที่มีหัวเป็นวัว มันต่างจากตัวที่ฮั่นเซินเคยเห็นก่อนหน้านี้ ตัวนี้เป็นเพศเมียอย่างแน่นอน และที่หน้าอกมีลูกตุ้มเหล็กสองลูกดูน่ากลัว ฮั่นเซินเคยอ่านสรุปเกี่ยวกับเผ่าพันธุ์ต่างๆ ที่พบเห็นได้บนดาวหินคดเคี้ยว เขาจึงรู้ว่าตัวที่มีหัวเป็นวัวนั้นจัดอยู่ในเผ่าที่เรียกว่า ‘เกา’ ซึ่งเป็นเผ่าที่มีประชากรค่อนข้างหนาแน่นบนดาวดวงนี้ สาเหตุที่มีพวกมันอยู่บนดาวจำนวนมากเป็นเพราะพวกมันครอบครองพื้นที่ส่วนใหญ่ แม้ว่าพวกกาน่าจะเป็นผู้ปกครองดาว แต่กลับมีจำนวนน้อยกว่า ไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะเห็นชาวเกาเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของกาน่า แต่ครั้งนี้ดูเหมือนจะผิดปกติไปจากที่เคย ชาวกาน่าถูกล่ามโซ่ตรวนไว้ที่มือแน่นหนา ส่วนชาวเกาที่อยู่ด้านหลังถือหอกเล็งตรงไปยังแผ่นหลังของชาวกาน่า ดูราวกับว่าชาวกาน่าผู้นี้กำลังตกเป็นนักโทษ “เจีย เจ้าทำอะไรของเจ้า รู้ตัวบ้างไหม?” หญิงชาวกาน่ายังคงเดินต่อไป แต่ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความโกรธแค้นขณะเอ่ยปาก “คุณหนูกูน่า ข้าทราบดีว่าข้ากำลังทำอะไรอยู่ ท่านมีค่ามาก หลังจากขายท่านไป ข้าก็จะสร้างชีวิตที่มีความสุขให้ตัวเองได้บนดาวดวงไหนก็ได้ที่ข้าเลือก” หญิงชาวเกาที่มีหน้าอกเป็นเหล็กกล่าว “เจีย ข้าไม่นึกเลยว่าเจ้าจะเป็นคนเช่นนี้ เราเลี้ยงดูเจ้ามาและปฏิบัติกับเจ้าเหมือนคนในครอบครัว แล้วนี่คือสิ่งที่เจ้าตอบแทนเรางั้นหรือ? เจ้าจะจับข้าไปขายจริงๆ หรือ? เจ้ามันเลือดเย็นนัก” กูน่ากัดริมฝีปากขณะพูด “ครอบครัว? เลิกพูดเรื่องไร้สาระเสียที พวกเจ้าชาวกาน่ามักปฏิบัติกับพวกเราชาวเกาเหมือนทาสเสมอ เราเป็นแค่สิ่งที่ผลิตนมให้พวกเจ้า เรามอบทุกอย่างให้พวกเจ้า แล้วเราได้อะไรตอบแทนกลับมา? คำชมงั้นหรือ? บอกไว้เลยนะว่านั่นมันไม่มีค่าอะไรเลย” เจียยิ้มเยาะอย่างเย็นชา กูน่ากัดริมฝีปากแน่นและไม่ได้ตอบโต้สิ่งใด ทว่าเจียเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “และอย่าได้คิดเล่นตุกติกอะไรเชียว ถ้าเจ้าทำ ข้าขอรับประกันว่าเจ้าจะต้องเจ็บตัว” “เจ้ากำลังจะขายข้าให้ใคร?” กูน่าถาม “ไม่สำคัญหรอก แค่เผ่าที่สามารถจ่ายเงินก้อนโตได้ก็พอ” หลังจากนั้น เจียก็ผลักกูน่า “เดินไป เข้าไปในถ้ำนั่นเดี๋ยวนี้ ผู้ซื้อจะมาถึงในไม่ช้า” ฮั่นเซินยังคงหมอบอยู่ในพุ่มไม้ เขาคิดว่าตนเองโชคร้ายจริงๆ ที่ถ้ำนี้กลับกลายเป็นสถานที่นัดพบสำหรับการซื้อขาย ฮั่นเซินไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว เขาเพียงแค่ลบเลือนร่องรอยการปรากฏตัวทั้งหมดและยังคงเร้นกายอยู่ในพุ่มไม้ พลางกระชับด้ามมีดเขี้ยวปีศาจในมือไว้แน่น เมื่อกูน่ามาถึงปากถ้ำ ดวงตางามของนางก็เหลือบมองไปทางพุ่มไม้ที่ฮั่นเซินหลบอยู่ นางมองตรงมาที่เขาและดูประหลาดใจอย่างยิ่ง ฮั่นเซินตกตะลึงพลางคิดในใจ “ประสาทสัมผัสแหลมคมจริงๆ ขนาดข้าซ่อนร่องรอยไว้แท้ๆ ยังมองเห็นข้าอีกหรือ?” ทว่ากูน่ากลับทำเป็นปกติและเดินหน้าต่อไป นางทำเหมือนเพียงแค่เหลือบมองไปทางนั้นโดยไม่ได้ตั้งใจ นางไม่ได้มองฮั่นเซินอีก แต่ขณะที่เดินเข้าใกล้ถ้ำ นางก็ค่อยๆ ขยับตัวเข้ามาใกล้เขามากขึ้นเรื่อยๆ หลังจากนั้นเพียงไม่กี่วินาที กูน่าก็เดินผ่านฮั่นเซินไป ฮั่นเซินที่ยังคงอยู่ในพุ่มไม้ไม่ขยับแม้แต่นิ้วเดียวจนกระทั่งเจียเดินมาถึงตรงหน้าเขา จากนั้นเขาก็กระโจนออกไป เขารีบพุ่งออกไปพร้อมกับมีดเขี้ยวปีศาจหมายจะแทงเข้าที่แผ่นหลังของนาง ทว่าเจียนั้นแข็งแกร่งมาก นางอาจเป็นถึงระดับเอิร์ลด้วยซ้ำ ฮั่นเซินยังไม่สามารถดึงพลังเต็มที่ของมีดเขี้ยวปีศาจออกมาได้ ผลที่ตามมาคือเขาคงไม่สามารถทำลายกระดูกของนางได้ ดังนั้นเขาจึงต้องเล็งเป้าหมายไปที่จุดที่บอบบางที่สุดของร่างกาย หากไม่มีบัฟช่วยเหลือ ฮั่นเซินต้องใช้พลังของตนเองเพื่อกระตุ้นพลังของมีดเขี้ยวปีศาจเท่าที่จะทำได้ ใบมีดของมีดเขี้ยวปีศาจราวกับเขี้ยวสัตว์ป่า มันพุ่งแทงเข้าที่เอวของเจียโดยไม่ปรานี แต่ผิวหนังของนางนั้นหนามาก แม้นางจะไม่ได้สวมเกราะ แต่ฮั่นเซินก็ทำได้เพียงแทงใบมีดลึกลงไปในแผ่นหลังของนางเพียงสิบเซนติเมตร เมื่อเทียบกับช่วงเอวที่หนาราวกับถังเบียร์แล้ว เขาทำได้เพียงแค่ประมาณสามสิบเปอร์เซ็นต์ของความลึกที่จำเป็นเท่านั้น ซึ่งแน่นอนว่ามันไม่เพียงพอ แม้เจียจะถูกลอบโจมตี แต่กลับไม่มีความคิดที่จะหนีเลยแม้แต่น้อย การโจมตีดูเหมือนจะทำให้เจียโกรธจัดและนางแทบไม่สนใจบาดแผลที่ได้รับ นางยกหอกในมือขึ้นแล้วเหวี่ยงออกไปอย่างหนักหน่วง หอกของนางยาวสามเมตร และด้ามหอกหนาเท่ากับแขนของผู้ชาย ที่ปลายหอกมีเปลวไฟซึ่งมีรูปร่างประหลาดคล้ายกับหัววัว การตวัดหอกครั้งนี้น่าสะพรึงกลัวจนดูราวกับจะฉีกชั้นบรรยากาศออกเป็นสองส่วน “ระวัง! อย่าแตะโดนพลังเขา! นางเก่งกาจเรื่องการทำลายเกราะมาก!” กูน่าตะโกนออกมาจากในถ้ำ ฮั่นเซินไม่ได้วางแผนจะต่อสู้ตรงๆ เขากระโดดถอยหลังไปสองสามเมตรเพื่อหลบเลี่ยงเปลวไฟรูปวัวนั่น ปัง! เจียพลาดเป้า ก้อนหินข้างๆ ฮั่นเซินถูกเปลวไฟนั่นฟาดจนแตกกระจาย ความพลาดเป้ายิ่งทำให้เจียโกรธเกรี้ยวขึ้นไปอีก นางจึงพุ่งเข้าใส่ฮั่นเซินเพื่อโจมตีซ้ำ กูน่ายังคงอยู่ในถ้ำและหนีไปไหนไม่ได้ นางไม่ได้กังวลเรื่องเจีย เพราะชาวเกาตัวนั้นกำลังจดจ่ออยู่กับการสังหารผู้โจมตีอย่างฮั่นเซิน เจียไม่คิดว่าฮั่นเซินจะเป็นผู้ซื้อ เพราะผู้ซื้อยังไม่ได้รับแจ้งสถานที่ซื้อขายเลย เขาไม่มีทางรู้ว่าพวกนางอยู่ที่นี่ หากเขาเป็นคนของผู้ซื้อจริงๆ ก็ไม่มีเหตุผลเลยที่ผู้ซื้อจะส่งคนอ่อนแอขนาดนี้มา หากใครบางคนมีเงินพอที่จะซื้อชาวกาน่า พวกเขาต้องเป็นดยุคหรือมาร์ควิสอย่างแน่นอน และคนเหล่านั้นย่อมสังหารเจียได้อย่างง่ายดาย เจียสับสน แต่หอกในมือกลับไม่ลังเล พลังเขาที่นางถือครองพุ่งเข้าหาฮั่นเซินอีกครั้ง ฮั่นเซินล่อเจียให้ห่างออกไปจากปากถ้ำ เขาเผลอวิ่งไกลเกินไปจนเกรงว่าเจียจะหยุดไล่ตามเพราะกูน่า ฮั่นเซินกลัวว่ากูน่าจะแอบหนีเข้าไปลึกเกินไปจนทำลายกระบวนการเพิ่มระดับของท่านหญิงมังกรและเหมิ่งเอ๋อร์ หวังอวี้หางเองก็อยู่ข้างในนั้น แต่เขาอ่อนแอยิ่งกว่าคนธรรมดาที่ต่ำต้อยที่สุด ต่อให้กูน่าจะถูกล่ามโซ่ไว้ แต่โอกาสที่เขาจะเอาชนะนางได้นั้นแทบจะเป็นศูนย์ ฮั่นเซินและเจียต่างก็วางแผนที่จะต่อสู้กันตรงจุดที่พวกเขาอยู่ กูน่ามองเห็นฮั่นเซินและสามารถประเมินได้ว่าเขาอ่อนแอและมีระดับไม่เกินไวเคานต์ นางคาดว่าเจียคงสังหารเขาได้ในเวลาไม่นาน ดังนั้นด้วยเวลาที่จำกัด นางจึงครุ่นคิดว่าจะหาทางหลบหนีไปจากที่นี่ได้อย่างไรดีที่สุด อย่างไรก็ตาม แม้ว่าฮั่นเซินจะดูอ่อนแอ แต่กูน่ากลับสังเกตเห็นว่าเขาเคลื่อนไหวรวดเร็วเพียงใด การโจมตีของเจียแทบจะไม่สามารถทำให้เสื้อผ้าของเขาขยับเขยื้อนได้เลยด้วยซ้ำ