ตอนที่ 2258 กลับสู่ห้องโถงศิลา “บ้าเอ๊ย! พวกนั้นมาที่นี่ได้ยังไง?” หานเซิ่นตอบสนองในทันที เขาสั่งให้ดาวน้อยมุดดำลงไปในแม่น้ำที่มืดมิดอีกครั้ง ก่อนที่ดาวน้อยจะทันได้หลบหนีลงไปใต้ผืนน้ำที่มืดมิด หานเซิ่นก็สัมผัสได้ถึงระลอกคลื่นแห่งพลังอันน่าหวาดกลัวที่พุ่งตรงมายังเขา เพียงวินาทีเดียว แม่น้ำสายนั้นก็ระเหยกลายเป็นไอจนสูญสิ้นไม่เหลือซาก หานเซิ่นเรียกธรรมจักรราชามอดออกมาเพื่อปิดกั้นการโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวนั้น แต่โล่ป้องกันกลับได้รับความเสียหายอย่างหนักจนเกิดรอยร้าว มันจวนเจียนจะแตกสลายอยู่รอมร่อ โชคดีที่เอ็ดเวิร์ดยังไม่ต้องการฆ่าหานเซิ่นจนกว่าจะแน่ใจว่าเขามีโบราณวัตถุอยู่กับตัวหรือไม่ หากพวกเขาสังหารหานเซิ่นลงตรงนั้นและพบว่าโบราณวัตถุไม่ได้อยู่ที่เขา ก็มีความเป็นไปได้ที่พวกเขาจะไม่มีวันหามันพบอีกเลย หากพวกเขามุ่งหมายจะเอาชีวิตหานเซิ่นเพียงอย่างเดียว ธรรมจักรราชามอดคงไม่อาจทานทนต่อการโจมตีนั้นได้ และคงแตกกระจายไปแล้ว ถึงกระนั้น ธรรมจักรราชามอดก็ไม่อาจใช้งานได้อีกต่อไป หานเซิ่นจึงเก็บมันกลับเข้าสู่ทะเลแห่งวิญญาณ หลังจากหานเซิ่นป้องกันการโจมตีระลอกแรกไว้ได้ ดาวน้อยก็พุ่งตัวเข้าไปในชั้นหินเพื่อพยายามหลบหนี ทว่าหินเหล่านั้นไม่เพียงพอที่จะหยุดยั้งเอ็ดเวิร์ดได้ พลังอันน่าขนลุกโอบล้อมรอบตัวเขา และหินผาก็ถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นๆ เป็นทางยาวกว่าพันเมตร ไครม์เองก็วิ่งทะยานไปข้างหน้าพลางเหวี่ยงหมัดเข้าใส่ หานเซิ่นบังคับดาวน้อยให้เปลี่ยนเส้นทาง ดูเหมือนว่าผู้ไล่ล่าจะมีพลังมากพอที่จะทำอะไรก็ได้ ชั้นหินใต้ดินสำหรับพวกเขาแล้วก็เปรียบเสมือนฟองอากาศ หมัดเดียวสามารถผ่าร่องหินลึกพันเมตรได้ ไม่ว่าหานเซิ่นจะหนีไปทางไหน พวกเขาก็สามารถตามทันได้อย่างรวดเร็ว มันราวกับว่าพวกเขาวางอุปกรณ์ติดตามตัวไว้บนตัวหานเซิ่น แม้ว่าเขาและดาวน้อยจะพยายามรักษาระยะห่างเอาไว้ได้ แต่เขาก็ไม่เคยสลัดหลุดจากการไล่ล่าอย่างกระชั้นชิดนี้ได้เลย “หานเซิ่น เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า! ส่งของสิ่งนั้นมา แล้วเจ้าจะมีชีวิตรอดไปได้” มิสเตอร์ไวท์กล่าว “ของชิ้นนี้เป็นของฉัน ทำไมฉันต้องให้พวกคุณด้วย?” หานเซิ่นถามในขณะที่ยังคงหลบหนีต่อไป แผ่นศิลานั้นไม่ใช่ของพวกเขาแต่แรกอยู่แล้ว ดังนั้นหานเซิ่นจึงไม่มีแผนจะคืนให้แม้แต่น้อย “เจ้าไม่มีทางเลือกที่จะเก็บของสิ่งนั้นไว้ หากเจ้าต้องการจะมีชีวิตรอด เจ้าต้องสละมันเสีย เจ้าอยากจะมีชีวิตอยู่? หรืออยากจะตายเพราะมัน?” อัศวินราชาสีน้ำเงินครามกล่าว “ฉันอยากมีชีวิตอยู่ และฉันก็อยากได้ของชิ้นนี้ด้วย” หานเซิ่นกล่าว เนื่องจากเอ็ดเวิร์ดยังไม่เต็มใจที่จะโจมตีสังหารหานเซิ่น ชั้นหินจึงยังคงทำหน้าที่เป็นเกราะกำบังให้เขาได้ดีพอสมควร ดังนั้นหานเซิ่นจึงสามารถหลบเลี่ยงการถูกจับกุมได้ชั่วคราว แต่เขาไม่อาจวิ่งหนีแบบนี้ไปได้ตลอดกาล หานเซิ่นกัดฟันและปล่อยให้ดาวน้อยพามเขากลับไปยังพระราชวัง ราชินีจิ้งจอกกำลังโกรธจัด นางยังคงกัดฟันกรอดเมื่อจู่ๆ ก็ได้ยินเสียงดังสนั่น นางหันไปมองและเห็นหานเซิ่นกับดาวน้อยพุ่งพรวดออกมาจากปากปลาอีกครั้ง หานเซิ่นมองไปที่ราชินีจิ้งจอกซึ่งกำลังจ้องกลับมาที่เขา เขายิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “คนสวย... ผมมานั่งคิดดูแล้ว ผมคิดถึงคุณมากจนอดใจไม่ไหวต้องกลับมาหา” เมื่อราชินีจิ้งจอกเห็นเขา คิ้วของนางก็ขมวดเข้าหากัน ราวกับนางกำลังพยายามฟังเสียงบางอย่าง แต่ในที่สุดนางก็หรี่ตาลงและยิ้มตอบหานเซิ่น “ดูเหมือนว่าเจ้าจะไปล่วงเกินคนไว้ไม่น้อย พวกเขามาถึงหน้าพระราชวังแล้ว และที่สำคัญพวกเขายังแข็งแกร่งมากทีเดียว” “เอ่อ พวกนั้นไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรหรอก คุณไม่ต้องไปสนใจพวกนั้นก็ได้ ยังไงพวกเขาก็พังข้อจำกัดของที่นี่เข้ามาไม่ได้หรอก คนสวย... เรามาเล่นเกมจูบกันต่อดีไหม?” หานเซิ่นพูดพลางกระแอมไอ “ตอนนี้ข้าไม่อยากเล่นเกมนั้นแล้ว ข้าอยากเล่นอะไรที่มันตื่นเต้นกว่านี้” ราชินีจิ้งจอกโบกมือ และเส้นเชือกแห่งพลังที่มองไม่เห็นก็พุ่งเข้ามารัดตัวหานเซิ่นกับดาวน้อย นางแขวนพวกเขาไว้กับคานสูงของพระราชวังในสภาพห้อยหัว ราชินีจิ้งจอกถือแส้เดินเข้าไปหาหานเซิ่นที่ถูกแขวนอยู่ นางลูบแก้มของหานเซิ่นและยิ้ม “เจ้าทำให้ข้าประหลาดใจมากจริงๆ ข้าควรจะตอบแทนเจ้ายังไงดี?” หลังจากนั้น ราชินีจิ้งจอกก็เงื้อแส้ขึ้น หานเซิ่นรีบวิงวอนทันที “อย่าทำแบบนี้เลยคนสวย! เราควรจะคุยกันก่อน” “ข้าอยากทำแค่เรื่องนี้ ไม่อยากคุย!” ใบหน้าอันงดงามของราชินีจิ้งจอกดูเย็นชา นางเคยแข็งแกร่งอย่างยิ่งในจักรวาลยีน นางเป็นที่รู้จักในฐานะนักเจรจาที่ทรงพลัง แม้แต่การเจรจากับเหล่าระดับเทพเจ้าก็ไม่ทำให้นางเสียเปรียบ แต่นางเกลียดหานเซิ่นเข้ากระดูกดำ และตอนนี้เจตนาจะสั่งสอนเขาก็มีมากกว่าครั้งไหนๆ ในขณะที่พูด ราชินีจิ้งจอกก็ยกแส้ในมือขึ้น นางต้องการจะให้บทเรียนแก่เขาอย่างหนักเพื่อระบายความอัดอั้นตันใจ “คนสวย! มาทำข้อตกลงกันเถอะ ผมจะช่วยให้คุณหนีไปจากที่นี่ แล้วเราก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องบาดหมางกันอีก” หานเซิ่นรีบกล่าว ราชินีจิ้งจอกชะงักไปครู่หนึ่ง นางคงจะกลอกตาใส่หากหานเซิ่นเสนอเรื่องนี้ก่อนหน้านี้ แต่เขาเพิ่งพิสูจน์ให้เห็นว่าเขาสามารถหนีออกจากพระราชวังได้จริงๆ ตอนนี้นางจึงเริ่มที่จะเชื่อเขาขึ้นมาบ้าง “เจ้ากำลังเล่นแง่อะไรกับข้าอีกหรือเปล่า?” ราชินีจิ้งจอกยิ้ม แต่ดวงตาของนางกลับดูเย็นชาจนน่ากลัว “ถ้าผมโกหกพี่สาว ขอให้ผมตกนรกหมกไหม้ไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดเลย” หานเซิ่นสาบานอย่างลนลาน ราชินีจิ้งจอกยิ้มพลางลูบแก้มหานเซิ่นแล้วกล่าวว่า “เป็นน้องชายที่ดีจริงๆ มักจะมีเรื่องให้ข้าประหลาดใจเสมอ แล้วข้าจะปล่อยให้เจ้าตายได้ยังไงกัน?” หลังจากนั้น รอยยิ้มของราชินีจิ้งจอกก็เปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกรียม แส้ในมือนางเหยียดตรงราวกับเหล็กแหลม และทันใดนั้น ราชินีจิ้งจอกก็แทงมันออกมา แส้แหลมพุ่งทะลุกางเกงของหานเซิ่น เกือบจะโดนกล่องดวงใจของเขาไปเพียงนิดเดียว มันปักเข้ากับผนังด้านหลังหานเซิ่น และร่างกายท่อนล่างของเขาก็กลายเป็นน้ำแข็งทันที “ถ้าเจ้าโกหกข้าอีก ข้าจะทำให้เจ้ากลายเป็นขันทีเสีย” ราชินีจิ้งจอกคำรามเสียงเย็น ก่อนจะเดินกลับไปที่เตียงหยก นางจัดท่าทางให้เข้าที่แล้วมองมาที่หานเซิ่น “บอกมา เจ้าจะช่วยให้ข้าหนีไปได้ยังไง?” ... “ที่นี่คือที่ไหนกัน?” เอ็ดเวิร์ดมองดูผนังด้วยความประหลาดใจ พวกเขาไล่ล่าหานเซิ่นลึกเข้าไปในดาวเคราะห์มากขึ้นเรื่อยๆ พลางทลายชั้นหินที่ขวางทางไปตลอด แต่เมื่อมาถึงจุดนี้ พวกเขากลับไม่สามารถทำลายหินได้อีกต่อไป แม้แต่พลังของอัศวินราชาสีน้ำเงินครามก็ทำได้เพียงก่อให้เกิดไอสีดำจางๆ เท่านั้น ผนังศิลานี้ไม่ได้รับความเสียหายเลยแม้แต่น้อย เอ็ดเวิร์ดเริ่มทำลายหินรอบข้างทั้งหมดที่ยังพอจะทำลายได้ และในไม่ช้าพวกเขาก็รู้ว่ามันคือวังศิลาใต้ดิน แม้แต่พลังที่รวมกันของพวกเขาก็ไม่อาจสร้างความเสียหายให้มันได้ “ข้าเชื่อว่าหานเซิ่นซ่อนตัวอยู่ในวังศิลานี้ นั่นคือเหตุผลที่พลังของข้าไม่สามารถบอกได้ว่าเขาอยู่ที่ไหน” มิสเตอร์ไวท์กล่าวพลางจ้องมองไปที่วังศิลา “มิสเตอร์ไวท์ พอจะมีวิธีที่เราจะเข้าไปในวังศิลานี้ได้ไหม?” เอ็ดเวิร์ดถามอย่างสุภาพ “ข้าไม่ถนัดเรื่องพวกนี้นัก พวกเจ้าน่าจะมีโอกาสพังเข้าไปได้มากกว่าข้าเสียอีก” มิสเตอร์ไวท์ส่ายหัว “ข้าไม่รู้ว่าใครเป็นคนสร้างวังศิลานี้ขึ้นมา แต่แม้แต่พลังของพวกเราเองก็ยังไม่เพียงพอที่จะทำลายอาณาเขตของมันได้ สิ่งหนึ่งที่มั่นใจได้ก็คือ ใครก็ตามที่สร้างมันขึ้นมาต้องเป็นระดับเทพเจ้าอย่างแน่นอน” อัศวินราชาสีน้ำเงินครามกล่าว “การเปิดวังด้วยกำลังมหาศาลคงเป็นไปไม่ได้ แต่ถ้าเราขุดวังศิลานี้ขึ้นมาทั้งหลัง เราอาจจะหาทางเข้าเจอก็ได้” เอ็ดเวิร์ดกล่าวอย่างสงบ พวกเขไม่มีทางเลือกอื่น หากจะหาทางเข้า พวกเขาต้องขุดวังทั้งหลังขึ้นมา หานเซิ่นเองก็เข้าออกวังทางเส้นทางน้ำเท่านั้น เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทางเข้าหลักอยู่ที่ไหน