บทที่ 2440 - ผลลัพธ์ ว่านเอ๋อร์ยังคงอยู่ในสภาวะโคม่า แต่หานเซิ่นเหวี่ยงร่างของเธอออกไปจากตัวเขา ร่างของเธอร่วงลงสู่พื้นในระยะที่ห่างออกไปพอสมควร แต่โชคดีที่หานเซิ่นได้ใช้พลังส่วนหนึ่งช่วยรองรับการลงจอดของเธอ แทนที่จะกระแทกพื้นเหมือนถุงหิน ร่างของว่านเอ๋อร์กลับลอยผ่านอากาศอย่างนุ่มนวลและลงสู่พื้นอย่างแผ่วเบาจนเกือบไร้เสียง หานเซิ่นต้องการดูว่าการรักษาระยะห่างระหว่างตัวเขากับว่านเอ๋อร์จะช่วยให้เขาเปิดใช้งานและรักษาสภาวะกายวิญญาณซูเปอร์เทพได้อย่างเต็มที่หรือไม่ หลังจากเหวี่ยงว่านเอ๋อร์ออกไปแล้ว หานเซิ่นก็เปิดใช้งานกายวิญญาณซูเปอร์เทพอีกครั้ง แสงสีขาวห่อหุ้มร่างกายเขาไว้อีกรอบ เปล่งประกายออกมาจากเส้นผมและดวงตา ดวงตาสีแดงของเขาเลือนหายไปในทะเลสีขาว เหมือนกับการพยายามครั้งก่อนหน้านี้ แต่ครั้งนี้หานเซิ่นสามารถรักษาสภาวะกายวิญญาณซูเปอร์เทพเอาไว้ได้ และพลังของเขาก็ไม่เสื่อมถอยลง “เป็นเพราะว่านเอ๋อร์จริงๆ ที่ทำให้พลังของฉันหายไปงั้นเหรอ? เกิดอะไรขึ้นกันแน่? เป็นไปได้ยังไงที่เธอจะส่งผลต่อกายวิญญาณซูเปอร์เทพของฉัน?” หานเซิ่นมองไปที่ว่านเอ๋อร์ด้วยความตกตะลึง เขาสังเกตเห็นว่าร่างของเธอกำลังเปล่งแสงสีทองออกมา ดวงตาและเส้นผมของเธอเริ่มกลายเป็นสีทอง อย่างไรก็ตาม หานเซิ่นไม่มีเวลามานั่งกังวลเรื่องนั้นในตอนนี้ เขาจดจ่ออยู่กับการใช้ซูเปอร์สแปงก์ เขาเหวี่ยงหมัดเข้าใส่ดวงตาบนรูปปั้นพันมือพันตาเพื่อดูว่าจะสามารถทำลายมันได้หรือไม่ แต่ในชั่วพริบตาที่หานเซิ่นเข้าใกล้ แสงประหลาดก็วาบขึ้นรอบรูปปั้น รูปปั้นดูเหมือนจะรวบรวมโซ่สารแสงสีแดงขึ้นมา จากนั้นแสงนั้นก็ฟาดเข้าใส่หานเซิ่น กายวิญญาณซูเปอร์เทพของหานเซิ่นเพิกเฉยต่อแสงสีเลือดที่พุ่งเข้ามา แสงสีเลือดทะลุผ่านร่างของเขาไปราวกับว่าเขาไม่มีตัวตน เหมือนกับว่าเขาเป็นเพียงร่างวิญญาณ แต่หานเซิ่นชกเข้าที่ดวงตาของรูปปั้น ปลดปล่อยการระเบิดของพลังงานออกมา คลื่นกระแทกผลักร่างของหานเซิ่นให้ถอยหลังกลับไป แต่การโจมตีด้วยซูเปอร์สแปงก์นั้นไม่สามารถทำลายดวงตาได้ “นี่มันยากยิ่งกว่าแมลงระดับเทพเจ้าตัวประหลาดนั่นอีก” แม้แต่ความคิดนี้ก็ทำให้หานเซิ่นรู้สึกเย็นวาบเข้าไปถึงขั้วหัวใจ ส่วนหนึ่งในใจเขานั้นคาดหวังผลลัพธ์แบบนี้ไว้อยู่แล้ว แต่การยืนยันความจริงนี้ก็น่าผิดหวังอยู่ดี เขาทำลายรูปปั้นไม่ได้ นั่นหมายความว่าเขาไม่สามารถไขความลับของพลังดวงตาสีแดงได้ แต่มันก็ส่งผลอะไรกับเขาไม่ได้เพราะเขามีกายวิญญาณซูเปอร์เทพ ทว่าหากคนอื่นติดเชื้อจากดวงตาสีแดง เขาก็คงทำอะไรไม่ได้ หานเซิ่นหันหลังกลับและเริ่มเดินจากไป สิ่งสำคัญที่สุดคือเขาต้องออกไปจากเมืองที่พังทลายแห่งนี้ให้ได้ก่อน แต่ทันใดนั้น รูปปั้นก็ขยับตัวกะทันหัน ร่างอันมหึมาของมันยืนตัวตรงและก้มลงมองหานเซิ่นด้วยความเคียดแค้นอย่างสุดซึ้ง ห้องโถงทั้งห้องสั่นสะเทือนเมื่อรูปปั้นลุกขึ้นยืนเต็มความสูง “มันมีชีวิต!” หานเซิ่นไม่ได้รู้สึกแปลกใจ เขาพุ่งตัวไปข้างหน้าเพื่อพยายามไปให้ถึงตัวว่านเอ๋อร์ แต่แล้วเขาก็เห็นร่างของว่านเอ๋อร์ลอยขึ้นจากพื้น เส้นผมและดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีทอง และตอนนี้เธอดูเหมือนกับตอนที่หานเซิ่นเห็นเธอครั้งแรกไม่มีผิด ดวงตาของเธอเปิดอยู่ แต่มันดูเลื่อนลอยและไร้จุดโฟกัส รูปปั้นพันมือพันตาก้าวไปข้างหน้า ส่งมือที่ดูเหมือนปิศาจข้างหนึ่งลงมาตบหานเซิ่น ทว่ามันกลับชะงักอยู่เหนือตัวเขาและเริ่มเปล่งแสงออกมา ว่านเอ๋อร์ผมสีทองเทเลพอร์ตมาปรากฏตัวต่อหน้ารูปปั้นพันมือพันตา เธอลอยตัวอยู่ในอากาศตรงหน้าใบหน้าของมันพอดี เธอโบกมือเพียงครั้งเดียวและตัดหัวของมันออกมา ตูม! หัวหินขนาดยักษ์ร่วงลงบนพื้นห้องโถง สร้างหลุมขนาดใหญ่ในจุดที่มันกระแทกลงไป หานเซิ่นยืนนิ่งตัวแข็ง ว่านเอ๋อร์มีร่างกายที่อ่อนแอมาก แต่หลังจากที่เธอกลายเป็นสีทอง พลังของเธอก็กลายเป็นสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวอย่างแท้จริง พลังมหาศาลขนาดนั้นมันยากเกินกว่าจะเชื่อ นี่แตกต่างจากภาพที่หกบนภาพฝาผนังอย่างสิ้นเชิง ภาพที่หกแสดงให้เห็นคนคนหนึ่งนอนอยู่ที่พื้นและอีกคนกำลังสวดอ้อนวอนต่อรูปปั้นที่สมบูรณ์ แม้ว้าหัวจะถูกตัดออกไปแล้ว แต่รูปปั้นพันมือพันตาก็ยังไม่ล้มลง ร่างกายของมันเริ่มบิดเบี้ยว และแขนทั้งหนึ่งพันข้างของมันกำลังเคลื่อนไหว ดวงตาสีแดงในแต่ละมือเริ่มเปล่งแสง และแสงจากนรกนั้นก็ปกคลุมห้องโถงจากปลายด้านหนึ่งไปสู่อีกด้านหนึ่ง โซ่สารสีแดงจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นและเลื้อยเข้าหาร่างของว่านเอ๋อร์ พลังของว่านเอ๋อร์นั้นน่าเหลือเชื่อ แต่ร่างกายของเธอนั้นเป็นสสารและอาจได้รับบาดเจ็บได้ เธอไม่ได้มีความสามารถในการเป็นอมตะเหมือนกับกายวิญญาณซูเปอร์เทพของหานเซิ่น โซ่สารนับไม่ถ้วนพันรอบร่างของว่านเอ๋อร์ และรอยยิ้มอันโหดเหี้ยมก็ปรากฏขึ้นบนปากของหัวรูปปั้นที่วางอยู่บนพื้น มันบินขึ้นมาและอ้าปากกว้าง พยายามจะเขมือบว่านเอ๋อร์ หัวใจของหานเซิ่นเต้นรัว เขาพุ่งไปข้างหน้าเพื่อช่วยว่านเอ๋อร์ แต่แสงสีทองที่ออกมาจากร่างของว่านเอ๋อร์กลับทวีความรุนแรงขึ้น และโซ่ที่เหลือก็ละลายหายไปในทันที เธอยกมือข้างเดียวขึ้นกดลงบนหัวของรูปปั้น และจากนั้น หัวของรูปปั้นก็ระเบิดออกเหมือนดอกไม้ไฟ หัวของมันแตกกระจาย แต่รูปปั้นยังไม่ตาย ทว่ามันดูเหมือนจะตกใจมาก มันหมุนร่างยักษ์ของมันกลับเพื่อพยายามวิ่งหนี ร่างผมสีทองของว่านเอ๋อร์วูบผ่านไป และเธอไปปรากฏตัวข้างรูปปั้น เธอเอื้อมมือออกไปและกดฝ่ามือลงบนร่างของรูปปั้นอย่างมั่นคง ปัง! รูปปั้นทั้งร่างระเบิดออก ร่างยักษ์กลายเป็นเพียงกองเศษซาก และแขนของมันกระจัดกระจายไปทั่ว “แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!” หานเซิ่นอดไม่ได้ที่จะชื่นชมการแสดงพลังของเธอ พละกำลังเช่นนั้นสามารถทำลายได้เกือบทุกอย่าง แม้แต่รูปปั้นที่ทรงพลังขนาดนั้นก็ยังถูกกำจัดในเวลาเพียงไม่กี่อึดใจ แขนส่วนใหญ่ที่ร่วงลงบนพื้นห้องโถงนั้นหักพังไปแล้ว และดวงตาที่พวกมันถือนั้นก็ถูกทำลาย แม้แต่ดวงตาที่ไม่ได้ถูกทำลายโดยตรงก็มีเลือดไหลออกมาอย่างล้นหลาม พวกมันกำลังจะตายในไม่ช้า แขนเหล่านั้นบิดไปมาบนพื้นอย่างน่าสะอิดสะเอียน ราวกับงูพิษ แต่มีลูกตาที่แตกหักลูกหนึ่งพุ่งหนีออกมาจากมือที่ถือมันอยู่ มันกลายเป็นแสงสีเลือดในขณะที่พยายามจะหนีออกไปจากห้องโถง หานเซิ่นยืนอยู่ตรงทางออกของห้องโถง และเขาก็มองดวงตาสีเลือดนั้นพุ่งเข้ามา เขาใช้ซูเปอร์สแปงก์ฟาดใส่มัน มีเสียงแฉะดังลั่นขณะที่เขาฟาดมัน และของเหลวจากลูกตาก็พุ่งกระจายออกมาในขณะที่มันร่วงลงสู่พื้น เมื่อลูกตาแตกออก เศษซากที่บิดเบี้ยวของรูปปั้นทั้งหมดก็หยุดเคลื่อนไหว ตอนนี้มันเป็นเพียงกองเศษหิน และไม่มีอะไรมากกว่านั้น “ล่าซีโนจีนิกกลายพันธุ์ระดับเทพเจ้าสำเร็จ: เทพเจ้าชั่วร้ายดวงตาสีเลือด ได้รับยีนซีโนจีนิกกลายพันธุ์ ได้รับวิญญาณอสูรเทพเจ้าชั่วร้ายดวงตาสีเลือด” เมื่อหานเซิ่นได้ยินเสียงประกาศ เขาก็รู้สึกตกตะลึง เขาไม่ได้รู้ตัวเลยว่ากำลังจะทำอะไรในตอนที่ฟาดลูกตานั้น เขาแค่ไม่ต้องการให้มันหนีไปได้ เขาไม่คิดเลยว่าจะมีรางวัลตอบแทน โดยเฉพาะรางวัลที่มีระดับสูงขนาดนี้ ก่อนที่หานเซิ่นจะมีเวลาตรวจสอบวิญญาณอสูรของเทพเจ้าชั่วร้ายดวงตาสีเลือด ว่านเอ๋อร์ผมสีทองก็เทเลพอร์ตมาหาเขา ดวงตาสีทองของเธอมองมาที่หานเซิ่น แต่มันดูไร้จุดโฟกัสจนเขาไม่แน่ใจว่าเธอกำลังมองเขาอยู่จริงๆ หรือเปล่า จากนั้น มือของว่านเอ๋อร์ก็ยื่นมาข้างหน้าเพื่อลูบหัวของหานเซิ่น สิ่งนี้ทำให้หานเซิ่นตกใจ เขาตระหนักได้ทันทีว่าตอนที่ว่านเอ๋อร์คว้าคอของเขา เธอน่าจะต้องการฆ่าเขา แต่บางอย่างที่ต่างออกไปได้เกิดขึ้นแทน ในขณะที่มือของว่านเอ๋อร์ยื่นมา ความรู้สึกอันตรายอย่างมหาศาลก็กดทับลงบนไหล่ของหานเซิ่น ความรู้สึกนั้นรุนแรงมากจนแทบจะทำให้เขาหายใจไม่ออก